20/4/10

Ακόμα... σ' αγαπώ;

Είναι κάποιες νύχτες...
Που θέλω να γυρίσω πίσω, τόσο πολύ...
Θέλω να βρω μια μηχανή του χρόνου και να ταξιδέψω στο παρελθόν.
Στις νότες που μου θύμιζαν το πρόσωπό σου.
Στις λέξεις που μου θύμιζαν τη φωνή σου.
Στις μυρωδιές που μου θύμιζαν την αγκαλιά σου.
Στις γραμμές ενός τρένου που δεν ξεκίνησε ποτέ το ταξίδι του και ξεχάστηκε από όλους.

Να πάω πίσω...

Τότε που ήξερα τι θα πει αγάπη.
Τότε που τα συναισθήματα επηρέαζαν τη ζωή μου και τα άφηνα να με πετούν από τα ψηλά στα χαμηλά.
Τότε που ερωτεύτηκα για πρώτη φορά.
Η καρδιά μου έγινε χίλια κομμάτια, αλλά άξιζε.
Ήμουν γεμάτη από συναισθήματα.
Ένα μπουκάλι γεμάτο από χιλιάδες γεύσεις.
Γλυκές, πικρές.
Από το μέλι στο δηλητήριο.
Ξεχώριζα τις γεύσεις.
Μα τώρα ακόμα και οι γεύσεις υποκρίνονται, σαν τους ανθρώπους.
Γλυκό το δηλητήριο.
Πικροί οι χυμοί των συναισθημάτων...

Ένα μπουκάλι. Γεμάτο. Μέχρι πάνω.

Όχι όπως τώρα.
Άδειο από συναισθήματα.
Πικρή γεύση έχει μείνει μέσα.
Αρνούμαι να ερωτευτώ ξανά.
Αρνούμαι να αγαπήσω όπως αγάπησα εσένα.


Γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε, ψυχή μου.
Ξεχνάνε και φεύγουν μακριά.
Οι άνθρωποι πληγώνουν.

Θέλω να γυρίσω πίσω, έστω για μια στιγμή.
Να θυμηθώ πώς είναι να αγαπάς, να χαίρεσαι με τον έρωτα, να ακούς τη φωνή σαν τραγούδι, να δακρύζεις από το γέλιο...
Συναισθήματα αληθινά, ανθρώπινα για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Μακριά από την κακία του κόσμου.
Παιδικά, πλατωνικά συναισθήματα.
Όμορφα, ειλικρινή.
Δε μπόρεσα να τα εκφράσω ποτέ μου με λόγια.

Έφυγα.
Πληγώθηκα. Από άλλους.
Και ίσως να έχω άδικο, αλλά πιστεύω πως είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που με έναν λόγο του μόνο, μπορεί να με κάνει να πιστέψω ξανά στους ανθρώπους.
Ή ίσως με κάνεις να πιστέψω πάλι σε σένα.

Είναι κάτι τέτοιες νύχτες που σε θυμάμαι. Και πώς να σε ξεχάσω δηλαδή...



Εσύ.
Το είναι μου. Ο κόσμος μου.
Και όνειρα... Πολλά όνειρα...
Δεν το ξέρεις.
Δεν έχεις ιδέα ότι κάθομαι και σε σκέφτομαι τόσο έντονα αυτή τη στιγμή...
Είσαι τόσο κοντά μου κι όμως τόσο μακριά μου.
Κι ας ξέρω ότι ποτέ δε νοιάστηκες για μένα όπως εγώ για σένα...
Κι ας με πονάει η αδιαφορία...

Ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει.
Κι εγώ ακόμα σ' αγαπώ.
Ή έτσι νομίζω τουλάχιστον.
Κι αν δεν ήσουν εσύ, δε θα ήμουν εγώ.
Τόσο απλό.
Μια ζωή νόημα...
Πού να το φανταστώ τότε...

Ό,τι θυμάσαι, δε βουλιάζει... 
Μη με ξεχνάς που σ' αγαπώ.

Αν η ζωή μου ήταν ένα τρένο, θα ήσουν ίσως ο πιο σημαντικός συνεπιβάτης μου.


Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις
Κι ήθελα τόσο να στα πω
Όμως δε θέλω να υποφέρεις
Γιατί ακόμα σ' αγαπώ...


Καλά να περνάς όπου και αν είσαι.
Μπορεί να μην το ξέρεις, αλλά έχεις αλλάξει τελείως τη ζωή μου...
Σ' ευχαριστώ.






Share


12/4/10

Φυλακισμένη...

Δέκα η ώρα.

