31/5/10

Στιγμές.

Όλη μου η μέρα, από τη στιγμή που θα ξυπνήσω μέχρι τη στιγμή που θα κλείσω τα μάτια μου για να κοιμηθώ είναι σαν ένα ωραίο όνειρο που βλέπεις ένα μεσημέρι Αυγούστου ξαπλωμένος στη σκιά, ξέγνοιαστος και ήρεμος.


Η μουσική ακούγεται τόσο όμορφα στα αυτιά μου πλέον.

Ζω δυνατές στιγμές μαζί σου.

Η στιγμή που είμαστε μαζί και νομίζω ότι θα ξυπνήσω επειδή είναι όνειρο, αλλά τελικά δεν ξυπνάω ποτέ.

Η στιγμή που μου χαμογελάς.

Η στιγμή που αγγίζεις το δέρμα μου με τα ακροδάχτυλά σου και γελάς γιατί με νιώθεις που ανατριχιάζω.


Ερωτεύομαι τα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα μαζί σου.

Το χρώμα των ματιών σου στον ήλιο.

Οι ρυτίδες που σχηματίζονται στο μέτωπό σου όταν σε εκπλήσσω.

Το χαμηλωμένο σου βλέμμα όταν δε θέλεις να πεις τίποτα, αλλά περιμένεις να μαντέψω τι σκέφτεσαι για να δεις πόσο σε ξέρω.

Ένα τραγούδι που μου αφιέρωσες γιατί ο τίτλος του είναι το όνομά μου.


Όταν δαγκώνεις τα χείλη σου και ξέρω ότι ετοιμάζεσαι να με φιλήσεις.

Ένα τραγούδι που μου έμαθες να παίζω στην κιθάρα.


Όταν κρατάς το τελευταίο κομμάτι της τούρτας για μένα.


Όταν είμαστε ανάμεσα σε πολύ κόσμο και βάζεις τα χέρια σου προστατευτικά στη μέση μου.

Όταν ψιθυρίζεις το όνομά μου για να με ξυπνήσεις όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Όταν έρχομαι χωρίς προειδοποίηση και χαμογελάς που με βλέπεις.

Όταν η σιωπή σου λέει όλα αυτά που δε θες να πεις.

Όταν κοιμάσαι κολλημένος πάνω μου και η αναπνοή σου γαργαλάει το αυτί μου.


Όταν μαθαίνω κάτι καλό και το πρώτο άτομο που θέλω να το πω είσαι εσύ.

Όταν ξενυχτάμε όλη τη νύχτα στο μπαλκόνι και φιλοσοφούμε.

Μια αγκαλιά εκεί που δεν το περιμένω.



Ο τρόπος που κοιτάς για να δεις την ώρα στο ρολόι σου.

Όταν με βοηθάς να μαζέψω τα πράγματά μου.

Όταν με κοιτάς έντονα στα μάτια και αισθάνομαι σαν να διαβάζεις την ψυχή μου.

Όταν ξυπνάω το βράδυ και νιώθω ότι με έχεις ακόμα στην αγκαλιά σου.

Το γεγονός ότι είσαι ερωτευμένος μαζί μου.

Και ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω.





25/5/10

Ό,τι αξίζει είναι οι στιγμές...

Έχω χάσει πολλούς ανθρώπους από λάθη.

Και με έχουν χάσει πολλοί άνθρωποι για τον ίδιο λόγο.

Είναι αναπόφευκτα τα λάθη.

Και φυσικά γίνονται για κάποιο λόγο.

Για να μαθαίνεις από αυτά και να μην τα επαναλαμβάνεις.

Όταν κάνεις λάθη, συνήθως δεν το καταλαβαίνεις αμέσως

Το βλέπεις μετά από καιρό.

Στα μάτια των ανθρώπων.

Στο βλέμμα τους.

Σε έχουν απορρίψει.

Η παρουσία σου τους φέρνει αμηχανία.

Δεν είσαι εσύ ο άνθρωπος που αγάπησαν.

Άλλαξες, έκανες λάθη, υποσχέθηκες και δεν έκανες, είπες μεγάλα λόγια.

Δεν είσαι εσύ.

Είσαι ένας ξένος.

