10/12/09

Και έμειναν μόνο οι αναμνήσεις...

"Θα φύγω" της έλεγε. "Να το ξέρεις ότι κάποια μέρα δε θα είμαι εδώ."


Και εκείνη δεν έδινε σημασία. Δεν την ένοιαζε.


Ρουφούσε συνεχώς κάθε σταγόνα της αγάπης και της αδυναμίας του.


Αχόρταγα.


Άπληστα.


Τον απείλησε πάρα πολλές φορές ότι θα φύγει η ίδια, όμως ποτέ δεν έφευγε στ' αλήθεια.


Κι εκείνος τρελαινόταν.




Φοβόταν μήπως την χάσει.


Κι όταν δεν έμεινε πλέον καθόλου σταγόνα από τον έρωτά του να ρουφήξει, εκείνος έφυγε.


Κι εκείνη έμεινε πίσω.


Μετρούσε τα λάθη της.


Τον πλήγωνε αλλά ταυτόχρονα πλήγωνε και τον εαυτό της.


"Άργησες να με καταλάβεις" τον άκουσε να της ψιθυρίζει μέσα στο μυαλό της.




Έκλεισε τα μάτια της.


Σκοτάδι.


Σιωπή.


Πόνος.


Και έμεινε μόνο μία ξεχασμένη μπλούζα του να της θυμίζει ότι όντως υπήρξε στη ζωή της.


Ότι όντως την αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του.


Δε θα ξαναγυρίσει.


Και αν ποτέ ξαναγυρίσει όλα θα είναι διαφορετικά.


Δεν υπάρχει γιατί. Εκείνη το επέλεξε.


Εκείνος την είχε προειδοποιήσει και εκείνη δεν έκανε τίποτα για να τον σταματήσει.


Άνοιξε τα μάτια της σιγά - σιγά. Την περίμενε μια καινούρια ζωή. Θα την ζήσει όπως θέλει εκείνη, επιλέγοντας είτε να επαναλάβει τα ίδια λάθη είτε να κάνει μια νέα αρχή.



Και εκείνος, κάπου μακριά θα την συντροφεύει για πάντα με την σκέψη του.


Αν μπορούσα να γύριζα πίσω το χρόνο...

9/12/09

Προδοσία

Με χαιρέτησες με μισή καρδιά. Κάτι είχε αλλάξει, το ένιωθα στον τόνο της φωνής σου... Με ρώτησες τι κάνω, αν είμαι καλά... Σου απάντησα και ανταπέδωσα την ερώτηση. Έστρεψες το βλέμμα σου αλλού και είπες ψέματα. "Μια χαρά κι εγώ". Δε μίλησες άλλο. Έσκυψες το κεφάλι σου και χάθηκες πάλι στις σκέψεις σου. Σε εκείνες τις σκέψεις που δε με αφήνεις ποτέ να δω. Μου λες ότι δεν ξέρω πώς να βοηθήσω, ότι είμαι πολύ μικρή για να σε καταλάβω. Κι όμως δεν είμαι.


Κράτησες το χέρι μου σφιχτά ενώ συνέχισες να βυθίζεσαι στις σκέψεις σου. "Τι έχεις;" σε ρώτησα όσο πιο μαλακά μπορούσα. "Τίποτα, είμαι μια χαρά", είπες ψέματα πάλι. Δε με πείραξε. Ήξερα πως όταν δεν ήσουν στις καλές σου δε μου έλεγες αμέσως τι έχεις.

Μετά με κοίταξες στα μάτια. Με εκείνο το μοναδικό βλέμμα που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Είδα κάτι περίεργο στον τρόπο που με κοιτούσες. Σαν να ήθελες να μου ζητήσεις συγνώμη για κάτι που δεν έφταιγες.

"Πρέπει να σου πω κάτι", έσπασες τη σιωπή. 'Εγνεψα καταφατικά. Δεν ήξερα τι ήθελες να μου πεις, δεν είχα ιδέα. Ήλπιζα μόνο να μην ήταν κάτι πολύ κακό. Σε κοίταξα στα μάτια και περίμενα την απάντησή σου. Κράτησες και τα δυο μου χέρια στα δικά σου και πήρες μια βαθιά ανάσα.

