12/4/10

Φυλακισμένη...

Δέκα η ώρα.

Άφαντος. Θα ερχόσουν στις εφτά είχες πει. 
Ή μήπως έπρεπε να γυρίσεις χθες;
Βάζω να πιω.
Όχι για να ξεχάσω.
Έτσι για το κέφι.
Ποιο κέφι δηλαδή... για κλάματα είσαι, Αγάπη μου.
Αυτός ο καθρέφτης πάντα έλεγε την αλήθεια.
Θολή μορφή, νεκρό βλέμμα.
Μου είχαν πει να μη σε νοιάζομαι. 
Καιρό τώρα με προειδοποιούσαν.
Άνοιξε κάποιος άλλος τα χέρια του να με πάρει και να φύγουμε μακριά, αλλά εγώ δεν ήθελα.
Έμεινα μαζί σου.
Μη με ρωτάς γιατί.
Πονάει.

Δέκα και τέταρτο.

Κάποιος μου είπε ότι το ποτό βοηθάει την έμπνευση να έρθει πιο εύκολα.
Την έχω χάσει εδώ και καιρό την άτιμη.
Παίζουμε κρυφτό.
Μερικές φορές κατηγορώ εσένα γι' αυτό.
Μου κλειδώνεις το μυαλό και τα συναισθήματά μου, μου αφήνεις μόνο ένα μικρό περιθώριο για να σκεφτώ.
Ποτέ δε μου έδειξες ότι σου αρέσουν αυτά που γράφω.
Μικροί αναστεναγμοί αγανάκτησης μόνο, που το κορίτσι σου σκεφτόταν πώς θα αλλάξει τον κόσμο.

Δέκα και μισή. 

Δεν απαντάς στο κινητό.
Ποτέ δεν απαντάς.
Ούτε παίρνεις από μόνος σου.
Πάει καιρός που η παρουσία μου έχει γίνει τυπική όταν βρίσκομαι κοντά σου, πόσο μάλλον όταν είμαστε μακριά.
Φοβάμαι για σένα μερικές φορές.
Φοβάμαι μήπως σε χάσω.
Αλλά θα μου πεις... Σε έχω για να σε χάσω;

Έντεκα παρά τέταρτο.

Έρχονται πολλά στο μυαλό.
Μια υπόσχεση που μου είχες δώσει κάποτε.
Θα πηγαίναμε ταξίδι, έλεγες.
Πόσο μακρινό μου φαίνεται.
Μια υπόσχεση που σου έδωσα εγώ.
Θα είμαι κοντά σου για πάντα, ό,τι κι αν γίνει.
Και ακόμα πασχίζω να την κρατήσω κι ας καταστρέφω τον εαυτό μου.
Μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου.
Να έχω ως προτεραιότητα εμένα.
Μα δε γίνεται.
Η ανάγκη νικάει τον εγωισμό.
Και γίνεται αγάπη.
Αρρωστημένη αγάπη...



Έντεκα. 

Βόλτα στο μπαλκόνι.
Κρυώνω κι ας είναι Απρίλιος.
Κάποτε με έπαιρνες αγκαλιά κι ας μην κρύωνα.
Κάποτε νοιαζόσουν... για μένα.
Τώρα τι έχει μείνει;
Ο απόηχος των κραυγών από τον πόνο για τις αθετημένες υποσχέσεις.
Ο θρήνος για τα όνειρα που πήγανε χαμένα.
Η χαζή αυτή ελπίδα που επιμένει να φτερουγίζει μέσα μου, λέγοντάς μου ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν όλα προς το καλύτερο.
Δε θέλω να την πιστέψω.
Χόρτασα από λόγια.
"Αυτή είναι η φυλακή μου", είναι σαν να μου λες. 
"Αν θέλεις, μένεις κοντά σ' αυτό που αγαπάς. Αλλιώς ελευθερώνεσαι για πάντα και δε με βλέπεις ποτέ ξανά."


Έντεκα και τέταρτο.

Φως στο μικρό κελί μου.
Ήρθες.
Καρδιά από πέτρα έχεις;
Τι με κοιτάς; Τι με αφήνεις να λιώνω στη σιωπή;
Μίλα μου.
Αγκάλιασέ με, φίλησέ με.
Όχι, μη φύγεις πάλι...
Όχι τώρα που σε χρειάζομαι...
Κάθισε μαζί μου.
Άκουσέ με.
Μη με παρεξηγείς.
Δε θέλω να μαλώσουμε.
Απλώς μου έλειψες...
Μη φεύγεις... Μη...

Είμαι φυλακισμένη στο κελί που με έκλεισες, που είναι γεμάτο από ψεύτικα λόγια και υποσχέσεις. Έχει αγκάθια που τρυπάνε τον εγωισμό μου και με αναγκάζουν να κάνω αυτό που θέλεις εσύ. Ίσως δε θέλησες ποτέ να με φυλακίσεις. Ίσως πάλι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή...

Το κρασί μπορεί να έφερε πίσω την έμπνευσή μου, αλλά όχι εσένα...

1 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Magi BoO είπε...

m fainete 8 valw t klammata :S

Previous Post Next Post Back to Top