28/12/10

Φέτος κάτι λείπει...

Έτοιμα τα δώρα.

Δώρα για φίλους, για συγγενείς, που στέκονται και περιμένουν να ανοιχτούν, να δώσουν χαρά σ' αυτούς που ανήκουν. Όλα τυλιγμένα προσεγμένα με γκρι περιτύλιγμα και κόκκινη κορδέλα.

Λίγο πιο πέρα, επάνω στο γραφείο μου, ένα ξεχωριστό δώρο.

Είναι το κρεμαστό που έχει μέσα την φωτογραφία που είμαστε όλοι μαζί στην παραλία.

Είναι το δώρο για την αδερφή του.

Δεν το τύλιξα ακόμη. Το ανοίγω και βλέπω μία ακόμη φορά τη φωτογραφία. 

Είμαστε οι τρεις μας ανεβασμένοι επάνω σ' ένα βραχάκι. 

Η αδερφή του κι εγώ του δίνουμε ένα φιλί στο μάγουλο. Κι εκείνος χαμογελάει πλατιά. Το πρόσωπό του λάμπει από χαρά. 

Ήμασταν σ' ένα νησί του Αιγαίου, σ' ένα νησί που ήθελε πάντα να πάει. 

Και πώς να του χαλάσεις χατίρι όταν σε κοιτούσε μ' εκείνα τα μεγάλα του μάτια και σου έλιωνε την καρδιά...

Κοιτάζω γύρω μου τα πράγματα. Πράγματα που είναι πολλά περισσότερο από ψυχρά αντικείμενα. 

Είναι εδώ, μαζί μου.

Τον νιώθω...

Το χαμόγελό του στη φωτογραφία. 

Η φωνή του και το γέλιο του στο dvd από τις διακοπές μας.

Η μυρωδιά του σε ένα μαξιλάρι που έπαιρνε πάντα αγκαλιά όταν ερχόταν σπίτι μου.
Μια μυρωδιά από την αγαπημένη του κολόνια και τα τσιγάρα του...

Οι ευχές κι η αγάπη του σε μία κάρτα από τις περσινές γιορτές. 

"Α! Και ευτυχισμένο το 2010". Έτσι τελείωνε η ευχή του. Είχε γράψει τα πάντα, όσα ήθελε να μου πει και να κρατήσω. Τις τυπικές ευχές δεν τις πήγαινε καθόλου. 

Και ήταν ευτυχισμένο το 2010, πώς να μην ήταν...

Όμως είχε πει ότι θα ήμασταν μαζί φέτος τα Χριστούγεννα.

Είχε πει ότι θα ήταν εδώ...

Θα βλέπαμε για πολλοστή φορά το "Μόνος Στο Σπίτι" και θα τυλίγαμε μαζί τα δώρα γράφοντας πρωτότυπες ευχές στο καθένα. Θα γέμιζε το σπίτι από τις φωνές και τα γέλια μας.
Σαν να ήμασταν πάλι παιδιά...

Τη μισώ αυτή τη σιωπή σήμερα...

Πόσο θα ήθελα να γυρίσω πίσω το χρόνο και να του πω συγνώμη για όλες τις φορές που του κράτησα μούτρα, του φώναξα, τον αποπήρα, του έσπασα τα νεύρα...

Πόσο θα ήθελα να τον ακούσω να μου λέει ξανά ότι είμαι άτσαλη και δεν ξέρω να τυλίγω καλά τα δώρα και να μου πάρει το χαρτί περιτυλίγματος από τα χέρια ξεφυσώντας δήθεν αγανακτισμένος.

Πόσο θα ήθελα να τον σφίξω στην αγκαλιά μου και να του πω πόσο τον αγαπάω, κάτι που δεν έκανα συχνά γιατί νόμιζα πως δεν του άρεσαν οι συναισθηματισμοί και οι εκδηλώσεις αγάπης.

Πόσο λάθος έκανα...

Αυτός ο άνθρωπος είχε ανάγκη από αγάπη περισσότερο απ' οτιδήποτε στον κόσμο, κι ας μην το έδειχνε.

Η απουσία δεν είναι κάτι παροδικό.

Τη νιώθεις κάθε μέρα περισσότερο, στα μικρά καθημερινά πράγματα.

Πόσο μάλλον τώρα στις γιορτές.

Την συναντάς παντού.

Στη σιωπή που σου φωνάζει "κάποιος λείπει"...

Στην άδεια θέση δίπλα σου στο γιορτινό τραπέζι.

Στην κάρτα που δεν έχει παραλήπτη.

Στο μπλουζάκι που δε θα φορεθεί ποτέ ξανά.

Στο τηλέφωνο που δε θα χτυπήσει για "χρόνια πολλά".


Δεν ξέρεις πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ τα φετινά Χριστούγεννα...


Άγγελέ μου...




Εύχομαι οι άνθρωποι να αρχίσουν να εκτιμούν αυτά που έχουν και να πάψουν να θεωρούν τα πάντα δεδομένα, γιατί δεν είναι...
Κάνε μια αγκαλιά, ίσως ο άνθρωπος δίπλα σου να την χρειάζεται περισσότερο απ' ό,τι νομίζεις...
Καλές γιορτές,
Αγάπη

28/9/10

Moments...

