28/6/10

Γλυκιά εκδίκηση.

Η εκδίκηση λένε, είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και είναι συνήθως φτιαγμένο από γυναικεία χεράκια.

Το ήξερα ότι εκείνο το βράδυ θα ήσουν εκεί. Στο "στέκι" μας.

Καθόσουν στο μπαρ και έπινες ουίσκι.

Μαζί μου, ο φίλος μου.

Όχι το αγόρι μου. Φίλος, απλώς. 

Σε αντίθεση με τις δικές σου... φίλες.

Αλλά ήξερα ότι θα γινόσουν έξω φρενών αν με έβλεπες μαζί του, χωρίς να κάνω τίποτα, απλά να πίνω το ποτό μου μαζί του.

Πάντα νευρίαζες γιατί εκείνος επέμενε να σε χωρίσω.

Προσπάθησε να μου ανοίξει τα μάτια πριν σκοντάψω και πέσω.

Δεν τα κατάφερε, όμως το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει.

Δεν το έκανα για εκείνον.

Αλλά η αχαριστία είναι κάτι που δε θέλω να αφήνω να αναπτύσσεται.

Είναι σαν ένα αναρριχητικό φυτό. Για να το προλάβεις πριν μεγαλώσει, πρέπει να το κόψεις όσο είναι νωρίς.

Ήταν χαζό εκ μέρους μου που δεν σου έκοψα την αχαριστία από την αρχή, αλλά βλέπεις, όταν είσαι ερωτευμένος συγχωρείς και δίνεις και δεύτερες, και τρίτες... και τέταρτες ευκαιρίες...

Το καλό είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις τον άλλον να εκτιμήσει αυτό που είχε.

Ειδικά αν ξέρεις τον τρόπο.


Δεν σε κοίταζα καθόλου, αλλά ήξερα ότι το δικό σου βλέμμα είχε καρφωθεί στην πλάτη μου.

Ήταν απλά μια βραδιά μαζί με τον φίλο μου.

Είτε ήσουν εσύ εδώ, είτε όχι, πάλι θα ερχόμουν.

Και αυτή είναι η διαφορά μας, βλέπεις.

Εγώ σταμάτησα να σε κυνηγάω από τότε που χωρίσαμε.

Γιατί όσο ήμασταν μαζί, σε έψαχνα και δε σε έβρισκα πουθενά.

Ενώ τώρα, συνειδητοποιώ πόσο όμορφο είναι να είμαι ελεύθερη, μακριά από τη φυλακή σου.

Φαντάζομαι ότι σε πονάει που δεν είμαι πια εκεί, μόνιμα πρόθυμη να βοηθήσω, να ανεχτώ κάθε σου ιδιοτροπία, να δικαιολογήσω κάθε σου πράξη που θα μου μείωνε την αξιοπρέπεια, να σου δείξω πόσο σε λατρεύω χωρίς να πάρω τίποτα πίσω, να τρέξω να σε υπερασπιστώ όπου χρειάζεται.

Θα σε πονάει, ναι.

Και πόσο θα σε πονάει άραγε τώρα, αυτή τη στιγμή που με βλέπεις να γελάω;

Να γελάω αληθινά, ξέροντας ότι όταν φύγει το γέλιο, θα μείνει το χαμόγελο, όχι το κλάμα.

Γιατί η ευτυχία μου πάντα σήμαινε τη δυστυχία σου;

Γιατί δε με άφησες ποτέ να γίνω ευτυχισμένη δίπλα σου;

Γιατί δεν ήθελες ποτέ να σε φτάσω και να σε αγγίξω;

Εγωισμός, αχαριστία, θυμός χωρίς λόγο.

Και πολλά πληγωμένα αισθήματα.

Την αξίζω αυτήν την εκδίκηση που θα πάρω τώρα, δε νομίζεις;

Για όλες τις υποσχέσεις που δεν κράτησες...

Για όλες τις φορές που μου φέρθηκες σαν να ήμουν σκουπίδι...

Για την φυλακή που με έκλεισες...

Για τον ψυχολογικό πόλεμο που μου έκανες...

Σηκωνόμαστε να φύγουμε. 

Σε κοιτάω όπως θα κοιτούσα τον οποιονδήποτε και αμέσως παίρνω το βλέμμα μου από πάνω σου.