Και τότε τι κάνεις;

"Όταν εκείνος που σε λάτρευε σε κοιτάξει σαν ξένος...

...θα ναι πια πολύ αργά να το διορθώσεις."

Το κλασικό "δεν εκτιμάς ποτέ κάτι, παρά μόνο όταν το χάσεις και θα το χάσεις επειδή δεν το εκτίμησες" είναι τόσο κλισέ φράση όμως τόσο αληθινή.

Και με τι αφορμή τα γράφω όλα αυτά...;

Έχασα ανθρώπους πρόσφατα.

Πριν κάποιους μήνες δηλαδή.

Δεν είναι φρέσκια η πληγή.

Ανθρώπους που μου στάθηκαν και τους στάθηκα σε δύσκολες στιγμές.

Ανθρώπους που ήξερα για χρόνια.

Ανθρώπους που έχουν γεμίσει τα μισά μου φωτογραφικά άλμπουμ.

Ανθρώπους που και να θέλω, δε μπορώ να ξεχάσω γιατί ήταν μέρος της ζωής μου.

Τα λάθη μου.

Τα λάθη τους.

Φιλίες που διαλύθηκαν.

Όνειρα που γκρεμίστηκαν.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά με μια φίλη μου που βλέπαμε το Παρά Πέντε και λέγαμε ότι όταν γεράσουμε θα γίνουμε σαν τη Θεοπούλα και τη Σοφία.

Και όντως το πιστεύαμε.

Τόσο δεμένες.

Θυμάμαι με μια άλλη κοπέλα που σχεδιάζαμε ταξίδια για μετά το σχολείο.

Θυμάμαι και ένα αγόρι με το οποίο έκανα όνειρα και έδινα υποσχέσεις που δεν κράτησα.

Το ίδιο κι εκείνος.

Δε μιλάμε πλέον.

Τουλάχιστον όχι όπως παλιά.

Όλες οι σχέσεις έγιναν πολύ τυπικές.

Ένα καλημέρα, τι κάνεις.

Ψεύτικο χαμόγελο.

Ίσως και αληθινό.

Στην ανάμνηση αυτών των ωραίων ονείρων, χαμογελάς όσο και αν δε θες.

Δεν έχει σημασία το τι έγινε.


Σημασία έχει πως όταν δεν εκτιμάμε μια σχέση, είτε φιλική, είτε ερωτική, αυτόματα υπογράφουμε την ημερομηνία λήξης της.

Πονάει.

Δε θα πω συγνώμη

Τι νόημα έχει;

Ακούγεται σχεδόν... εγωιστικό.

Σαν να προσπαθείς να ζητήσεις άφεση αμαρτιών την οποία δεν αξίζεις.

Θα πω ευχαριστώ σ' αυτούς τους ανθρώπους που βρέθηκαν στη ζωή μου και την γέμισαν με όνειρα και καλές στιγμές.

Και θα περιμένω με ανυπομονησία καινούριους ανθρώπους να μπουν και να γεμίσουν τη ζωή μου και να γεμίσω κι εγώ τη δική τους.

Χωρίς τα λάθη τα παλιά.

Γιατί τελικά, ανεξάρτητα αν θα είμαι μόνη ή όχι, ανεξάρτητα αν θα πεθάνω νέα ή γριά, αυτές οι στιγμές θα μου μείνουν για να θυμάμαι

Για πάντα.





24/5/10

Δεν τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση...

Αυτό το καλοκαίρι έχει αποφάσεις.

Υποσχέσεις στον εαυτό μου.

Αλλάζω;

Μπορεί και όχι.


Στο μυαλό μου τρέχουν χίλια πράγματα.

Αυτός, εγώ, οι διακοπές που δε θα πάω, τα μαθήματα.

Η τρίτη λυκείου

Jesus, γιατί αγχώνεσαι ρε Αγάπη;

Διαβάζεις, άρα γράφεις.

Εσύ το λες τόσο καιρό.

Χρωστάω και μια χάρη στην Λύρις τον Αύγουστο. Άλλο άγχος.

Λατινικά, Ιστορία, Λογοτεχνία, Αρχαία.

Όλα γύρω μου γυρίζουν!

