18/8/10

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια...

Ήταν περίπου πριν δύο χρόνια, ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου.

Είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, αγκαλιά με όλα αυτά που μισούσα ν' αγαπώ.

Άγριες οι σκέψεις στο μυαλό μου...
Πολύς ο πόνος στην ψυχή μου.

Ήθελα να σε διαγράψω μια για πάντα.
Ό,τι υπήρχε μέσα μου, να το βγάλω, να το ξεριζώσω και να μην το αφήσω να τρυπώσει μέσα ποτέ ξανά.

Έβαλα την καρδιά μου να βασανιστεί βλέποντας φωτογραφίες με το πρόσωπό σου που τόσο μου είχε λείψει.

Άκουσα και τα τραγούδια που αγαπούσες και δεν άντεχα γιατί μου θύμιζαν εσένα.

Τα άκουσα όλα.
Δυο και τρεις φορές.

Τόσες φορές μέχρι να πονέσω τόσο πολύ που να μη νιώθω.

Μέχρι να πέσω τόσο βαθιά στο βυθό που η θάλασσα να με βαρεθεί και να με ξεβράσει στην επιφάνεια από μόνη της.

Και τα κατάφερα.

Έκανα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι ξέσπασε, ότι στράγγισε όλη την αγάπη που είχα μέσα μου για σένα και στέγνωσε.


Ξύπνησα το επόμενο πρωί και ένιωθα καλά. 
Ένιωθα ανάλαφρη, χωρίς αυτό το συναίσθημα που κουβαλούσα τόσα χρόνια να με βαραίνει. 


Και μετά παραδόθηκα σε άλλες αγκαλιές, άλλα φιλιά, άλλες ιστορίες. 
Πιο σκοτεινές.

Κι έτσι έζησα μέχρι πρόσφατα.

Πιστεύοντας πως ο πρώτος έρωτας μπορεί να ξεπεραστεί μέσα σε μια βραδιά, να ξεχαστεί μέσα σε μια αγκαλιά και να χαθεί έπειτα από κάποιους μήνες.

Νομίζοντας πως το πιο σημαντικό είναι να παίρνεις αγάπη, όχι να δίνεις.

Θεωρώντας πως μπορούσα να κάψω τα συναισθήματά μου μέσα στη φωτιά του θυμού και της αγανάκτησής μου και να εξαφανίσω και τις στάχτες.


Έχοντας την εντύπωση πως θα ξανάβλεπα αυτό το βλέμμα και δε θα ένιωθα τίποτα...


Δίνοντας την καρδιά μου σε ανθρώπους που ακόμα και σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν το άξιζαν.

Και πριν κάποιους μήνες, ένα deja vu ήρθε για να μου φέρει ξανά στο μυαλό όλα αυτά που νόμιζα πως είχα ξεχάσει.


Εσύ. Κοντά μου.


Σ' ένα μέρος που είχες καιρό να έρθεις.

Σε ένιωσα μέσα μου παντού, σαν να μην πέρασε μια μέρα...


Ένα βλέμμα και μία φωνή που είχα καιρό να δω και να ακούσω.

Και όλα ήρθαν πάλι από την αρχή για να μου θυμίσουν πως ο λόγος που ονομάζομαι "Αγάπη" είναι για να κάνω αυτό που λέει το όνομά μου...

Δε θέλω να μιλήσω πάλι γι' αυτά που δε σταμάτησα ποτέ να νιώθω.

Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο εύκολα κορόιδεψα τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ και αφέθηκα σε άλλες αγκαλιές.

Δε θέλω να μιλήσω γι' αυτόν τον άνθρωπο που έχω μέσα στην καρδιά μου.


Ποτέ δε σε ξεπέρασα.


Κι ούτε πιστεύω ότι θα σε ξεπεράσω.


Τουλάχιστον όχι εύκολα.


Δε με πονάει πλέον.


Αρκεί να ξέρω ότι υπάρχεις στη ζωή μου... για να της δίνεις νόημα.

Οι αναμνήσεις μερικές φορές κρύβουν μέσα τους όλα αυτά που φοβόμαστε και αγαπάμε ταυτόχρονα...

Θα τις κρατήσω, όπως κράτησα εσένα μέσα μου...