Όποιος διαβάζει τακτικά αυτό το blog (ή με ξέρει στην πραγματικότητα) θα ξέρει πόση σημασία δίνω στις στιγμές αλλά και πόση αγάπη έχω για τις ταινίες μικρού μήκους.

Σερφάροντας στο Ίντερνετ λοιπόν βρήκα ένα βίντεο που συνδυάζει και τα δύο. 

Δείτε και θα συνεχίσω να σας εξηγώ:




Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες αφιερωμένες στις μικρές στιγμές της ζωής μας. 

Είναι σαν μικρά σοκολατάκια. Χωράνε εύκολα στην... τσέπη σου.

Όταν τις "ξετυλίγεις" και τις ζεις κρατάνε λίγο, σου αφήνουν για λίγες ώρες ακόμη τη γεύση τους και μετά μένει μόνο το χαρτάκι για να θυμάσαι ότι τις έζησες. Ίσως το κρατήσεις, ίσως το πετάξεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα θυμάσαι για πάντα αυτή τη γεύση. 

Κι αν πάλι τύχει να φας κατά λάθος ένα σοκολατάκι με πικρή γεύση, δεν το πετάς, δεν το φτύνεις, δεν προσπαθείς να ξεχάσεις ότι το έφαγες. Απλά ελπίζεις το επόμενο να είναι πιο γλυκό.

Είχε πει πριν μερικά χρόνια κάποια σπουδαία γυναίκα τα εξής λόγια:

"Από τότε που άρχισα να δίνω σημασία στις μικρές, καθημερινές μου στιγμές δεν έγινα ούτε πιο πλούσια, ούτε πιο όμορφη. Η ζωή μου δεν άλλαξε καθόλου, αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις καταστάσεις μέσα σ' αυτήν άλλαξε κατά πολύ. Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν την ευτυχία σε λάθος πράγματα. Σε υποσχέσεις, σε συμβόλαια, σε πτυχία, σε πρόσκαιρες ηδονές... Μα σ' αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε γύρω μας και να απολαύσουμε την απλότητα των πραγμάτων."

Όταν είχα διαβάσει για πρώτη φορά τα λόγια της σε ένα βιβλίο που δεν είχε γράψει βέβαια η ίδια, δυσκολεύτηκα να συμμεριστώ την άποψή της κι αυτό γιατί πάντα πίστευα πως με λίγα λεφτά παραπάνω, με λίγο μεγαλύτερο σπίτι, με λίγους περισσότερους φίλους, με λίγη περισσότερη ομορφιά θα ήμουν ευτυχισμένη και δε θα χρειαζόμουν τίποτα άλλο. Κι όμως η πραγματική απόλαυση ήρθε όταν αφέθηκα ελεύθερη, όταν σταμάτησα να προγραμματίζω, όταν λειτούργησα αυθόρμητα.



Κι η μικρή μου νεράιδα με κοιτάζει με απορία όταν με πιάνει να χαμογελάω πού και πού.

Πόσο θέλω να της πω... 

Μην το σκέφτεσαι άλλο. Ζήσε.


Share






14/9/10

Τι μου έμαθαν οι 14 πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη.

Συνειδητοποίησα ότι φέτος ήταν η "τελευταία πρώτη" μέρα του σχολείου.


Κατάλαβα πως η δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει να μου δώσει τίποτα παραπάνω απ' ό,τι "πρέπει" (τώρα το κατάλαβες; τόσα χρόνια τι έκανες;) και πως αν δεν προσπαθήσω εγώ η ίδια δε θα καταφέρω τίποτα.

Κατάλαβα πως στη ζωή οι στόχοι και τα όνειρα χρειάζονται και την κατάλληλη "αναδιάταξη" στον πίνακα των προτεραιοτήτων μας και πολλές φορές αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους γύρω μας που δεν καταλαβαίνουν γιατί αποφασίζουμε να τους μετακινήσουμε από τη θέση 4 στη θέση 6.

Αποφάσισα πως φέτος θα βάλω στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω. Μπορεί και να αποτύχω. Όμως η ζωή έχει τόσες πολλές ευκαιρίες κι έτσι μου είναι αδιανόητο να πιστέψω πως επειδή δεν θα περάσω στη σχολή που θέλω δε θα ασχοληθώ με τη μελέτη της επιστήμης που πραγματεύεται. Όταν ενδιαφέρεσαι για κάτι, δεν το αφήνεις έτσι.



Κατάλαβα πως για κάποιους ανθρώπους νοιάζομαι πολύ και για άλλους λίγο. 

Κατάλαβα πως δεν αξίζει να χαραμίσω τα όνειρα και το μέλλον μου επειδή θα στερήσω την παρουσία μου από κάποιον που σκέφτεται εγωιστικά και (μάλλον) δεν είμαι τίποτα γι' αυτόν.

Συνειδητοποίησα πόση σημασία έχει μια αγκαλιά.

Ένιωσα τον απόηχο των καλών μου στιγμών που άρχισαν να γίνονται σιγά σιγά γλυκιές αναμνήσεις.

Είδα τα 18 να με πλησιάζουν φιλικά και συνάμα απειλητικά...

Γέλασα όταν την είδα. Και της γύρισα την πλάτη. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Άκουσα εκείνο το τραγούδι και μελαγχόλησα στην ανάμνηση των συναισθημάτων που ένιωθα όταν το άκουγα παλιότερα.