Τους ξένους δεν τους κοιτάμε στα μάτια. Δεν τους ξέρουμε.

Έγινες ξένος.

Λυπάμαι πολύ.

...και δεν προσποιούμαι καν.







24/6/10

Κόκκινο Φιλί


Ξανθά μαλλιά.


Αξύριστος.

Ψηλός και αδύνατος.

Διαπεραστικό βλέμμα.

Ακαταμάχητα γοητευτικός για μένα.



Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, δεν βγήκε απ' τα όνειρά μου.

Είναι αληθινός.

Και ήταν εδώ.

"Πάει πολύς καιρός από τότε που σε είδα τελευταία φορά... Δεν άλλαξες καθόλου", μου είπε.

"Αυτό ήταν κομπλιμέντο;"

"Φυσικά. Πάντα όμορφη..."

Να, εκείνο το βλέμμα είναι που ποτέ δεν μπόρεσα να αντέξω.

Δύο γαλαζοπράσινα μάτια να με κοιτάζουν από πάνω ως κάτω ψάχνοντας να βρουν αυτό που δεν τους έκανε να μείνουν μαζί μου.

Και εκείνο το χαμόγελο που με βγάζει απ' τα λογικά μου.

Αλλά ποτέ, ποτέ δε μ' άφηνε να τον χορτάσω.

Στο πρώτο μας φιλί με είχε ξαφνιάσει.

Στο δεύτερο... το έκανε από υποχρέωση μάλλον.

Στο τρίτο είχε φύγει πριν καν μου το δώσει.

Τι περιμένεις από μια σχέση στην αρχή της εφηβείας.

Μιας εφηβείας με πολλούς έρωτες, άλλοτε μικρούς κι άλλοτε μεγάλους.

Και ήταν δειλός...

Με πλησίασε μόνο όταν ήξερε ότι θα μπορούσε να φύγει όποτε θέλει.

Και τώρα δε με ένοιαζε τίποτα άλλο, παρά να μου δώσει αυτό που μου χρωστούσε εδώ και καιρό.

Ένα φιλί

Όχι πεταχτό, ούτε σύντομο.

Καθόλου σύντομο.

Ένα τεράστιο, παθιασμένο φιλί.

Η καρδιά μου έπαιζε ταμπούρλο.

"Σ' ευχαριστώ", του είπα.

"Λοιπόν, Αγάπη..."

Κάτι μου θύμιζε αυτή η εισαγωγή.

Μια φράση που δε θα ολοκληρωνόταν με λόγια...

100 παλμοί.

Τα χέρια του στους ώμους μου.

110 παλμοί.

Τα μάτια του στα χείλη μου.

120 παλμοί.

Το χέρι του στο πιγούνι μου.

130 παλμοί.

Σκύβει προς το μέρος μου.

140 παλμοί.

Το Φιλί.

Το Κόκκινο Φιλί.


Η καρδιά μου έχει βγει απ' τη θέση της, χοροπηδάει γύρω - γύρω και αρνείται να επιστρέψει.

Τον νιώθω να χαμογελάει.

Βάζει το χέρι στο σβέρκο μου και με κρατάει.

Δε θέλω να φύγω.

Δε θέλω να απελευθερωθώ από τα χέρια του.

Κι ας ξέρω ότι θα ξαναφύγει.

Και ποιος ξέρει μετά από πόσο καιρό θα τον ξαναδώ;

Ποιος ξέρει ποιον έρωτα θα προδώσω (πάλι) γι' αυτό το κόκκινο φιλί;

Το απωθημένο φυγείν αδύνατον...

13/6/10

Όνειρο ήτανε (;)

Ήταν φθινόπωρο.

Φορούσα ένα μακρύ παλτό και δερμάτινα γάντια.

Κρύωνα πολύ.

Ήμουν χαμένη μέσα σε μια τεράστια πόλη.

Κρατούσα ένα χαρτί που μου είχες δώσει με οδηγίες για το πώς θα έρθω να σε βρω.

Μόλις πήρα το μετρό, χάθηκα.

Με βοήθησαν κάποιοι κύριοι, πολύ συμπαθητικοί και πρόθυμοι.

Με ρώτησαν σε ποια περιοχή μένεις και τους είπα.