Τίποτα δεν άλλαξε τελικά...





Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια...

... κι όλα ακόμη μένουν ίδια...


2/8/10

Πώς να σου πω το σ' αγαπώ να το πιστέψεις;

Χθες το βράδυ βρέθηκα με έναν φίλο μου.

Επειδή συναντιόμαστε πολύ συχνά, δεν ξέραμε τι να κάνουμε κι έτσι πήγαμε και καθίσαμε σ' ένα πάρκο.

Χαλαρή συζήτηση στην αρχή... Ανησυχίες για το σχολείο, για μια φίλη μας, για τους γονείς μας...

Σε μια στιγμή τον είδα λίγο θλιμμένο.

"Τι έπαθες;", τον ρώτησα.

"Μου λείπει", μου είπε. 

Δεν είχα τι να πω.

"Εμένα δε μου λείπει κανένας", είπα λίγο στεναχωρημένα. "Ή μάλλον όχι. Μου λείπει εκείνος. Θέλω να τον δω."

"Ε και που τον βλέπεις τι γίνεται ρε Αγάπη; Απλά τον βλέπεις και μιλάτε."

"Εμένα αυτό μου αρκεί. Δε θέλω να γίνει τίποτα μαζί του."

"Δεν το καταλαβαίνω αυτό."

"Κοίτα έχουν περάσει τόσα χρόνια... Άμα ήταν να γίνει κάτι, θα γινόταν."

Σήκωσε τους ώμους του.

"Νευριάζω με μένα πάρα πολύ", είπε.

"Γιατί;"
"Με αυτά που έκανα στο παρελθόν... Ή μάλλον με αυτά που δεν έκανα."

"Τι εννοείς;"

Κατάλαβα αμέσως ότι μιλούσε για την κοπέλα που του λείπει.

"Είχα τόσες ευκαιρίες και το άγχος και οι αμφιβολίες μου με κρατούσαν από το να τις εκμεταλλευτώ. Ξέρεις πόσες φορές μπορούσα να κάνω κάτι και δεν έκανα; Και μετά χάλασαν όλα... Άργησα."

"Ναι αλλά τι νόημα έχει να χτυπιέσαι για τα λάθη σου στο παρελθόν; Δεν αλλάζουν. Ό,τι έγινε, έγινε."

Πόσο μισώ το να μου λένε αυτή τη φράση, αν και έχω συμβιβαστεί με το παρελθόν μου σε μεγάλο βαθμό μπορώ να πω.

Το ύφος του πρόδιδε το αδιέξοδο που είχαν φτάσει οι σκέψεις του.

Τα είχαμε συζητήσει όλα τόσες πολλές φορές.

Έπρεπε να τον κάνω να ξεχαστεί με κάτι.

Κάθισα οκλαδόν στο παγκάκι και γύρισα προς το μέρος του.

"Ε λοιπόν έχω κι εγώ κάτι που με απασχολεί", είπα.

"Για πες."

"Ας σε ρωτήσω πρώτα... Αν μια κοπέλα ήταν ερωτευμένη μαζί σου, σε αγαπούσε και σε νοιαζόταν πάρα πολύ... όποια κι αν ήταν... θα ήθελες να το ξέρεις;"

"Εννοείται", είπε χωρίς δεύτερη σκέψη.

"Άρα πιστεύεις πως πρέπει να το πω σ' Εκείνον;"

Εκείνος είναι ο πρώτος μου έρωτας, τον οποίο για να λέμε την αλήθεια, ποτέ δεν ξεπέρασα.

"Να του το πεις Αγάπη. Θέλεις να το ξέρει;"

"Δεν είναι τόσο ότι θέλω... Όσο ότι πρέπει..."

"Πρέπει; Ποιος το λέει αυτό;"

"Σκέψου ότι βλέπεις μια ταινία και ο πρωταγωνιστής πεθαίνει ή φεύγει πριν προλάβει η πρωταγωνίστρια να του πει ότι τον αγαπάει. Κι εκείνος φεύγει χωρίς να το ξέρει. Δε θα ένιωθες ότι δεν είναι σωστό;"

"Ναι, αλλά σημασία έχει να θες κι εσύ να το πεις... Κι εφόσον θέλεις, πες το. Ναι όντως, πρέπει να το ξέρει."

