23/6/09

Τελειώσαμε...

Σκορπισμένες προτάσεις πήρα το θάρρος να σου γράψω
δεν προσπαθώ ότι έγινε να το αλλάξω
Δεν προσπαθώ να σώσω οτι ζήσαμε μαζί
δε ζητάω άλλη ευκαιρία ή μια δεύτερη αρχή
Είναι δύσκολο για μένα, πρέπει να το συνηθίσω
τα όνειρα που κάναμε μου λένε να τ'αφήσω
Αυτές οι αναμνήσεις το χέρι μου κρατάνε
λόγια που ειπώθηκαν που την καρδιά μου σπάνε...
Τελειώνει ο χειμώνας και η άνοιξη κοντεύει
το θάρρος που δεν είχαμε τώρα μου περισσεύει
τώρα που ο καθένας μόνος του τον δρόμο του τραβάει
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...
Ποιός απ'τους δυό μας έχει φταίξει πιο πολύ;
ή όσο έφταιξα εγω, έχεις φταίξει και συ;
Λένε έτσι στο τέλος τα φέρνει η ζωή
έτσι προσποιήσου πως δεν υπάρχει πληγή...

Μπορεί να μην το θέλω, μα μου 'ρχονται αναμνήσεις
μου 'χες πεί θα είμαι εδώ όποια στιγμή με ζητήσεις
Μα τις στιγμές που σε ζητούσα εσύ ήσουν απών
και όταν με ήθελες εσύ εγώ δεν ήμουν παρών...
Το χες πεί αρρωστημένο το χες πεί καρναβάλι
και μην πεις ότι μόνος μου τα σκέφτηκα πάλι
ότι κάναμε μαζί στο τέλος το σκοτώσαμε
σώθηκαν οι στιγμές, δεν επιβιώσαμε
κάτι πήγε στραβά και τους θεούς θυμώσαμε
περήφανα και ψυχρά, μόνοι το τελειώσαμε...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυό μας τώρα πιο πολύ πονάει...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...





Καλοκαίρι έχει έρθει κι εγώ μόνος μου θυμάμαι
πόσο ψεύτικα ήταν όλα, λόγια δε μετράνε...
Απορώ αν μια φορά μου λεγες την αλήθεια
ή δικές μου εφευρέσεις τα δικά σου παραμύθια...
απορώ αν μια φορά κατάλαβες τι έχω
ή δε το ψαχνες πολύ γιατί "όλα μαύρα τα βλέπω",
θέλω ακόμα να μου λύσεις άλλη μία απορία
πες μου αν σου περισσεύει ακόμα λίγη αδιαφορία...
που να θέλεις να μου δώσεις λίγη ακόμα αχαριστία...
αλλά καμιά φορά μιλάς και εσύ με την απελπισία...
ξέρω καταδικασμένη απ' την αρχή η ιστορία
ποτέ δεν το μετάνιωσα κι ας είναι μαλακία...
Ξέρω ήταν σχέδια που έκανες στο μυαλό σου
και για καλοκαίρι με τον κυνισμό σου
θες να συναντηθούμε ξανά εγώ κι εσύ;
ίσως ξαναβρεθούμε πάλι σε κείνο το νησί...
ίσως σε κάποιον άλλο το ίδιο με μένα να λες
γι' αυτό παίρνω την μοναξιά μαζί και πάμε διακοπές...

Κάπου σε είδα πριν μέρες κρύφτηκα να μη με δεις...
ηθικά μη μου μιλήσεις, λόγια άσχετα να πεις
στο 'χα πεί θα είμαστε ξένοι, μου χες πει θα μαστε εντάξει
πιο καλά που έγινε έτσι κι ας αργεί για να χαράξει
ήσουν χαρούμενη και έτσι να είσαι πάντα
ελπίζω όμως να ακούς πότε πότε την μπαλάντα
εκείνη που ακούγαμε τη μέρα τη δικιά σου
έφτασε το φθινόπωρο και τα γενέθλια σου
γι' αυτό σου γράφω για να πω χρόνια πολλά σου
σου εύχομαι να γίνουν όλα τα όνειρα σου
κι αν δεν είμαι μέσα, πια καθόλου δεν πειράζει...
ήμουν εκεί για μια φορά τίποτα δεν το αλλάζει!


Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...



Έχω ακόμα πολλά που θέλω να σου γράψω
Νιώθω πως δεν άλλαξα και ούτε ποτέ θα αλλάξω...
όμως το τελευταίο που σου στέλνω είναι γράμμα
και μάθε καλά άλλο ένα πράγμα:
αν και έχει περάσει απ' τα δύο ένας χρόνος
δε θέλω συντροφιά, γουστάρω που 'μαι μόνος
κι αφού ακόμα απάντηση δεν έχω πάρει
θα φταίει που δοκιμάσαμε με πειραγμένο ζάρι
θα φταίει που κυνήγησα κάτι καλά κρυμμένο
βαρέθηκα όμως θαύματα ακόμα να γυρεύω
κι αφού ούτε ένα oνειρο δεν μου έκανε την χάρη
ας φύγουνε όλα μακριά ο διάολος να τα πάρει
μάλλον δεν έκανα εγώ για τέτοιες καταστάσεις
ούτε μπορούσα να σταθώ σ'αυτές τις περιστάσεις
δεν ξέρω ποιό ήταν τελικά απ' όλα το καλό μου
μα ξέρω έπαιξες καλά με τον εγωισμό μου
δε γράφω τίποτα άλλο ο χρόνος θα δικάσει
τις λύπες μας και τις χαρές θα τις ξαναπεράσει
θα βρεί άλλο τρόπο για πει την ετυμηγορία
και με μοναξιάς ποινή θα λήξει η ιστορία
κλεινοντας να προσέχεις τίποτα άλλο μη σε νοιάζει
εσύ να σαι καλά για τα άλλα δεν πειράζει
κι αν βρείς κάτι μια φορα εμάς να σου θυμίζει
κόψτου αμέσως τα φτερά καθόλου μην ελπίζει...


Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...

Έγινα η λέξη που ξέχασαν τα χείλη σου
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει
μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ'τους δυο μας τώρα πιο πολύ πονάει...









Αυτή τη φορά αποφάσισα να αφήσω τη μουσική να μιλήσει... Όσα λόγια και να πω δε φτάνουν.
Αφιερωμένο σε έναν έρωτα που τέλειωσε άδοξα.


[ "5 επιστολές" - Dust Rhymes]
Previous Post Next Post Back to Top