2/8/10

Πώς να σου πω το σ' αγαπώ να το πιστέψεις;

Χθες το βράδυ βρέθηκα με έναν φίλο μου.

Επειδή συναντιόμαστε πολύ συχνά, δεν ξέραμε τι να κάνουμε κι έτσι πήγαμε και καθίσαμε σ' ένα πάρκο.

Χαλαρή συζήτηση στην αρχή... Ανησυχίες για το σχολείο, για μια φίλη μας, για τους γονείς μας...

Σε μια στιγμή τον είδα λίγο θλιμμένο.

"Τι έπαθες;", τον ρώτησα.

"Μου λείπει", μου είπε. 

Δεν είχα τι να πω.

"Εμένα δε μου λείπει κανένας", είπα λίγο στεναχωρημένα. "Ή μάλλον όχι. Μου λείπει εκείνος. Θέλω να τον δω."

"Ε και που τον βλέπεις τι γίνεται ρε Αγάπη; Απλά τον βλέπεις και μιλάτε."

"Εμένα αυτό μου αρκεί. Δε θέλω να γίνει τίποτα μαζί του."

"Δεν το καταλαβαίνω αυτό."

"Κοίτα έχουν περάσει τόσα χρόνια... Άμα ήταν να γίνει κάτι, θα γινόταν."

Σήκωσε τους ώμους του.

"Νευριάζω με μένα πάρα πολύ", είπε.

"Γιατί;"
"Με αυτά που έκανα στο παρελθόν... Ή μάλλον με αυτά που δεν έκανα."

"Τι εννοείς;"

Κατάλαβα αμέσως ότι μιλούσε για την κοπέλα που του λείπει.

"Είχα τόσες ευκαιρίες και το άγχος και οι αμφιβολίες μου με κρατούσαν από το να τις εκμεταλλευτώ. Ξέρεις πόσες φορές μπορούσα να κάνω κάτι και δεν έκανα; Και μετά χάλασαν όλα... Άργησα."

"Ναι αλλά τι νόημα έχει να χτυπιέσαι για τα λάθη σου στο παρελθόν; Δεν αλλάζουν. Ό,τι έγινε, έγινε."

Πόσο μισώ το να μου λένε αυτή τη φράση, αν και έχω συμβιβαστεί με το παρελθόν μου σε μεγάλο βαθμό μπορώ να πω.

Το ύφος του πρόδιδε το αδιέξοδο που είχαν φτάσει οι σκέψεις του.

Τα είχαμε συζητήσει όλα τόσες πολλές φορές.

Έπρεπε να τον κάνω να ξεχαστεί με κάτι.

Κάθισα οκλαδόν στο παγκάκι και γύρισα προς το μέρος του.

"Ε λοιπόν έχω κι εγώ κάτι που με απασχολεί", είπα.

"Για πες."

"Ας σε ρωτήσω πρώτα... Αν μια κοπέλα ήταν ερωτευμένη μαζί σου, σε αγαπούσε και σε νοιαζόταν πάρα πολύ... όποια κι αν ήταν... θα ήθελες να το ξέρεις;"

"Εννοείται", είπε χωρίς δεύτερη σκέψη.

"Άρα πιστεύεις πως πρέπει να το πω σ' Εκείνον;"

Εκείνος είναι ο πρώτος μου έρωτας, τον οποίο για να λέμε την αλήθεια, ποτέ δεν ξεπέρασα.

"Να του το πεις Αγάπη. Θέλεις να το ξέρει;"

"Δεν είναι τόσο ότι θέλω... Όσο ότι πρέπει..."

"Πρέπει; Ποιος το λέει αυτό;"

"Σκέψου ότι βλέπεις μια ταινία και ο πρωταγωνιστής πεθαίνει ή φεύγει πριν προλάβει η πρωταγωνίστρια να του πει ότι τον αγαπάει. Κι εκείνος φεύγει χωρίς να το ξέρει. Δε θα ένιωθες ότι δεν είναι σωστό;"

"Ναι, αλλά σημασία έχει να θες κι εσύ να το πεις... Κι εφόσον θέλεις, πες το. Ναι όντως, πρέπει να το ξέρει."