Είδα το πρόσωπό σου μέσα στον δροσερό αέρα του Σεπτεμβρίου να μου θυμίζει εκείνο το συναίσθημα που παράτησα στη μέση και μία υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου για να σου πω αυτό που δεν τολμάω. 

Πανελλήνιες, διάβασμα, προτεραιότητες, φίλοι, παρέες, αγάπες, έρωτες, τραγούδια, μουσική.

Κι ενώ θα έπρεπε να είμαι μπερδεμένη και να μην ξέρω πού πατάω, ξαφνικά όλα μπήκαν στην θέση τους.

Κάποιος πάτησε το ON στο μυαλό μου και άρχισε να σιγοκαίει η φωτιά που έχω μέσα μου.

Καλό μου ταξίδι λοιπόν. :-)

9/9/10

Άρωμα Καλοκαιριού

Παίρνω τον φορητό υπολογιστή στα χέρια μου, τον ακουμπάω μπροστά μου και κοιτάζω με συνοφρυωμένο βλέμμα τον κέρσορα που αναβοσβήνει περιμένοντάς με να γράψω κάτι.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω.

Θα μπορούσα να περιγράψω αυτό το καλοκαίρι με κάθε λεπτομέρεια, αλλά δε νιώθω ότι πρέπει να δώσω "αναφορά" σε κάποιον.

Από την άλλη τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά...

Δεν ξέρω πώς να εκφράσω αυτά που νιώθω.

Οι τελευταίοι τρεις μήνες ήταν οι καλύτεροι της ζωής μου - ως τώρα τουλάχιστον.

Ξέρεις τι είναι να τρως καλό φαγητό με καλή παρέα και να μη νιώθεις τύψεις;

Ξέρεις τι είναι να πίνεις λίγο κρασί και αμέσως να ανοίγει η καρδιά σου;

Ξέρεις τι είναι να σε πιάνει σπαστικό γέλιο στο μπαλκόνι μαζί με έναν φίλο σου στις 2 η ώρα το βράδυ και να μην μπορείς να συγκρατηθείς για να μην σηκώσεις τη γειτονιά στο πόδι;

Ξέρεις πως είναι να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να βλέπεις όμορφα όνειρα;

Ξέρεις πως είναι να συναντάς κάποιον μετά από καιρό και να σου λείπει την ίδια στιγμή που τον αγκαλιάζεις;

Από την άλλη, ξέρεις πώς είναι να αποχωρίζεσαι κάποιον που ξέρεις ότι θα ξαναδείς σε λιγότερο από έξι μήνες αλλά πάλι να στεναχωριέσαι επειδή ξέρεις ότι θα σου λείψει;

Ξέρεις τι γεύση έχουν οι σπιτικές κρέπες γεμισμένες με λιωμένη μερέντα, μαρμελάδες, τυριά, κασέρια, σαλάμια, σουβλάκια (!), μπανάνες, φράουλες, μπισκότα και ό,τι άλλο χωράει μέσα σε μια κρέπα;
(Ένα σας λέω, δοκιμάστε κρέπα με φράουλα, μπανάνα και σαντιγύ... ΚΟΛΑΣΗ!)

Ξέρεις πώς είναι να προσφέρεις κάτι στους ανθρώπους που αγαπάς και να βλέπεις το "ευχαριστώ" στα μάτια τους, πριν καν στο πουν;

Ξέρεις εκείνες τις μυρωδιές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου, σφραγίζοντας τις αναμνήσεις σου και κάνοντάς σε να τις νοσταλγείς;

Ξέρεις τι γεύση έχει η αλήθεια; Όχι αυτή που πονάει, αυτή που σε λυτρώνει, σε δικαιώνει και για το μόνο που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις είναι για τον χρόνο που σπατάλησες ανησυχώντας.

Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι ξένοιαστος, χωρίς τις απαισιόδοξες σκέψεις ότι "κάτι δεν θα πάει καλά", "κάποιος μου λείπει", "θα μαλώσουμε"; 

Ξέρεις τι όμορφο συναίσθημα είναι να βγαίνεις από τη φυλακή που σε κρατούσαν κάποιοι άνθρωποι με σκοπό να νιώσουν ικανοποίηση και να νιώθεις επιτέλους ελεύθερος να κάνεις και να πεις ό,τι θέλεις, να μιλήσεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς, να ζήσεις χωρίς να σε κάνουν να το μετανιώσεις; Ε; Ξέρεις πώς είναι;

Ξέρεις πως είναι να νιώθεις ευχαριστημένος από τη ζωή σου, ευγνώμων για τους ανθρώπους που σε αγαπάνε και στο δείχνουν και περήφανος που ωριμάζεις και μεγαλώνεις;

Ξέρεις πως νιώθω τώρα; Τώρα νιώθω μελαγχολία. Μια γλυκιά μελαγχολία που μου υπενθυμίζει ότι αυτοί οι μήνες πέρασαν, ότι θα πρέπει να μπω ξανά στην καθημερινότητα.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις στιγμές που μου χαρίσατε.
Τις φύλαξα μέσα σε ένα μπουκάλι και κάθε φορά που το κουράγιο και η υπομονή μου θα εξαντλείται, κάθε φορά που θα λέω πόσο με απογοητεύει ο κόσμος. κάθε φορά που θα σκέφτομαι πως δεν αξίζει να προσπαθώ, θα το ανοίγω και θα τις θυμάμαι. 
Και θα ξέρω πως αξίζει να ζεις, να υπάρχεις, να αγαπάς, ακόμα και να απογοητεύεσαι και να θυμώνεις.  Όμως ποτέ δεν πρέπει να απελπίζεσαι. 
Γιατί υπάρχουν οι στιγμές. Αυτές οι στιγμές απέραντης ψυχικής γαλήνης και ευγνωμοσύνης που ο κόσμος συνηθίζει να κυνηγάει, ονόμαζοντές τες "ευτυχία"...