Εγώ γενικό και αόριστο κείμενο ξεκίνησα να γράφω, τώρα γιατί γράφω συγκεκριμένα;

Και μετά μου λένε ότι γράφω ωραία κείμενα.

Ωραίες ασυναρτησίες θα εννοούσαν μάλλον.

Πολλά λέω.

Είναι που μου έχεις πάρει τα μυαλά.

Είναι που ακούω Πυξ Λαξ και θυμάμαι εσένα.




Θυμάσαι τα "λευκώματα" στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο;

Που είχα μια ερώτηση που έλεγε "γράψε τον αγαπημένο σου στίχο" κι είχες γράψει "δεν τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση... κι αν έχεις άντερα, την άρνηση ακολούθα"; Ε, το θυμάσαι;

Μου έμεινε και προσπαθώ να το εφαρμόζω από τότε.

Άσχετα που ξέρω ότι δεν το σκέφτηκες εσύ ο ίδιος.

Σε εκφράζει όμως.

Άραγε ξέρεις πώς νιώθω για σένα;

Τι κι αν πέρασαν δύο χρόνια;

Ακόμα τα ίδια νιώθω.

Με κέρδισες από πολύ μικρή και πώς να ξεκολλήσω τώρα;

Άτιμο πράγμα η πρώτη αγάπη.

Αγάπη; Απωθημένο; Ποιος ξέρει;

Δεν είμαι σε ρομαντική διάθεση.

Το άγχος θα φταίει.

Ας ξεχαστώ όμως τώρα...

Μου έμειναν άλλα 14 μαθήματα.

Αλλά δε θα αγχωθώ.

Καλοκαίρι έρχεται!

Άσχετα που ρίχνει καρεκλοπόδαρα εδώ και μια βδομάδα σ' αυτήν την πόλη - απομίμηση του Λονδίνου!

Χαλαρώνουμε τώρα.

5/5/10

Αγάπη

Εδώ και τρεις μέρες κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, ζωντανεύουν μπροστά μου οι αναμνήσεις.
Ποιος ξεχνάει τον πρώτο του έρωτα;
Όλοι νομίζουμε ότι μπορούμε να ξεχάσουμε εύκολα.
Ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας...
Ότι μπορούμε να κοιτάξουμε στο παρελθόν που δεν εκτιμήσαμε ποτέ και να πούμε "σιγά το πράγμα, τώρα ζω καλύτερα".
Νομίζουμε.

Κρύφτηκα μέσα στον εγωισμό μου ελπίζοντας να ξεχάσω όλα αυτά που με πονάνε.
Η απουσία έγινε συνήθεια.
Το βλέμμα του, γλυκιά ανάμνηση.
Και η αγάπη μου γι' αυτόν θάφτηκε βαθιά μέσα μου... σαν μια φωτογραφία καταχωνιασμένη σε ένα συρτάρι που προσποιείσαι ότι δεν ξέρεις πού βρίσκεται...


Και ένα βλέμμα, τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό από εκείνο το βλέμμα τότε... 
Ένα τέτοιο βλέμμα αρκεί για να βγάλει την φωτογραφία από το συρτάρι και να σε κάνει να παραδεχτείς ότι υπάρχει... υπάρχει ακόμα.

Ένας πόνος στην καρδιά.
Ησυχία.
Ένας κόμπος στο λαιμό.
Ανάσα.
Ένας λυγμός.
Και η σιωπή σπάει.

Δεν ξέρω αν θα είμαι ποτέ κοντά σου στις μεγάλες σου στιγμές.
Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις έστω και λίγο πώς νιώθω.
Ξέρω μόνο ότι σ' αγαπώ όπως δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν στη ζωή μου.
Και μπορεί να έχω χάσει τον εαυτό μου, αφού όλα αυτά που νόμιζα ότι ήξερα για μένα γκρεμίστηκαν ένα προς ένα, αλλά θα τον ξαναβρώ.
Τελικά είναι πιο δύσκολο απ' όσο ακούγεται.
Αγάπη.


Υ.Γ.: Πολλοί θα βιαστούν να κρίνουν...
Μα δεν έχουν ιδέα...
Δεν έχουν ερωτευτεί... 
Αληθινά...
Κι αυτοί που θα σιωπήσουν... ξέρουν.






Share


Previous Post Next Post Back to Top