"Και πώς θα το μάθει;"

"Θα του πεις να βγείτε επειδή θέλεις να μιλήσετε για κάτι και θα του πεις όλα αυτά που νιώθεις."

"Δεν είναι εύκολο."

"Είπα εγώ ότι είναι εύκολο;"

"Ναι, αλλά πώς... Τι θα του πω; Πώς θα του το πω; Δεν έχουμε βγει ποτέ οι δυο μας... Δε μπορώ, δε γίνεται."

"Όλα γίνονται, Αγάπη."

"Μα πού θα βρω τη δύναμη να πω τις λέξεις;"

"Εκεί που βρήκες τη δύναμη να αγαπάς τόσο καιρό... Τώρα απλά θα το μάθει και ο ίδιος."

"Τίποτα δε θα είναι το ίδιο."

"Κι αν δεν τολμήσεις δε θα μάθεις ποτέ τι θα γίνει."

"Απλά φοβάμαι μήπως..."

"Δεν έχει μήπως! Εσύ βάζεις εμπόδια εκεί που δεν υπάρχουν! Του το λες, αυτό έχει σημασία... Το τι θα γίνει μετά, εξαρτάται από αυτόν... Εσύ θα συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες."

Το σκέφτομαι, το σκέφτομαι πολύ.

Ακούγονται όλα τόσο τρελά τώρα.

Ίσως δε θα τολμούσα να το κάνω ποτέ.

Τι να του πω δηλαδή;

Και πώς;

Να τον έχω απέναντί μου και να του λέω αυτά που νιώθω με κάνει ευάλωτη.

Και ξέρω ότι μετά από αυτό, δε θα έχω να κρατήσω τίποτα για τον εαυτό μου...

Θα έχει διαβάσει την ψυχή μου, θα έχει δει τα συναισθήματά μου...

Μπορεί να μην τα καταλάβει, μπορεί να κοροϊδέψει. Μπορεί να φοβηθεί.

Μπορεί να τον φέρω σε δύσκολη θέση.

Μπορεί, μπορεί, μπορεί...



Αν κάποια μέρα φύγεις μακριά, χωρίς να ξέρεις πώς νιώθω, θα με πονέσει άραγε;

Δε θα είναι άδικο για σένα να μην ξέρεις ότι ένας άνθρωπος σ' αγαπάει και σε νοιάζεται τόσο πολύ;

Θέλω να σου πω πώς νιώθω.

Είναι εγωιστικό να το κρατάω μέσα μου.

Δε φτάνει όμως μια λέξη, δε φτάνει ένα φιλί.

Δε φτάνει ούτε μια νύχτα, ίσως ούτε ένας μήνας ολόκληρος.

Ψάχνω τρόπο να σου δείξω αυτά που νιώθω... εδώ και πολύ καιρό.

Δεν ξέρεις ότι θα έδινα ακόμα και τη ζωή μου αν αυτό σε έσωζε.

Δεν ξέρεις ότι όταν δεν είσαι εσύ καλά, δεν είμαι ούτε εγώ.

Δεν ξέρεις ότι η αγάπη μου είναι σαν ένα παγόβουνο. Φαίνεται μόνο μια μικρή επιφάνειά της. Η υπόλοιπη είναι θαμμένη μέσα σε μια σκοτεινή μαύρη θάλασσα, που δεν την έχει δει ποτέ κανείς.

Δεν ξέρεις ότι δεν κουράστηκα να σ' αγαπάω ούτε στιγμή.

Δεν ξέρεις ότι ευχαριστώ όποιον σ' έστειλε στη ζωή μου γιατί με έκανες να δω και να νιώσω αυτό το αληθινό συναίσθημα που δεν το βρίσκεις σε ψεύτικες σχέσεις και παθιασμένα φιλιά, αλλά σε μικρές αγκαλιές και όμορφα χαμόγελα.

Έρχομαι αντιμέτωπη μ 'ένα μάθημα που δε μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο...

Πώς δείχνεις την αγάπη σου;


Ή ακόμη κι αν δε μπορείς, τι λόγια βρίσκεις για να πεις σ' αυτόν που αγαπάς και θέλεις να το ξέρει;

Είναι τόσο απλό, κι όμως τόσο δύσκολο...