Και αυτό είναι τελικά το νόημα.

Να ζεις τις στιγμές σου. ΔΥΝΑΤΑ.




18/8/10

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια...

Ήταν περίπου πριν δύο χρόνια, ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου.

Είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, αγκαλιά με όλα αυτά που μισούσα ν' αγαπώ.

Άγριες οι σκέψεις στο μυαλό μου...
Πολύς ο πόνος στην ψυχή μου.

Ήθελα να σε διαγράψω μια για πάντα.
Ό,τι υπήρχε μέσα μου, να το βγάλω, να το ξεριζώσω και να μην το αφήσω να τρυπώσει μέσα ποτέ ξανά.

Έβαλα την καρδιά μου να βασανιστεί βλέποντας φωτογραφίες με το πρόσωπό σου που τόσο μου είχε λείψει.

Άκουσα και τα τραγούδια που αγαπούσες και δεν άντεχα γιατί μου θύμιζαν εσένα.

Τα άκουσα όλα.
Δυο και τρεις φορές.

Τόσες φορές μέχρι να πονέσω τόσο πολύ που να μη νιώθω.

Μέχρι να πέσω τόσο βαθιά στο βυθό που η θάλασσα να με βαρεθεί και να με ξεβράσει στην επιφάνεια από μόνη της.

Και τα κατάφερα.

Έκανα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι ξέσπασε, ότι στράγγισε όλη την αγάπη που είχα μέσα μου για σένα και στέγνωσε.


Ξύπνησα το επόμενο πρωί και ένιωθα καλά. 
Ένιωθα ανάλαφρη, χωρίς αυτό το συναίσθημα που κουβαλούσα τόσα χρόνια να με βαραίνει. 


Και μετά παραδόθηκα σε άλλες αγκαλιές, άλλα φιλιά, άλλες ιστορίες. 
Πιο σκοτεινές.

Κι έτσι έζησα μέχρι πρόσφατα.

Πιστεύοντας πως ο πρώτος έρωτας μπορεί να ξεπεραστεί μέσα σε μια βραδιά, να ξεχαστεί μέσα σε μια αγκαλιά και να χαθεί έπειτα από κάποιους μήνες.

Νομίζοντας πως το πιο σημαντικό είναι να παίρνεις αγάπη, όχι να δίνεις.

Θεωρώντας πως μπορούσα να κάψω τα συναισθήματά μου μέσα στη φωτιά του θυμού και της αγανάκτησής μου και να εξαφανίσω και τις στάχτες.


Έχοντας την εντύπωση πως θα ξανάβλεπα αυτό το βλέμμα και δε θα ένιωθα τίποτα...


Δίνοντας την καρδιά μου σε ανθρώπους που ακόμα και σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν το άξιζαν.

Και πριν κάποιους μήνες, ένα deja vu ήρθε για να μου φέρει ξανά στο μυαλό όλα αυτά που νόμιζα πως είχα ξεχάσει.


Εσύ. Κοντά μου.


Σ' ένα μέρος που είχες καιρό να έρθεις.

Σε ένιωσα μέσα μου παντού, σαν να μην πέρασε μια μέρα...


Ένα βλέμμα και μία φωνή που είχα καιρό να δω και να ακούσω.

Και όλα ήρθαν πάλι από την αρχή για να μου θυμίσουν πως ο λόγος που ονομάζομαι "Αγάπη" είναι για να κάνω αυτό που λέει το όνομά μου...

Δε θέλω να μιλήσω πάλι γι' αυτά που δε σταμάτησα ποτέ να νιώθω.

Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο εύκολα κορόιδεψα τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ και αφέθηκα σε άλλες αγκαλιές.

Δε θέλω να μιλήσω γι' αυτόν τον άνθρωπο που έχω μέσα στην καρδιά μου.


Ποτέ δε σε ξεπέρασα.


Κι ούτε πιστεύω ότι θα σε ξεπεράσω.


Τουλάχιστον όχι εύκολα.


Δε με πονάει πλέον.


Αρκεί να ξέρω ότι υπάρχεις στη ζωή μου... για να της δίνεις νόημα.

Οι αναμνήσεις μερικές φορές κρύβουν μέσα τους όλα αυτά που φοβόμαστε και αγαπάμε ταυτόχρονα...

Θα τις κρατήσω, όπως κράτησα εσένα μέσα μου...


Τίποτα δεν άλλαξε τελικά...





Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια...

... κι όλα ακόμη μένουν ίδια...


2/8/10

Πώς να σου πω το σ' αγαπώ να το πιστέψεις;

Χθες το βράδυ βρέθηκα με έναν φίλο μου.