"Και πώς θα το μάθει;"

"Θα του πεις να βγείτε επειδή θέλεις να μιλήσετε για κάτι και θα του πεις όλα αυτά που νιώθεις."

"Δεν είναι εύκολο."

"Είπα εγώ ότι είναι εύκολο;"

"Ναι, αλλά πώς... Τι θα του πω; Πώς θα του το πω; Δεν έχουμε βγει ποτέ οι δυο μας... Δε μπορώ, δε γίνεται."

"Όλα γίνονται, Αγάπη."

"Μα πού θα βρω τη δύναμη να πω τις λέξεις;"

"Εκεί που βρήκες τη δύναμη να αγαπάς τόσο καιρό... Τώρα απλά θα το μάθει και ο ίδιος."

"Τίποτα δε θα είναι το ίδιο."

"Κι αν δεν τολμήσεις δε θα μάθεις ποτέ τι θα γίνει."

"Απλά φοβάμαι μήπως..."

"Δεν έχει μήπως! Εσύ βάζεις εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν! Του το λες, αυτό έχει σημασία... Το τι θα γίνει μετά, εξαρτάται από αυτόν... Εσύ θα συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες."

Το σκέφτομαι, το σκέφτομαι πολύ.

Ακούγονται όλα τόσο τρελά τώρα.

Ίσως δε θα τολμούσα να το κάνω ποτέ.

Τι να του πω δηλαδή;

Και πώς;

Να τον έχω απέναντί μου και να του λέω αυτά που νιώθω με κάνει ευάλωτη.

Και ξέρω ότι μετά από αυτό, δε θα έχω να κρατήσω τίποτα για τον εαυτό μου...

Θα έχει διαβάσει την ψυχή μου, θα έχει δει τα συναισθήματά μου...

Μπορεί να μην τα καταλάβει, μπορεί να κοροϊδέψει. Μπορεί να φοβηθεί.

Μπορεί να τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Μπορεί, μπορεί, μπορεί...



Αν κάποια μέρα φύγεις μακριά, χωρίς να ξέρεις πώς νιώθω, θα με πονέσει άραγε;

Δε θα είναι άδικο για σένα να μην ξέρεις ότι ένας άνθρωπος σ' αγαπάει και σε νοιάζεται τόσο πολύ;

Θέλω να σου πω πώς νιώθω.

Είναι εγωιστικό να το κρατάω μέσα μου.

Δε φτάνει όμως μια λέξη, δε φτάνει ένα φιλί.

Δε φτάνει ούτε μια νύχτα, ίσως ούτε ένας μήνας ολόκληρος.

Ψάχνω τρόπο να σου δείξω αυτά που νιώθω... εδώ και πολύ καιρό.

Δεν ξέρεις ότι θα έδινα ακόμα και τη ζωή μου αν αυτό σε έσωζε.

Δεν ξέρεις ότι όταν δεν είσαι εσύ καλά, δεν είμαι ούτε εγώ.

Δεν ξέρεις ότι η αγάπη μου είναι σαν ένα παγόβουνο. Φαίνεται μόνο μια μικρή επιφάνειά της. Η υπόλοιπη είναι θαμμένη μέσα σε μια σκοτεινή μαύρη θάλασσα, που δεν την έχει δει ποτέ κανείς.

Δεν ξέρεις ότι δεν κουράστηκα να σ' αγαπάω ούτε στιγμή.

Δεν ξέρεις ότι ευχαριστώ όποιον σ' έστειλε στη ζωή μου γιατί με έκανες να δω και να νιώσω αυτό το αληθινό συναίσθημα που δεν το βρίσκεις σε ψεύτικες σχέσεις και παθιασμένα φιλιά, αλλά σε μικρές αγκαλιές και όμορφα χαμόγελα.

Έρχομαι αντιμέτωπη μ 'ένα μάθημα που δε μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο...

Πώς δείχνεις την αγάπη σου;


Ή ακόμη κι αν δε μπορείς, τι λόγια βρίσκεις για να πεις σ' αυτόν που αγαπάς και θέλεις να το ξέρει;

Είναι τόσο απλό, κι όμως τόσο δύσκολο...







Previous Post Next Post Back to Top