19 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Ναύτης είπε...

δοκίμασες ποτε, απλα να σταθεις απέναντί του και να τον κοιτάξεις, αλλα πραγματικα να τον κοιτάξεις, στα μάτια;

δοκίμασέ το...

μπορει να μην χρειαστει να βρεις δύναμη για τίποτε άλλο ή να πάρεις όλη τη δύναμη του κόσμου...

μπορει να ξέρει...

καλημέρα

Αγάπη είπε...

Ίσως έχεις δίκιο...
Σ' ευχαριστώ για τη συμβουλή!

Καλή σου μέρα :)

marianna είπε...

σε καταλαβαίνω απολύτα ..
ειμαί στην ιδια ακριβώς φάση ..
εχούν περάσει σχεδόν δυο χρόνια και δεν ξέρω τι να κάνω .. αν πρέπει να το πώ ή οχι
δεν εχώ αλλη επιλογή ..

Αγάπη είπε...

Μην το συζητάς καν. Κάντο. :)

Ανώνυμος είπε...

Γράφεις πολύ όμορφα και νιώθω ακριβώς σαν εσένα.. τον αγαπάω τόσο πολύ εδώ και ενάμισι χρόνο και θέλω τόσο να του το πω μα φοβάμαι οτι αν το κάνω θα βιαστώ.. μα απ την άλλη φοβάμαι οτι ο χρόνος περνάει και θα τον χάσω.. Βασικά στην περίπτωση μου δεν είναι καν σωστό να το πω γιατί έχει σχέση( με κάποια που όλο τσακώνονται και του διώχνει τη χαρά!). Το μόνο που θα κάνω είναι να περιμένω...αλλά μπορείς να μου πεις τι έγινε τελικά με εσάς.. αν του το είπες και πως... Σ ευχαριστώ :)

Ανώνυμος είπε...

Ναι καλα εγω το ειπα...και τι καταλαβα??καλιω μονη μου στο πατωμα του δωματιου μου...τοσα χρονια χαμενα...με αντιμετωπισε σαν μια απλη χαζογκομενιτσα...εγω που κατεστρεψα ολη μου τη ζωη για χαρη του και ημουν τοσο καιρο κομματια...εγω που του εδωσα τα παντα...

Αγάπη είπε...

Ανώνυμος 1: Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια και χίλια συγνώμη για την καθυστέρηση της δημοσίευσης του σχολίου. Δε γνωρίζω αν θα το δεις (προφανώς όχι), παρ' όλα αυτά θα σου απαντήσω!
Πιστεύω πως τα συναισθήματα πρέπει να εκφράζονται, με κάθε δυνατό τρόπο, αλλιώς γίνονται απωθημένα και σε τρώνε. Στον συγκεκριμένο που εννοώ στο κείμενο, όχι, δεν του το είπα τελικά. Βρίσκεται σε σχέση.
Ωστόσο δοκίμασα να εκφράσω τα συναισθήματά μου σ' έναν καινούριο άνθρωπο που εμφανίστηκε στη ζωή μου και παρ' ολο που δεν ένιωθε τα ίδια, μ' έκανε να νιώσω πάρα πολύ όμορφα που τα παραδέχτηκα. Κάντο. Δε θα το μετανιώσεις.. μακροπρόθεσμα τουλάχιστον.

Ανώνυμος 2: Καταρχήν μπράβο για το θάρρος σου που του το είπες. Δεν είναι κάτι εύκολο, ειδικά για μια κοπέλα. Είμαι σίγουρη πως θα είχες νιώσει καλύτερα αν τουλάχιστον παραδεχόταν τη γενναιότητά σου να πας και να του μιλήσεις, αλλά τι να κάνουμε; Όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι, συνεπώς δεν εκτιμούμε τα ίδια πράγματα! Είμαι σίγουρη πως αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ένας άνθρωπος που θα εκτιμήσει την ευθύτητα και την ειλικρίνεια των συναισθημάτων σου και τότε δε θα κλαις από λύπη, αλλά από χαρά. Απλώς να θυμάσαι πως ο εαυτός σου είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις... Μην τον αφήνεις να γίνεται κομμάτια για κανέναν, αν δεν το αξίζει. Και ο συγκεκριμένος προφανώς και δεν το αξίζει αν σ' έκανε να νιώσεις τόσο άσχημα όσο λες...