Μου έδειξαν το δρόμο και ήρθαν μαζί μου σε περίπτωση που χανόμουν ξανά.

Σταματήσαμε σε μια πλατεία

"Δεν είναι εδώ" τους είπα απογοητευμένη κοιτάζοντας γύρω μου. "Ήρθαμε σε λάθος μέρος".

Εκείνοι δε μου απάντησαν. Κοίταζαν πίσω μου.

Γύρισα απότομα το κεφάλι.

Το ύφος μου απογοητευμένο που για ακόμη μια φορά έχασα την ευκαιρία να σε δω.

Και σε είδα να στέκεσαι ακριβώς πίσω μου, χαμογελώντας.

Πιο ψηλός από μένα, φορούσες μία καφέ ζακέτα και ήσουν απόλυτα ήρεμος.

Η καρδιά μου πλυμμήρισε από ευτυχία.

Σε είχα μπροστά μου επιτέλους!

Μετά από τόση αναμονή, τόση ταλαιπωρία, τόσα σχέδια, ήσουν ΕΔΩ, κοντά μου!

Αμέσως σε αγκάλιασα, ακούμπησα το κεφάλι μου στο στήθος σου και έμεινα εκεί για λίγα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω ότι επιτέλους σε άγγιζα.

Έχωσα τα χέρια μου μέσα στη μισάνοιχτη ζακέτα σου για να ζεσταθώ.

Μου είπες ότι πάντα κρυώνω και γέλασες.

Αλλά με άφησες να σε αγκαλιάσω όσο ήθελα.

Μου χάιδεψες τα μαλλιά και μου έδωσες κάτι που κρατούσες στο χέρι σου αλλά δεν το είχα παρατηρήσει.

Ήταν ένα αρκουδάκι που έλεγε "Καλημέρα".

"Γιατί λέει καλημέρα και όχι σ' αγαπώ;" σε ρώτησα με παράπονο.

"Για να το βλέπεις κάθε μέρα που θα ξυπνάς και να νομίζεις ότι στο λέω εγώ", μου είπες.

Με πήρες απ' το χέρι και κάναμε μια μεγάλη βόλτα.


Δε μπορούσα να το πιστέψω ότι ήσουν εσύ, ότι ήμουν εγώ. Ότι ήμασταν επιτέλους μαζί...

Ένας ήχος μου υπενθύμισε ότι δεν ήμουν εκεί.

Άνοιξα τα μάτια.

Και τότε κατάλαβα πως η επιθυμία μου να σε δω δε θα γίνει πραγματικότητα.

Τουλάχιστον όχι σύντομα.

Ένα όνειρο διαρκεί όσο ένα φιλί λένε.

Και χωράει μέσα του όλες τις επιθυμίες και τις κρυφές σκέψεις των ανθρώπων...



7/6/10

Για σένα.

Αλήθεια, υπάρχουν λόγια για να περιγράψω αυτό που νιώθω για σένα;

Πριν σε γνωρίσω και νιώσω όλα αυτά που νιώθω για σένα, ήταν σαν να ήμουν σε κώμα.

Ζωντανό μυαλό, αλλά άψυχες σκέψεις.

Γεμάτο βλέμμα, αλλά χωρίς νόημα.

Υπέροχες ιδέες, αλλά καθόλου κίνητρα.

Και μετά εμφανίστηκες εσύ στη ζωή μου.

Και το μυαλό μου απέκτησε ζωή.

Και η καρδιά μου χτύπησε κανονικά.

Και είχα πλέον κίνητρο για τους στόχους μου.

Και ξαναγεννήθηκα.

Με άλλαξες χωρίς καν να το ξέρεις.

Με αλλάζεις ακόμα και σήμερα.


Αν έχω βιώσει ποτέ το συναίσθημα της ευτυχίας, το 'χω βιώσει χάρη σε σενα.

Όλη μου η εφηβεία έχει χαραγμένο επάνω το όνομά σου.

Οι στιγμές που θα θυμάμαι θα είναι αυτές που πέρασα μαζί σου.

Κλαίω πολύ όταν σκέφτομαι τα χρόνια που έχασα προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι δε σ' αγαπάω άλλο δημιουργώντας ανώφελες σχέσεις.