Επειδή συναντιόμαστε πολύ συχνά, δεν ξέραμε τι να κάνουμε κι έτσι πήγαμε και καθίσαμε σ' ένα πάρκο.

Χαλαρή συζήτηση στην αρχή... Ανησυχίες για το σχολείο, για μια φίλη μας, για τους γονείς μας...

Σε μια στιγμή τον είδα λίγο θλιμμένο.

"Τι έπαθες;", τον ρώτησα.

"Μου λείπει", μου είπε. 

Δεν είχα τι να πω.

"Εμένα δε μου λείπει κανένας", είπα λίγο στεναχωρημένα. "Ή μάλλον όχι. Μου λείπει εκείνος. Θέλω να τον δω."

"Ε και που τον βλέπεις τι γίνεται ρε Αγάπη; Απλά τον βλέπεις και μιλάτε."

"Εμένα αυτό μου αρκεί. Δε θέλω να γίνει τίποτα μαζί του."

"Δεν το καταλαβαίνω αυτό."

"Κοίτα έχουν περάσει τόσα χρόνια... Άμα ήταν να γίνει κάτι, θα γινόταν."

Σήκωσε τους ώμους του.

"Νευριάζω με μένα πάρα πολύ", είπε.

"Γιατί;"
"Με αυτά που έκανα στο παρελθόν... Ή μάλλον με αυτά που δεν έκανα."

"Τι εννοείς;"

Κατάλαβα αμέσως ότι μιλούσε για την κοπέλα που του λείπει.

"Είχα τόσες ευκαιρίες και το άγχος και οι αμφιβολίες μου με κρατούσαν από το να τις εκμεταλλευτώ. Ξέρεις πόσες φορές μπορούσα να κάνω κάτι και δεν έκανα; Και μετά χάλασαν όλα... Άργησα."

"Ναι αλλά τι νόημα έχει να χτυπιέσαι για τα λάθη σου στο παρελθόν; Δεν αλλάζουν. Ό,τι έγινε, έγινε."

Πόσο μισώ το να μου λένε αυτή τη φράση, αν και έχω συμβιβαστεί με το παρελθόν μου σε μεγάλο βαθμό μπορώ να πω.

Το ύφος του πρόδιδε το αδιέξοδο που είχαν φτάσει οι σκέψεις του.

Τα είχαμε συζητήσει όλα τόσες πολλές φορές.

Έπρεπε να τον κάνω να ξεχαστεί με κάτι.

Κάθισα οκλαδόν στο παγκάκι και γύρισα προς το μέρος του.

"Ε λοιπόν έχω κι εγώ κάτι που με απασχολεί", είπα.

"Για πες."

"Ας σε ρωτήσω πρώτα... Αν μια κοπέλα ήταν ερωτευμένη μαζί σου, σε αγαπούσε και σε νοιαζόταν πάρα πολύ... όποια κι αν ήταν... θα ήθελες να το ξέρεις;"

"Εννοείται", είπε χωρίς δεύτερη σκέψη.

"Άρα πιστεύεις πως πρέπει να το πω σ' Εκείνον;"

Εκείνος είναι ο πρώτος μου έρωτας, τον οποίο για να λέμε την αλήθεια, ποτέ δεν ξεπέρασα.

"Να του το πεις Αγάπη. Θέλεις να το ξέρει;"

"Δεν είναι τόσο ότι θέλω... Όσο ότι πρέπει..."

"Πρέπει; Ποιος το λέει αυτό;"

"Σκέψου ότι βλέπεις μια ταινία και ο πρωταγωνιστής πεθαίνει ή φεύγει πριν προλάβει η πρωταγωνίστρια να του πει ότι τον αγαπάει. Κι εκείνος φεύγει χωρίς να το ξέρει. Δε θα ένιωθες ότι δεν είναι σωστό;"

"Ναι, αλλά σημασία έχει να θες κι εσύ να το πεις... Κι εφόσον θέλεις, πες το. Ναι όντως, πρέπει να το ξέρει."

"Και πώς θα το μάθει;"

"Θα του πεις να βγείτε επειδή θέλεις να μιλήσετε για κάτι και θα του πεις όλα αυτά που νιώθεις."

"Δεν είναι εύκολο."

"Είπα εγώ ότι είναι εύκολο;"

"Ναι, αλλά πώς... Τι θα του πω; Πώς θα του το πω; Δεν έχουμε βγει ποτέ οι δυο μας... Δε μπορώ, δε γίνεται."

"Όλα γίνονται, Αγάπη."

"Μα πού θα βρω τη δύναμη να πω τις λέξεις;"

"Εκεί που βρήκες τη δύναμη να αγαπάς τόσο καιρό... Τώρα απλά θα το μάθει και ο ίδιος."

"Τίποτα δε θα είναι το ίδιο."

"Κι αν δεν τολμήσεις δε θα μάθεις ποτέ τι θα γίνει."

"Απλά φοβάμαι μήπως..."

"Δεν έχει μήπως! Εσύ βάζεις εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν! Του το λες, αυτό έχει σημασία... Το τι θα γίνει μετά, εξαρτάται από αυτόν... Εσύ θα συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες."

Το σκέφτομαι, το σκέφτομαι πολύ.

Ακούγονται όλα τόσο τρελά τώρα.