Αθηνά είπε...

Περιγραφεις τοσο γλυκα και τελεια αυτο που νιωθω κι εγω... Εκεινος ηταν που εκανε την κινηση τοσο απροσμενα και μ εκανε ν ανακαλυψω τι σημαινει ερωτας με την πρωτη ματια. Μετα χαθηκε χωρις αιτια. Ελιωνα ενα χειμωνα ολοκληρο για 'κεινον. Στην απελπισια μου του στελνω ενα μηνυμα τελεσιγραφο <> Συναντηθηκαμε. Εισαι ομορφη, καλη, γλυκια μου ειπε αλλα δεν ειμαι ετοιμος για σχεση... Με φιλησε και το ξημερωμα μας βρηκε αγκαλια, και μετα χαθηκε παλι. Φροντισα να ειμαι κοντα του επιασα δουλεια στην καφετερια που δουλευε. Αρχισαμε να κανουμε παρεα και που και που μας εβρισκε το ξημερωμα μαζι, αλλα μετα ημασταν φιλοι. Δεν αντεχα αλλο. Σκεφτηκα οτι ποτε δεν θα γινει κατι. Εκανα σχεση εκανε κ εκεινος αλλα ημασταν κολλητοι, και ειχαμε και πιο στενες επαφες που και που. Χωρισα, εφυγα, χωρισε κ εκεινος, εκανα αλλη σχεση, ξαναγυρισα, εκεινος ειχε χωρισει. Ημασταν ακομα κολλητοι. Ο καιρος περνουσε... Εχω σχεση καποια χρονια τωρα αλλα απο αποσταση. Κι εκεινος το ιδιο. Ειμαστε κολλητοι ειναι ο ανθρωπος που νοιαζομαι περισσοτερο στον κοσμο και που ειναι παντα διπλα μου και με προσεχει. Ξερω οτι τον αγαπαω και μ αγαπαει. Κανουμε ερωτα και ερχεται τοσο φυσιολογικα που δεν εχω καν τυψεις για τη σχεση μου. Θελω τοσο πολυ να τον βαλω κατω να τον φιλησω και να του πω <> Δε μπορω... Μ'αγαπαει το ξερω, με θελει ομως? Φοβαμαι μην τον χασω απο τη ζωη μου, αυτο θα με διαλυσει. Δε θελω να τον πιεσω και να τον κανω να νιωσει αβολα ή να τρομαξει αλλα δεκα χρονια ειναι πολλα, δεν ειναι?

Αγάπη είπε...

Αθηνά, είναι ιδιαίτερα έντονα τα συναισθήματα που περιγράφεις και μπορώ να πω πως σε καταλαβαίνω. Όμως μου μιλάς για έναν άνθρωπο, ο οποίος ενώ είχε την ευκαιρία να σε έχει εξ' ολοκλήρου δική του, το αρνήθηκε εμμέσως πλην σαφώς (με το να χάνεται). Καταλαβαίνω πως νιώθεις πράγματα γι αυτόν και δεν αμφισβητώ ότι σ' αγαπάει και σε νοιάζεται, αλλά μήπως θα πρεπε να αναρωτηθείς πού οδηγεί όλο αυτό; Υπάρχει ένας άνθρωπος μακριά σου, ο οποίος θέλει να 'ναι μαζί σου. Αυτός που είναι δίπλα σου, γιατί όχι; Ξεκαθάρισε τα πράγματα μέσα σου, μου φαίνεσαι πολύ μπερδεμένη...

Ανώνυμος είπε...

παιδιά εδώ και πολύ καιρό μου αρέσει μια κοπέλα αλλά το πρόβλημα είναι οτι είναι μερικά χρονιά μεγαλύτερη τη λέτε να κάνω

Αγάπη είπε...

