10/12/09

Και έμειναν μόνο οι αναμνήσεις...

"Θα φύγω" της έλεγε. "Να το ξέρεις ότι κάποια μέρα δε θα είμαι εδώ."


Και εκείνη δεν έδινε σημασία. Δεν την ένοιαζε.


Ρουφούσε συνεχώς κάθε σταγόνα της αγάπης και της αδυναμίας του.


Αχόρταγα.


Άπληστα.


Τον απείλησε πάρα πολλές φορές ότι θα φύγει η ίδια, όμως ποτέ δεν έφευγε στ' αλήθεια.


Κι εκείνος τρελαινόταν.




Φοβόταν μήπως την χάσει.


Κι όταν δεν έμεινε πλέον καθόλου σταγόνα από τον έρωτά του να ρουφήξει, εκείνος έφυγε.


Κι εκείνη έμεινε πίσω.


Μετρούσε τα λάθη της.


Τον πλήγωνε αλλά ταυτόχρονα πλήγωνε και τον εαυτό της.


"Άργησες να με καταλάβεις" τον άκουσε να της ψιθυρίζει μέσα στο μυαλό της.




Έκλεισε τα μάτια της.


Σκοτάδι.


Σιωπή.


Πόνος.


Και έμεινε μόνο μία ξεχασμένη μπλούζα του να της θυμίζει ότι όντως υπήρξε στη ζωή της.


Ότι όντως την αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του.


Δε θα ξαναγυρίσει.


Και αν ποτέ ξαναγυρίσει όλα θα είναι διαφορετικά.


Δεν υπάρχει γιατί. Εκείνη το επέλεξε.


Εκείνος την είχε προειδοποιήσει και εκείνη δεν έκανε τίποτα για να τον σταματήσει.


Άνοιξε τα μάτια της σιγά - σιγά. Την περίμενε μια καινούρια ζωή. Θα την ζήσει όπως θέλει εκείνη, επιλέγοντας είτε να επαναλάβει τα ίδια λάθη είτε να κάνει μια νέα αρχή.



Και εκείνος, κάπου μακριά θα την συντροφεύει για πάντα με την σκέψη του.


Αν μπορούσα να γύριζα πίσω το χρόνο...

0 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Previous Post Next Post Back to Top