Ίσως δε θα τολμούσα να το κάνω ποτέ.

Τι να του πω δηλαδή;

Και πώς;

Να τον έχω απέναντί μου και να του λέω αυτά που νιώθω με κάνει ευάλωτη.

Και ξέρω ότι μετά από αυτό, δε θα έχω να κρατήσω τίποτα για τον εαυτό μου...

Θα έχει διαβάσει την ψυχή μου, θα έχει δει τα συναισθήματά μου...

Μπορεί να μην τα καταλάβει, μπορεί να κοροϊδέψει. Μπορεί να φοβηθεί.

Μπορεί να τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Μπορεί, μπορεί, μπορεί...



Αν κάποια μέρα φύγεις μακριά, χωρίς να ξέρεις πώς νιώθω, θα με πονέσει άραγε;

Δε θα είναι άδικο για σένα να μην ξέρεις ότι ένας άνθρωπος σ' αγαπάει και σε νοιάζεται τόσο πολύ;

Θέλω να σου πω πώς νιώθω.

Είναι εγωιστικό να το κρατάω μέσα μου.

Δε φτάνει όμως μια λέξη, δε φτάνει ένα φιλί.

Δε φτάνει ούτε μια νύχτα, ίσως ούτε ένας μήνας ολόκληρος.

Ψάχνω τρόπο να σου δείξω αυτά που νιώθω... εδώ και πολύ καιρό.

Δεν ξέρεις ότι θα έδινα ακόμα και τη ζωή μου αν αυτό σε έσωζε.

Δεν ξέρεις ότι όταν δεν είσαι εσύ καλά, δεν είμαι ούτε εγώ.

Δεν ξέρεις ότι η αγάπη μου είναι σαν ένα παγόβουνο. Φαίνεται μόνο μια μικρή επιφάνειά της. Η υπόλοιπη είναι θαμμένη μέσα σε μια σκοτεινή μαύρη θάλασσα, που δεν την έχει δει ποτέ κανείς.

Δεν ξέρεις ότι δεν κουράστηκα να σ' αγαπάω ούτε στιγμή.

Δεν ξέρεις ότι ευχαριστώ όποιον σ' έστειλε στη ζωή μου γιατί με έκανες να δω και να νιώσω αυτό το αληθινό συναίσθημα που δεν το βρίσκεις σε ψεύτικες σχέσεις και παθιασμένα φιλιά, αλλά σε μικρές αγκαλιές και όμορφα χαμόγελα.

Έρχομαι αντιμέτωπη μ 'ένα μάθημα που δε μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο...

Πώς δείχνεις την αγάπη σου;


Ή ακόμη κι αν δε μπορείς, τι λόγια βρίσκεις για να πεις σ' αυτόν που αγαπάς και θέλεις να το ξέρει;

Είναι τόσο απλό, κι όμως τόσο δύσκολο...







30/7/10

Μόνο για κείνη μη μου λες...


ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ...


Παίρνω το κινητό στα χέρια μου και βρίσκω το τηλέφωνό της στον κατάλογο. 

Έλα, ένα κουμπί είναι. Πάτα το.

Το πατάω.

Αγωνία.

Τουτ, τουτ...

Μου το κλείνει.

Η ανάσα μου κόβεται.

Προτού προλάβω να αφήσω το κινητό στο γραφείο και να καταλάβω τι έγινε, χτυπάει ξανά.

Είναι εκείνη.

"Ναι, έλα Αγάπη, με έπαιρνες τηλέφωνο;"

"Ναι..."

"Ήμουν στο μπάνιο. Τι κάνεις;"

Αναγνωρίζω αμέσως τον ψεύτικο τόνο στη φωνή της καθώς και την ταραχή της που την πήρα ξαφνικά τηλέφωνο.

Συζητάμε για λίγο. Δεν είναι στη Θεσσαλονίκη.

"Πότε γυρνάς; Να βρεθούμε...", της λέω.

"Την Κυριακή το βράδυ."

"Να βρεθούμε Τρίτη; Τη Δευτέρα έχω να πάω σε μια συναυλία..."

Κανονίζουμε ώρα και μέρος.

Δεν έχει ιδέα πώς μου ήρθε να βρεθούμε. Δεν ξέρει ότι θέλω να μάθω επιτέλους το γιατί.

"Καλά, πώς σου ήρθε να την πάρεις τηλέφωνο;", με ρώτησε μια φίλη μου την επόμενη μέρα.

"Δεν πιστεύεις ότι είναι καιρός να μάθω επιτέλους; Προχθές το βράδυ δε μπορούσα να κοιμηθώ, σκεφτόμουν, με έτρωγε... Δε θα περάσω άλλο ένα καλοκαίρι μέσα στις σκέψεις και τις αμφιβολίες."

"Εσύ ξέρεις... Αλλά αργά το θυμήθηκες ρε Αγάπη."

"Ποτέ δεν είναι αργά. Θα μάθω...", επέμεινα.

Δεν ήξερε πώς ένιωθα. Κανείς σχεδόν δεν ήξερε. Τα έκρυβα όλα κάτω από μια ασπίδα θυμού και οργής.

Άνοιξα την φωτογραφική μου μηχανή και είδα τις φωτογραφίες που είχαμε τραβήξει την πρώτη μέρα στο ξενοδοχείο, μόλις πατήσαμε το πόδι μας στην Αγγλία...

ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ...

Θυμάμαι ό,τι λέγαμε, ό,τι κάναμε. 

Ήμασταν χαρούμενες γιατί ξέραμε ότι θα ακολουθούσαν πέντε μέρες γεμάτες καινούρια πράγματα, καινούριες εμπειρίες.

Ήμασταν ενθουσιασμένες γιατί στο ξενοδοχείο μας είχαν δώσει μία σουίτα με ένα έξτρα κρεβάτι, μιας που δεν είχαν τρίκλινο δωμάτιο.

"London, baby!", μας θυμάμαι να φωνάζουμε σε μια στιγμή χαλάρωσης στο υπέρδιπλο κρεβάτι. 

Η άλλη κοπέλα που ήταν μαζί μας στο δωμάτιο δε μιλούσε πολύ, είχε κουραστεί από το ταξίδι μάλλον.

Ήταν όνειρο.

Ένα όνειρο που θα γινόταν ο χειρότερός μου εφιάλτης...

Όταν ένας άνθρωπος που τυχαίνει να είναι μία από τις καλύτερές σου φίλες, ξυπνάει ένα πρωί και σταματάει να σου μιλάει, ξέρεις ότι σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Το είχε ξαναπάθει. Κάτι την έπιανε πού και πού και δε μιλούσε πολύ.

Μα εκείνο το πρωί στο Λονδίνο, το είχα καταλάβει πως δεν ήταν σαν τις άλλες φορές. Κάτι είχε συμβεί.

Όταν την είδα να με αποφεύγει και να μου μιλάει απότομα, άρχισα να αναρωτιέμαι τι είχε συμβεί.

Την ρώτησα.

"Τίποτα, δεν έχω τίποτα", μου είπε κατά λέξη.

Έκανα υπομονή, ενώ τα πόδια μου διαμαρτύρονταν.

Γιατί, σαν να μην έφτανε μόνο η κρίση της, είχα πάθει και κάτι με τα πόδια μου και δε μπορούσα να περπατήσω και σταθώ χωρίς να νιώθω σαν να με καρφώνουν με 1000 καρφιά στον αστράγαλο και τις αρθρώσεις. 

Φταίει που ήμουν αγύμναστη; Φταίει που τα πόδια μου είχαν γίνει τούμπανο από το αεροπλάνο και εγώ  έτρεχα σαν το κατσίκι στο αεροδρόμιο σέρνοντας τη βαλίτσα μου;

Τα παυσίπονα δεν έπιαναν.

Και ο πόνος όχι απλά δεν έφευγε μέρα με τη μέρα, αλλά γινόταν όλο και χειρότερος.

Το ίδιο γινόταν και μ' εκείνη.

Κάθε μέρα με απέφευγε όλο και περισσότερο.

Κόλλησε ξαφνικά με την κοπέλα που ήταν μαζί μας στο δωμάτιο.

Τρέχανε μαζί σε εμπορικά κέντρα, μαγαζιά, γυρνούσαμε στο ξενοδοχείο και μιλούσανε, γελούσανε σαν να μην υπάρχω.

Ξαναρώτησα.

"Δεν έχει γίνει τίποτα", ήταν πάλι η απάντηση.

Ένιωθα μόνη.

Πονούσα. 

Σωματικά και ψυχικά.

Κάθε πρωί μου φαινόταν εφιάλτης. Δεν ήθελα να σηκωθώ, να πατήσω στα πόδια μου.

Έκανα προσπάθειες να περάσω καλά, αλλά δεν είχα κουράγιο μέσα μου.

Ήθελα να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα.

Την ημέρα που γυρνούσαμε, ένιωσα ανακούφιση μέσα στο αεροπλάνο.

Φορτώθηκα μία extra large σακούλα M&M's από τα duty free του αεροδρομίου και περίμενα υπομονετικά να φτάσουμε Θεσσαλονίκη.

Στο αεροπλάνο δεν ξέρω πως έτυχε, αλλά καθόμουν μόνη.

"Καλύτερα", σκέφτηκα. Δεν είχα όρεξη να μιλήσω με κανέναν από το γκρουπ.

Τα φώτα έσβησαν. Κάθισα από την πλευρά του παραθύρου και κοιτούσα έξω.

Μπα, δεν είχα όρεξη να φάω τα M&M's τελικά.

'Αδειασα το μυαλό μου από τις σκέψεις, πάτησα off στην ακοή μου για να μην ακούω τα γέλια τους και παρηγορήθηκα στη σκέψη ότι ο εφιάλτης μου θα τελείωνε σε λίγες ώρες.

Στο αεροδρόμιο, μόλις πήρα τη βαλίτσα μου, έτρεξα να φύγω.

Δεν χαιρέτησα κανέναν.

ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ... (Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ)

Βρεθήκαμε.

Ήταν όλα τόσο φυσικά.

Σαν να μην είχαμε μαλώσει ποτέ.

Αλλά το ήξερα ότι δεν ήταν η ίδια.

Το καταλάβαινα.

Πήγαμε πρώτα για καφέ και μετά βόλτα.

Δεν κατάφερα να της το πω.

Έπρεπε να φέρω το θέμα στο Λονδίνο κι όλο δίσταζα.

Μετά πήγαμε να φάμε.

Η αλήθεια είναι ότι πεινούσα.