Και πασχίζω να σε κρατήσω στη ζωή μου γιατί μόνο εσύ με έκανες να δω την αλήθεια.

Μια αλήθεια, της οποίας την ύπαρξη αγνοούσα παντελώς τόσα χρόνια.

Μια μελωδία που δεν είχα ακούσει ποτέ.

Ένα συναίσθημα αληθινό, πέρα από κάθε φαντασία, πέρα από κάθε όνειρο.

Κάτι που δε μπορείς να νιώσεις βλέποντας ταινίες ή ακούγοντας τραγούδια που μιλούν για αγάπη.

Κάτι που το νιώθεις.

Ένας λόγος για να ζω.

Κι αν με ρωτούσαν τι νιώθω για σένα θα έλεγα ξανά αγάπη...

Καθαρή, ανιδιοτελής αγάπη.

Παιδιάστικη βέβαια και ίσως λίγο ανώριμη.

Αλλά αληθινή μέχρι το τέλος.

Και σαν αντάλλαγμα δε ζητάω τίποτα από σένα.

Μόνο να συνεχίσεις να βρίσκεσαι στη ζωή μου για να κρατάς ζωντανό το μοναδικό αληθινό πράγμα που υπάρχει μέσα μου... την αγάπη μου για σένα.


Πόσο φοβάμαι πως ίσως μια μέρα σε χάσω...
Και πώς να σε ξεχάσω, που τόσο σ' αγαπώ;






2/6/10

Το λιμάνι της καρδιάς μου...

Δεν είναι τυχαία η φράση "βρήκα το λιμάνι μου" όταν αναφερόμαστε σε σύντροφο.

Αλλά όχι σε οποιονδήποτε σύντροφο.

Στον σύντροφο που μας καταλαβαίνει.

Που μας φροντίζει, που μας αγαπάει.

Ακούγεται ιδανικό.

Ακούγεται τόσο τέλειο που αμφισβητούμε την ύπαρξή του.

Όμως  το "ιδανικό" και το "τέλειο" το ορίζουμε εμείς.

Είναι όπως στην Γεωμετρία.

Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τέλειος κύκλος, αλλά παρ' όλα αυτά λύνουμε ασκήσεις σαν να ήταν τέλειος.

Έτσι και στον έρωτα, μερικές φορές πρέπει να αποδεχτείς το γεγονός ότι ο τέλειος σύντροφος δεν υπάρχει.

Ότι κάθε μέρα δεν είναι μέρα χαράς.

Ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ξεκάθαροι σαν το νερό.

Βέβαια πολλοί κάνουν το λάθος να κρίνουν από τις εξαιρέσεις έναν άνθρωπο.

Η απληστεία τους για το "καλό", ένα καλό που δεν αξίζουν καν, τους κάνει να ζητάνε πολλά περισσότερα απ' ό,τι χρειάζονται για να θρέψουν τον συναισθηματικό τους κόσμο.

Και μετά δε μπορούν να εκτιμήσουν τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάνει ο σύντροφός τους γι' αυτούς...

... όπως ένα μασάζ μετά από μια κουραστική μέρα.

... όπως μια απρόοπτη έξοδος για φαγητό ή σινεμά.

... όπως μια σοκολάτα από το περίπτερο, χωρίς να την έχουν καν ζητήσει.

... όπως μια αγκαλιά.

... όπως μια μικρή παραχώρηση. "Εντάξει, θα δούμε ρομαντική ταινία, όχι θρίλερ".

Το λιμάνι μου το αγαπώ, όχι γιατί με προστατεύει πάντα από κακοκαιρίες και πειρατές.

Δε μπορεί να με κλείσει μέσα του, να με φυλακίσει και να μην αφήνει κανέναν να με πλησιάσει.

Έτσι δε θα ήξερα πώς είναι να ταξιδεύω.

Το αγαπώ γιατί ξέρω ότι θα με φιλοξενεί για πάντα, όσες κακοκαιρίες κι αν με ταλαιπωρήσουν, όσοι πειρατές και αν με ληστέψουν.

Και αν κάποτε κουραστεί, θα μου ζητήσει να φύγω.

Όχι επειδή κουράστηκε.

Αλλά επειδή πιστεύει ότι μου αξίζει ένα καλύτερο λιμάνι.




Previous Post Next Post Back to Top