5/5/10

Αγάπη

Εδώ και τρεις μέρες κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, ζωντανεύουν μπροστά μου οι αναμνήσεις.
Ποιος ξεχνάει τον πρώτο του έρωτα;
Όλοι νομίζουμε ότι μπορούμε να ξεχάσουμε εύκολα.
Ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας...
Ότι μπορούμε να κοιτάξουμε στο παρελθόν που δεν εκτιμήσαμε ποτέ και να πούμε "σιγά το πράγμα, τώρα ζω καλύτερα".
Νομίζουμε.

Κρύφτηκα μέσα στον εγωισμό μου ελπίζοντας να ξεχάσω όλα αυτά που με πονάνε.
Η απουσία έγινε συνήθεια.
Το βλέμμα του, γλυκιά ανάμνηση.
Και η αγάπη μου γι' αυτόν θάφτηκε βαθιά μέσα μου... σαν μια φωτογραφία καταχωνιασμένη σε ένα συρτάρι που προσποιείσαι ότι δεν ξέρεις πού βρίσκεται...


Και ένα βλέμμα, τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό από εκείνο το βλέμμα τότε... 
Ένα τέτοιο βλέμμα αρκεί για να βγάλει την φωτογραφία από το συρτάρι και να σε κάνει να παραδεχτείς ότι υπάρχει... υπάρχει ακόμα.

Ένας πόνος στην καρδιά.
Ησυχία.
Ένας κόμπος στο λαιμό.
Ανάσα.
Ένας λυγμός.
Και η σιωπή σπάει.

Δεν ξέρω αν θα είμαι ποτέ κοντά σου στις μεγάλες σου στιγμές.
Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις έστω και λίγο πώς νιώθω.
Ξέρω μόνο ότι σ' αγαπώ όπως δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν στη ζωή μου.
Και μπορεί να έχω χάσει τον εαυτό μου, αφού όλα αυτά που νόμιζα ότι ήξερα για μένα γκρεμίστηκαν ένα προς ένα, αλλά θα τον ξαναβρώ.
Τελικά είναι πιο δύσκολο απ' όσο ακούγεται.
Αγάπη.


Υ.Γ.: Πολλοί θα βιαστούν να κρίνουν...
Μα δεν έχουν ιδέα...
Δεν έχουν ερωτευτεί... 
Αληθινά...
Κι αυτοί που θα σιωπήσουν... ξέρουν.






Share


0 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Previous Post Next Post Back to Top