Άφαντος. Θα ερχόσουν στις εφτά είχες πει. 
Ή μήπως έπρεπε να γυρίσεις χθες;
Βάζω να πιω.
Όχι για να ξεχάσω.
Έτσι για το κέφι.
Ποιο κέφι δηλαδή... για κλάματα είσαι, Αγάπη μου.
Αυτός ο καθρέφτης πάντα έλεγε την αλήθεια.
Θολή μορφή, νεκρό βλέμμα.
Μου είχαν πει να μη σε νοιάζομαι. 
Καιρό τώρα με προειδοποιούσαν.
Άνοιξε κάποιος άλλος τα χέρια του να με πάρει και να φύγουμε μακριά, αλλά εγώ δεν ήθελα.
Έμεινα μαζί σου.
Μη με ρωτάς γιατί.
Πονάει.

Δέκα και τέταρτο.

Κάποιος μου είπε ότι το ποτό βοηθάει την έμπνευση να έρθει πιο εύκολα.
Την έχω χάσει εδώ και καιρό την άτιμη.
Παίζουμε κρυφτό.
Μερικές φορές κατηγορώ εσένα γι' αυτό.
Μου κλειδώνεις το μυαλό και τα συναισθήματά μου, μου αφήνεις μόνο ένα μικρό περιθώριο για να σκεφτώ.
Ποτέ δε μου έδειξες ότι σου αρέσουν αυτά που γράφω.
Μικροί αναστεναγμοί αγανάκτησης μόνο, που το κορίτσι σου σκεφτόταν πώς θα αλλάξει τον κόσμο.

Δέκα και μισή. 

Δεν απαντάς στο κινητό.
Ποτέ δεν απαντάς.
Ούτε παίρνεις από μόνος σου.
Πάει καιρός που η παρουσία μου έχει γίνει τυπική όταν βρίσκομαι κοντά σου, πόσο μάλλον όταν είμαστε μακριά.
Φοβάμαι για σένα μερικές φορές.
Φοβάμαι μήπως σε χάσω.
Αλλά θα μου πεις... Σε έχω για να σε χάσω;

Έντεκα παρά τέταρτο.

Έρχονται πολλά στο μυαλό.
Μια υπόσχεση που μου είχες δώσει κάποτε.
Θα πηγαίναμε ταξίδι, έλεγες.
Πόσο μακρινό μου φαίνεται.
Μια υπόσχεση που σου έδωσα εγώ.
Θα είμαι κοντά σου για πάντα, ό,τι κι αν γίνει.
Και ακόμα πασχίζω να την κρατήσω κι ας καταστρέφω τον εαυτό μου.
Μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου.
Να έχω ως προτεραιότητα εμένα.
Μα δε γίνεται.
Η ανάγκη νικάει τον εγωισμό.
Και γίνεται αγάπη.
Αρρωστημένη αγάπη...



Έντεκα. 

Βόλτα στο μπαλκόνι.
Κρυώνω κι ας είναι Απρίλιος.
Κάποτε με έπαιρνες αγκαλιά κι ας μην κρύωνα.
Κάποτε νοιαζόσουν... για μένα.
Τώρα τι έχει μείνει;
Ο απόηχος των κραυγών από τον πόνο για τις αθετημένες υποσχέσεις.
Ο θρήνος για τα όνειρα που πήγανε χαμένα.
Η χαζή αυτή ελπίδα που επιμένει να φτερουγίζει μέσα μου, λέγοντάς μου ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν όλα προς το καλύτερο.
Δε θέλω να την πιστέψω.
Χόρτασα από λόγια.
"Αυτή είναι η φυλακή μου", είναι σαν να μου λες. 
"Αν θέλεις, μένεις κοντά σ' αυτό που αγαπάς. Αλλιώς ελευθερώνεσαι για πάντα και δε με βλέπεις ποτέ ξανά."


Έντεκα και τέταρτο.

Φως στο μικρό κελί μου.
Ήρθες.
Καρδιά από πέτρα έχεις;
Τι με κοιτάς; Τι με αφήνεις να λιώνω στη σιωπή;
Μίλα μου.
Αγκάλιασέ με, φίλησέ με.
Όχι, μη φύγεις πάλι...
Όχι τώρα που σε χρειάζομαι...
Κάθισε μαζί μου.
Άκουσέ με.
Μη με παρεξηγείς.
Δε θέλω να μαλώσουμε.
Απλώς μου έλειψες...
Μη φεύγεις... Μη...

Είμαι φυλακισμένη στο κελί που με έκλεισες, που είναι γεμάτο από ψεύτικα λόγια και υποσχέσεις. Έχει αγκάθια που τρυπάνε τον εγωισμό μου και με αναγκάζουν να κάνω αυτό που θέλεις εσύ. Ίσως δε θέλησες ποτέ να με φυλακίσεις. Ίσως πάλι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή...

Το κρασί μπορεί να έφερε πίσω την έμπνευσή μου, αλλά όχι εσένα...

Previous Post Next Post Back to Top