Πήρα ένα hamburger μαζί με πατάτες και κάθισα απέναντί της.

Το face to face ήταν δύσκολο, γαμώτο.

Ειδικά όταν έχεις την επιλογή να μπουκώσεις το στόμα σου με ένα λαχταριστό hamburger και να μην πεις απολύτως τίποτα.

Αλλά είχα διαβάσει κάπου ότι μπορείς να εκμαιεύσεις θετικές αντιδράσεις όταν ο άλλος τρώει.

Όσο γέμιζε τις πατάτες τις με κέτσαπ, σκέφτηκα ότι έπρεπε να μιλήσω επιτέλους. 

Είχε περάσει ένας χρόνος και η μακροχρόνια φιλία μας είχε περιοριστεί σε ένα "γεια" κι αυτό με το ζόρι.

Και δεν ήξερα τι είχα κάνει για να το αξίζω αυτό.

Μπορεί να έφταιγα, μπορεί και όχι.

"Την αλήθεια, Αγάπη. Αυτό ψάχνεις", είπα στον εαυτό μου από μέσα μου και της χαμογέλασα ψεύτικα.

Άρχισα να τρώω μερικές πατάτες, χωρίς να τολμήσω να αγγίξω το hamburger.

Το ζεστό, αλλά ψεύτικο ύφος της μου έδωσε θάρρος.

Έφερα τη συζήτηση στο Λονδίνο.

Αμηχανία.

Γούρλωσε τα μάτια όταν την ρώτησα, πρώτη φορά μετά από ένα χρόνο.

"Δε θυμάμαι τι είχε γίνει."

"Δηλαδή ξύπνησες μια μέρα και αποφάσισες να μη μου μιλάς άλλο", της είπα ειρωνικά.

"Όχι, σίγουρα κάτι έγινε, απλά δε θυμάμαι..."

Τα μασούσε.

Για να μην τα πολυλογώ, ο λόγος που σταμάτησε να μου μιλάει είναι επειδή είχε γίνει μια... εσκεμμένη παρεξήγηση.

Η κοπέλα (ή μάλλον το φίδι) που ήταν μαζί μας στο δωμάτιο αισθανόταν μόνη επειδή την είχαμε παραμελήσει την πρώτη μέρα και είπε σε όλους στο γκρουπ (και ιδιαίτερα σ' εκείνη) ότι φαινόμουν να έχω μούτρα, όχι επειδή πονούσαν τα πόδια μου, αλλά επειδή δεν ήθελα να είμαι μαζί τους.

Τότε κατάλαβα γιατί κανένας δε ρωτούσε αν πονάω. Νόμιζαν ότι προσποιούμουν.

"Και εσύ την πίστεψες... Δε με έβλεπες που σφάδαζα από τον πόνο στο δωμάτιο;", την ρώτησα.

"Ναι, έχεις δίκιο, είχε γίνει μεγάλη παρεξήγηση... Εσύ πονούσες κι εμείς νομίζαμε ότι..."

Δε με κοίταζε στα μάτια.

"Εμένα όμως μου στοίχισε αυτό. Εδώ και ένα χρόνο σκέφτομαι τι έχει γίνει. Είχα πει κάτι, είχα κάνει κάτι, έτσι νόμιζα... Αλλά απ' ό,τι φαίνεται έπεσα έξω."

Ήμουν σοκαρισμένη.

Το άδικο ήταν πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι φανταζόμουν τόσο καιρό.

Είδα τις τύψεις της στο πρόσωπό της.

"Τέλος πάντων, άμα θες να κάνουμε ξανά παρέα, το τηλέφωνο και το σπίτι μου τα ξέρεις...", είπα και σηκώθηκα να φύγω.

Και μέσα σ' ένα κλίμα τύψεων από την πλευρά της και περισυλλογής από την πλευρά μου, γυρίσαμε σπίτι, η καθεμιά στο δικό της εννοείται.


Κι από τις τύψεις της και τον φόβο μήπως δεν την συγχωρήσω, χάθηκε ξανά. 

Καλά έκανε.

Δεν της κρατάω κακία...

Στεναχωριέμαι που τα έφερε έτσι η ζωή.

Γι' αυτό δε μου αρέσει να το συζητάω.

Με πονάει που έχασα μια φίλη που πήγαινα κάθε μέρα μαζί της στο σχολείο, από το δημοτικό.

Με πονάει που όταν πάω κινηματογράφο μου λείπει η παρέα της και τα σχόλιά της.

Με πονάει που δεν έχω κάποιον να μοιράζομαι τις ανησυχίες και τα προβλήματά μου.

Η ζωή μου χάρισε δύο άλλους υπέροχους φίλους στη θέση της. 

Δε μπορώ να εμπιστευτώ πλέον τους ανθρώπους με την ίδια ευκολία που τους εμπιστευόμουν πριν από το περιστατικό που έγραψα σ' αυτό το κείμενο, αλλά προσπαθώ να κάνω κάθε στιγμή μαζί τους να μετράει.

Δίνω περισσότερη σημασία στις πράξεις, παρά στα λόγια.

Γιατί τελικά αυτό που μένει είναι οι στιγμές...


Και η ζωή συνεχίζεται... με ή χωρίς τους ανθρώπους που μας τις χάρισαν...

Previous Post Next Post Back to Top