"Είμαι ερωτευμένος μαζί σου και το ξέρεις", μου είπες και σταμάτησες για να δεις την αντίδρασή μου. Το ύφος μου δεν άλλαξε. Σου έγνεψα να συνεχίσεις. Χαμήλωσες το βλέμμα του. "Αλλά δεν είμαι μόνο με σένα ερωτευμένος".

Ένιωσα πολλές σουβλιές σε όλο μου το σώμα στο άκουσμα της λέξης "μόνο". Η δυνατότερη ήταν στην καρδιά. Η έκφρασή μου πάγωσε σε ένα βλέμμα απορίας και πόνου μαζί. Έσφιξα τα χείλια μου όσο πιο πολύ μπορούσα. Εσύ συνέχισες να έχεις χαμηλωμένο το βλέμμα. Ντρεπόσουν; Φοβόσουν; Ποιος ξέρει...

"Για πόσο καιρό;", ρώτησα ψυχρά, χωρίς καμιά αλλαγή στην φωνή μου.

Δάγκωσες τα χείλια σου πριν απαντήσεις. "Είναι δύο μήνες".

Το μυαλό μου έτρεξε νοερά μέσα σ' αυτούς τους δύο μήνες. Σκέφτηκα αν είχα υποψιαστεί κάτι. Τίποτα. Ήσουν καλός ψεύτης τελικά. Τόσο καλός που μπορούσες να με αγκαλιάζεις και να με φιλάς χωρίς να με κάνεις να καταλάβω ότι νιώθεις ενοχές.

Αγαπάω την αλήθεια, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως ήθελα να βυθιστώ στο ψέμα. Ένιωσα ότι δεν ήθελα να μάθω ποτέ ότι δεν είσαι ερωτευμένος μόνο μαζί μου. Ήθελα να ξυπνήσω και να είναι όλα όπως στην αρχή. Στην αρχή... Τότε που τα πράγματα ήταν απλά. Όμορφα.

Δάκρυα είχαν καλύψει όλο το πρόσωπό μου. Είχες σκύψει πάλι το κεφάλι σου και πάσχιζες να αντέξεις την ένταση της στιγμής. Έβλεπα τις ενοχές στο πρόσωπό σου, αλλά δε με ένοιαζε. Εκείνη τη στιγμή αδυνατούσα να νιώσω τα συναισθήματά σου. Ένιωθα μόνο την προδοσία και την οργή να βουίζουν μέσα στο κεφάλι μου.

Κοκαλωμένη όπως ήμουν έπεισα τον εαυτό μου να φύγει, παρ' όλο που δεν ήθελε. Αρνιόμουν να το πιστέψω.

"Φεύγω" σου είπα και σήκωσες το κεφάλι σου για να με κοιτάξεις με εκείνο το παρακλητικό βλέμμα.

"Όχι, μη φεύγεις σε παρακαλώ", είπες απελπισμένα.

"Φεύγω", είπα ξανά.

Αργά και σταθερά.

Και κάθε βήμα που έκανα για να απομακρυνθώ από σένα ήταν άλλη μια σουβλιά μέσα στην καρδιά μου.

Προδοσία.

23/6/09

Τελειώσαμε...

Σκορπισμένες προτάσεις πήρα το θάρρος να σου γράψω
δεν προσπαθώ ότι έγινε να το αλλάξω
Δεν προσπαθώ να σώσω οτι ζήσαμε μαζί
δε ζητάω άλλη ευκαιρία ή μια δεύτερη αρχή
Είναι δύσκολο για μένα, πρέπει να το συνηθίσω
τα όνειρα που κάναμε μου λένε να τ'αφήσω
Αυτές οι αναμνήσεις το χέρι μου κρατάνε
λόγια που ειπώθηκαν που την καρδιά μου σπάνε...
Τελειώνει ο χειμώνας και η άνοιξη κοντεύει
το θάρρος που δεν είχαμε τώρα μου περισσεύει
τώρα που ο καθένας μόνος του τον δρόμο του τραβάει
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...
Ποιός απ'τους δυό μας έχει φταίξει πιο πολύ;
ή όσο έφταιξα εγω, έχεις φταίξει και συ;
Λένε έτσι στο τέλος τα φέρνει η ζωή
έτσι προσποιήσου πως δεν υπάρχει πληγή...

