27/7/10

Παραμιλητό

Κοιτάζω ξανά τα γράμματα.


Σχηματίζουν λέξεις που πονάνε.

Τότε ήταν κάτι απλό.

Τότε ήμουν άλλη.

"Αλλάζει ο άνθρωπος;", με ρώτησε η μικρή μου νεράιδα τις προάλλες.

"Δεν αλλάζει ο ίδιος, αλλάζει ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα και τους ανθρώπους", της είπα.

Δεν το κατάλαβε.

Κι εγώ αν μου το έλεγαν στην ηλικία της δεν θα το καταλάβαινα.

Δε μου το είπε όμως κανείς.

Το κατάλαβα.

Το ένιωσα.

Το έπαθα και το έμαθα.

"Μην κλαίγεσαι, μην γράφεις άρθρα ολόκληρα. Όλοι τα έχουμε περάσει αυτά, δεν κάναμε έτσι", μου είπε μια αράχνη.

Είδες; Αυτό ακριβώς εννοώ.

Η αλήθεια είναι πως άλλαξα.

Δεν είναι εύκολη η αλλαγή, ειδικά σε ανθρώπους που δεν τους αρέσει.

Σαν φίδι, σύρθηκα ανάμεσα στις πέτρες και άλλαξα το δέρμα μου.

Ε και; Πάλι θα το αλλάξω. Ποτέ δε θα είναι το ίδιο όμως. Ένα δέρμα τη φορά...

Και είναι τόσο ανατριχιαστικό να βλέπεις το παλιό σου δέρμα...

Μόνο για μένα μιλάω τόση ώρα;

Εγωιστικό.

Κοιτάζω το ποτήρι.

Νερό.

Ποτέ δε μπόρεσα να δω μόνο νερό σ' ένα ποτήρι.

Πάντα υπήρχαν κι άλλα...

Συναισθήματα, φόβοι, αμφιβολίες.

Πιο πέρα το βιβλίο της Ιστορίας Κατεύθυνσης της Γ' Λυκείου.

Θα το πάρω απόφαση για τις πανελλήνιες, θα διαβάσω σου λέω.

Θα περάσω.

Κοιτάζω ένα βιβλίο που διάβαζα παλιά.


Και να που ξυπνάνε όλα μέσα μου.


Μια υποψία απάτης πριν ένα χρόνο.

Μια απόδειξη στα χέρια μου.

Μια ανεξήγητη αντίδραση.

Ο ίδιος, αυτοπροσώπως, να με παρακαλάει να προσπαθήσουμε ξανά.


Κι εγώ να δέχομαι.


Και να πηγαίνω κοντά του.

Μια δεύτερη ευκαιρία.

Άλλαξα; Αλλάζω.

Κι όσο αλλάζω σου μοιάζω, που λέει και η Μποφίλιου.


Μικρές στιγμές που της κράτησα και της φυλάκισα μέσα μου για να μην τις χάσω.

Εκείνο το βλέμμα του όταν με κέρασε το ποτό.

Εκείνο το ύφος που περίμενε αντίδραση.

Ένας μοναδικός χαιρετισμός.


Ένα παρελθόν που ξετυλίχτηκε σαν χαλί στο άδειο πάτωμα του μυαλού μου.





Βγαίνω στο μπαλκόνι.

Αέρας.


Βροχή.


Ανάσα.

Κλείνω τη μουσική, θα ακούσω τη βροχή.

Αν έγραφα αυτοβιογραφία, θα ξεκινούσα με τη φράση "Όλα ξεκίνησαν από τότε που με βάφτισαν Αγάπη"...

Τι όνομα κι αυτό.

Τόσο ωραίο, γεμάτο νόημα.

Και μια κατάρα που σέρνεται από πίσω του και δε λέει να το αφήσει.


Πώς γίναμε έτσι ξένοι;

Πώς αλλάζουν οι σχέσεις μέσα σε ένα χρόνο;

Πού πήγε η αγάπη μου, που πήγαν οι στιγμές μας;

Μεθυσμένα λόγια.

Ο μονόλογος της τρελής, θα έλεγε κανείς αν με άκουγε.


Μα δεν έχω πιει.

Κοιτάζω το άλμπουμ στο ράφι.


Πρέπει να πετάξω τις φωτογραφίες.

Είναι μέσα εκείνη.

Ακόμα πονάω, αλλά έτσι έγιναν τα πράγματα.

Δε μου είχε εμπιστοσύνη.

Με έχασε από δικό της λάθος.

Και εγώ ένιωθα τύψεις, γιατί νόμιζα πως έφταιγα εγώ.

Γελάω με τον εαυτό μου.

Κοιτάζω το κόκκινο βερνίκι νυχιών.


Πότε το φόρεσα τελευταία φορά; 

Α ναι, τότε.

Ένα φιλί στο πάρκο.

Ένα κόκκινο φιλί.

Δύο γαλάζια μάτια.

Μια σιωπή που έλεγε πολλά.

"Εγώ δε σε κατηγορώ..."

Ξαναβάζω τη μουσική. Κότσιρας.

Όχι, δεν τον κατηγορώ. 

Έτσι είναι ο χαρακτήρας του.

Αλλά είμαι πολύ κουρασμένη για να ανεχτώ τις ιδιοτροπίες του.

Είμαι πολύ αγανακτισμένη για να δω την ιστορία να επαναλαμβάνεται.

Αλλά θα το αφήσω να κυλήσει, γιατί ξέρω ότι από αυτήν την φυλακή πρέπει να (ξανα)βγώ μόνη μου.

Αν του ζητήσω τα κλειδιά, θα θυμώσει.

Αν θυμώσει, θα με χτυπήσει.

Αν με χτυπήσει, θα το κάνει εκεί που πονάω.

Κι εγώ δε θα έχω χρόνο για άλλο πόνο, όπως λέει και ο Χατζηγιάννης.

Για κανέναν, για τίποτα.

Θα είναι μια χρονιά για μένα.

Για να δω μέχρι που φτάνουν τα όριά μου.

Για να δω πόσο θα κυνηγήσω τα όνειρά μου.

Για να κάνω ένα διάλειμμα από όλους και απ' όλα.

Κουρασμένη συναισθηματικά.

Εξαντλημένη ψυχολογικά.

Έχω κουράγιο μέσα μου.

Αλλά αρκεί μόνο για μένα.

"Όλα είναι στιγμές"...

Μερικές φορές ειλικρινά πιστεύω πως θα αρχίσω να μιλάω μόνη μου.







Απέχω πολύ 
απ' την παράνοια;









2 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Keepursecrets είπε...

Αυτό είναι ένα κείμενο εφ'όλης της ύλης; Κάτι τέτοιο καταλαβαίνω! Έρχεται δύσκολη χρονιά, κράτα δυνάμεις! :)

Αγάπη είπε...

Εφιάλτης, όνειρο, δεν ξέρω τι είναι... Οι καλές στιγμές πάντως είναι περισσότερες, αυτό μετράει. :) Κρατάω δυνάμεις εδώ και ένα χρόνο καλή μου... Ξέρεις πόσο (δεν) διάβαζα τη χρονιά που πέρασε! Συνεπώς δεν είμαι κουρασμένη! :P Χαχαχαχαχα καλό κουράγιο και σε σένα στον συναισθηματικό τομέα...

Previous Post Next Post Back to Top