19/1/10

Ένα όνειρο, ένα απωθημένο...

Κι ας μην σε έχω δει ποτέ... Χθες ήσουν εκεί και με κοιτούσες, βαθιά μέσα στα μάτια μου. 

Κι ας μην ξέρω πόσο ευτυχισμένη θα με κάνει το χαμόγελό σου... Χθες μου χαμογέλασες και ένιωσα την ψυχή μου να ξεδιπλώνεται παντού μέσα μου.

Κι ας μην ξέρω πώς φιλάς... Χθες τα χείλη σου ακούμπησαν στα δικά μου και αμφισβήτησα όλους τους φυσικούς νόμους που θέλουν τον άνθρωπο να μην μπορεί να πετάξει...


Κι ας μην ξέρω το άγγιγμά σου... Χθες μόλις με ακούμπησες, σου παραδόθηκα αμέσως.

Κι ας ήταν όλα ένα όνειρο... Η αγάπη μου για σένα δεν αλλάζει ούτε στην πραγματικότητα.

Κάποτε θα είμαστε ευτυχισμένοι στον δικό μας κόσμο. Όπως στα όνειρα.

Μόνοι μας.



Σαν να μην είχαμε αγαπήσει ποτέ ξανά...

8/1/10

Απόσταση

"Σε έχω και δε σε έχω ταυτόχρονα."

"Βγαίνω έξω με τους φίλους μου και τους βλέπω με τις κοπέλες τους...και η δική μου λείπει."

"Γυρίζω σπίτι και θέλω έναν άνθρωπο να με αγκαλιάσει, να με ρωτήσει πώς ήταν η μέρα μου και δεν βρίσκω κανέναν."



"Μου λείπει το φιλί σου, το άρωμά σου, η αγκαλιά σου. Λείπεις εσύ και λείπω κι εγώ από τον κόσμο μου."

"Τι να το κάνω το τηλέφωνο; Τι να την κάνω την επικοινωνία μέσω υπολογιστή; Μπορούν να σε αντικαταστήσουν αυτά;"


"Θέλω να σε αγγίζω για να ξέρω ότι υπάρχεις."

Μικρή ή μεγάλη η απόσταση, δεν έχει σημασία. Είσαι εκεί και είμαι εδώ.

Έτυχε; Πού να το ήξερα...

Κι αν το ήξερα μήπως θα το εμπόδιζα; Δε νομίζω.

Μπλεχτήκαμε άσχημα και οι δυο. Ούτε ξέραμε πού θα καταλήγαμε. Αλλά έτσι είναι όταν είσαι στην τρέλα των 16 και των 18. Δεν λογαριάζεις ούτε αποστάσεις, ούτε τίποτα... Απλώς ερωτεύεσαι.

Είχαμε πει ότι κάποτε θα είμαστε μαζί... Όταν θα πάψει να υπάρχει η απόσταση, θα είμαστε ξανά μαζί.

Δεν το πιστεύεις αυτό το "κάποτε"...

Σου είχα πει πως τα απωθημένα δε φεύγουν εύκολα.

Μου είπες θα δούμε...

Και εγώ περιμένω να έρθει αυτό το κάποτε... Ίσως έρθει... Ίσως όχι... Ίσως πάλι ξεχαστεί...

Μόνο ένα πράγμα να ξέρεις:

"Ό,τι θυμάσαι δεν βουλιάζει...


μη με ξεχνάς που σ'αγαπώ!"




Previous Post Next Post Back to Top