Μπορεί να μην το θέλω, μα μου 'ρχονται αναμνήσεις
μου 'χες πεί θα είμαι εδώ όποια στιγμή με ζητήσεις
Μα τις στιγμές που σε ζητούσα εσύ ήσουν απών
και όταν με ήθελες εσύ εγώ δεν ήμουν παρών...
Το χες πεί αρρωστημένο το χες πεί καρναβάλι
και μην πεις ότι μόνος μου τα σκέφτηκα πάλι
ότι κάναμε μαζί στο τέλος το σκοτώσαμε
σώθηκαν οι στιγμές, δεν επιβιώσαμε
κάτι πήγε στραβά και τους θεούς θυμώσαμε
περήφανα και ψυχρά, μόνοι το τελειώσαμε...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυό μας τώρα πιο πολύ πονάει...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...





Καλοκαίρι έχει έρθει κι εγώ μόνος μου θυμάμαι
πόσο ψεύτικα ήταν όλα, λόγια δε μετράνε...
Απορώ αν μια φορά μου λεγες την αλήθεια
ή δικές μου εφευρέσεις τα δικά σου παραμύθια...
απορώ αν μια φορά κατάλαβες τι έχω
ή δε το ψαχνες πολύ γιατί "όλα μαύρα τα βλέπω",
θέλω ακόμα να μου λύσεις άλλη μία απορία
πες μου αν σου περισσεύει ακόμα λίγη αδιαφορία...
που να θέλεις να μου δώσεις λίγη ακόμα αχαριστία...
αλλά καμιά φορά μιλάς και εσύ με την απελπισία...
ξέρω καταδικασμένη απ' την αρχή η ιστορία
ποτέ δεν το μετάνιωσα κι ας είναι μαλακία...
Ξέρω ήταν σχέδια που έκανες στο μυαλό σου
και για καλοκαίρι με τον κυνισμό σου
θες να συναντηθούμε ξανά εγώ κι εσύ;
ίσως ξαναβρεθούμε πάλι σε κείνο το νησί...
ίσως σε κάποιον άλλο το ίδιο με μένα να λες
γι' αυτό παίρνω την μοναξιά μαζί και πάμε διακοπές...

Κάπου σε είδα πριν μέρες κρύφτηκα να μη με δεις...
ηθικά μη μου μιλήσεις, λόγια άσχετα να πεις
στο 'χα πεί θα είμαστε ξένοι, μου χες πει θα μαστε εντάξει
πιο καλά που έγινε έτσι κι ας αργεί για να χαράξει
ήσουν χαρούμενη και έτσι να είσαι πάντα
ελπίζω όμως να ακούς πότε πότε την μπαλάντα
εκείνη που ακούγαμε τη μέρα τη δικιά σου
έφτασε το φθινόπωρο και τα γενέθλια σου
γι' αυτό σου γράφω για να πω χρόνια πολλά σου
σου εύχομαι να γίνουν όλα τα όνειρα σου
κι αν δεν είμαι μέσα, πια καθόλου δεν πειράζει...
ήμουν εκεί για μια φορά τίποτα δεν το αλλάζει!


Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...



Έχω ακόμα πολλά που θέλω να σου γράψω
Νιώθω πως δεν άλλαξα και ούτε ποτέ θα αλλάξω...
όμως το τελευταίο που σου στέλνω είναι γράμμα
και μάθε καλά άλλο ένα πράγμα:
αν και έχει περάσει απ' τα δύο ένας χρόνος
δε θέλω συντροφιά, γουστάρω που 'μαι μόνος
κι αφού ακόμα απάντηση δεν έχω πάρει
θα φταίει που δοκιμάσαμε με πειραγμένο ζάρι
θα φταίει που κυνήγησα κάτι καλά κρυμμένο
βαρέθηκα όμως θαύματα ακόμα να γυρεύω
κι αφού ούτε ένα oνειρο δεν μου έκανε την χάρη
ας φύγουνε όλα μακριά ο διάολος να τα πάρει
μάλλον δεν έκανα εγώ για τέτοιες καταστάσεις
ούτε μπορούσα να σταθώ σ'αυτές τις περιστάσεις
δεν ξέρω ποιό ήταν τελικά απ' όλα το καλό μου
μα ξέρω έπαιξες καλά με τον εγωισμό μου
δε γράφω τίποτα άλλο ο χρόνος θα δικάσει
τις λύπες μας και τις χαρές θα τις ξαναπεράσει
θα βρεί άλλο τρόπο για πει την ετυμηγορία
και με μοναξιάς ποινή θα λήξει η ιστορία
κλεινοντας να προσέχεις τίποτα άλλο μη σε νοιάζει
εσύ να σαι καλά για τα άλλα δεν πειράζει
κι αν βρείς κάτι μια φορα εμάς να σου θυμίζει
κόψτου αμέσως τα φτερά καθόλου μην ελπίζει...


Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...









Αυτή τη φορά αποφάσισα να αφήσω τη μουσική να μιλήσει... Όσα λόγια και να πω δε φτάνουν.
Αφιερωμένο σε έναν έρωτα που τέλειωσε άδοξα.


[ "5 επιστολές" - Dust Rhymes]

20/4/09

Φοβάμαι...

Η σκέψη...

Φοβάμαι πως δε νιώθω κάτι για σένα πλέον.
Φοβάμαι πως το ενδιαφέρον μου έχει χαθεί.
Φοβάμαι πως δεν ταιριάζω μαζί σου.
Φοβάμαι πως απλώς δεν το θέλει η μοίρα μας να είμαστε μαζί τελικά...

Να 'ναι η απόσταση, να 'ναι η έλλειψη χρόνου;
Ή μήπως είναι η αναμονή που με έχει κουράσει...
Δεν κρατιέται μια σχέση μόνο με τα γλυκόλογα.
Τα γλυκόλογα πάνε κι έρχονται.
Η αληθινή σχέση θέλει να στηρίζεται κάπου γερά...
Πολύ φοβάμαι, αγάπη μου, πως στην σχέση μας, θεμέλια γερά δεν υπάρχουν ούτε υπήρξαν ποτέ...


Και ο απόηχός της...

Υπάρχουν κάποιες φορές στη ζωή, που ενώ πιστεύεις ότι έχεις γνωρίσει ένα άτομο με το οποίο ταιριάζεις, σιγά - σιγά ανακαλύπτεις ότι τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως τα περίμενες. Οι σχέσεις δεν στηρίζονται σε λόγια, αλλά σε πράξεις. Οι σχέσεις δεν διατηρούνται καλά μέσω απόστασης. Οι σχέσεις είναι δύσκολες... Και μετά, είναι φορές που πρέπει να ξεκαθαρίσεις τα συναισθήματα στον εαυτό σου και μετά στον άνθρωπό σου. Και δεν ξέρεις πιο από τα δύο πονάει πιο πολύ. Τον αγαπάς τον άνθρωπό σου. Είτε λίγο, είτε πολύ, τον αγαπάς. Γι' αυτό δεν θες να τον πληγώσεις. Αλλά και τι άλλο να κάνεις... Θα του το πεις... Και ας μην ξέρεις πώς θα το χειριστείς. Και ας πελαγώνεις. Και ας φοβάσαι... Θα το πεις...

xxxDark Dreamxxx

17/4/09

Σ' ευχαριστώ...

Η σκέψη...

Είναι κάτι στιγμές, όπως τώρα, που δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν. Μόνο σε σένα.
Ξέρω πως μόνο εσύ μπορείς να με καταλάβεις, να με νιώσεις, να με συμβουλέψεις. Μόνο τη δική σου φωνή θέλω ν' ακούσω και μόνο στην δική σου αγκαλιά θέλω να πέσω. Γιατί ακόμα και αν δεν είσαι πια κοντά μου, εγώ δεν έπαψα να σ' έχω ανάγκη. Δεν ξεχνάω το πόσο πολύ σε αγάπησα και ακόμα σ' αγαπάω. Βαθιά μέσα μου...
Το μόνο που εύχομαι είναι να γυρίσει για μερικές στιγμές μόνο ο χρόνος πίσω για να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω πόσο πολύ σ' αγαπάω.


Και ο απόηχός της...

Όλοι στη ζωή μας έχουμε γνωρίσει (ή επρόκειτο να γνωρίσουμε) άτομα τα οποία θα μείνουν για πολύ ή λίγο χρόνο στη ζωή μας. Έρχονται για κάποιο λόγο, είτε για να μας βοηθήσουν, είτε για να μας υποστηρίξουν, είτε απλώς για να αναστατώσουν τη ζωή μας. Έρχονται για λίγο χρόνο, αλλά η παρουσία και το έργο τους είναι σημαντικά στη ζωή μας.


Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.


Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.


xxxDark Dreamsxxx




Previous Post Back to Top