Να της το δείξεις κι αν δεν είσαι σίγουρος για την ανταπόκρισή της (αν είναι θετική ή αρνητική), να την πιάσεις και να της μιλήσεις! Τόσο απλά!

Ανώνυμος είπε...

Ειμαι κι εγω τοσο απελπισμενη..μου αρεσει ενα αγορι εδω και ενα χρονο περιπου και ποτε δεν βρηκα το θαρρος να του το πω αλλα επνιγα συνεχως τα αισθηματα μου..το θεμα ειναι οτι ειναι κι αυτος οπως κι γω..ντροπαλος..και δεν ασχολειται καθολου..αλλα εμενα μου αρεσει παρα πολυ..και λατρευω να τον βλεπω μοναχικο κι απομακρο αλλα θελω να μου δωσει λιγη σημασια...τι να κανω?? Ντρεπομαι να του πω οτι νιωθω..δεν μιλαμε και πολυ..σπανια..αλλα καποτε πιστευα οτι ενιωθε το ιδιο με μενα..πιστευα ομως!

Ανώνυμος είπε...

Κι εγώ βρίσκομαι σε μία παρόμοια κατάσταση...Εδώ και ένα χρόνο μου αρέσει πάρα πολύ ένα αγόρι είμαι ερωτευμένη μαζί του...είναι από άλλη,διπλανή πόλη.μου λείπει πάρα πολύ και η απουσία του πραγματικά δεν υποφέρεται..θα με έκανε ευτυχισμένη αν ήξερα ότι με σκέφτεται κι εκείνος..αν προσπαθεί να γράψει ένα μήνυμα ή πατάει τον αριθμό μου στο τηλέφωνο του και μετά κάνει πίσω...τουλάχιστον θα ξέρω ότι προσπαθεί...κάνουμε παρέα αλλά όλα είναι σε φιλικό επίπεδο...μπορεί να μην είμαι το κορίτσι των ονείρων του αλλά δεν θα πάψω ποτέ να τον αγαπώ και να τον νοιάζομαι...αποφάσισα όταν τον ξαναδώ να δω πως θα είναι και η κατάσταση θέλω να του ανοίξω την κουβέντα θα του τα πω αλλά δεν ξέρω πως...τώρα ίσως με δει διαφορετική γιατί κι εγώ νιώθω διαφορετικά δεν μπορώ άλλο να του το κρύβω... πολύυύύύύύύύύύύ δύσκολο το προσπάθησα και είναι χειρότερο..ίσως να είναι κι αυτός ντροπαλός δεν ξέρω τι συμβαίνει μέσα του ποτέ δεν έχουμε ανοίξει το θέμα ''σχέσεις'', ''έρωτας'' κ.τ.λ. και τα σενάρια που κάνω γιαυτόν μόνο κακό μου κάνουν...είμαι ερωτευμένη μαζί του και δεν αντέχω όλα αυτά τα συναισθήματα που έχω μέσα μου γιαυτόν να τα κρατάω άλλο μέσα μου...με έχουν καταπλακώσει την ψυχή,δεν μπορώ να τα διαχειριστώ πλέον...η μόνη λύση να του ανοίξω την καρδία μου και να του τα δώσω γιατί είναι για εκείνον όλα αυτά...δεν ξέρω όμως τι να κάνω δεν θέλω να είμαι εγώ αυτή που θα κάνει το πρώτο βήμα...είμαι πολύ ντροπαλή και πάντα όταν τον βλέπω και με κοιτάζει κοκκινίζω...πως;;πως να τον κάνω να εκδηλωθεί,να μου μιλήσει αυτός,να ανοιχθεί;;;

Αγάπη είπε...

Καταλαβαίνω ακριβώς πώς νιώθεις. Δική μου γνώμη θα ήταν να κάνεις εσύ το πρώτο βήμα κι ό,τι γίνει. Είναι προτιμότερο από το να το μετανιώσεις που δε μίλησες, όπως έπαθα εγώ.
Μη φοβάσαι τίποτα. Άμα νιώθει κι αυτός το ίδιο, θα καταλήξει πολύ όμορφα αυτή η ιστορία. :)

Ανώνυμος είπε...

εγω περιμενα πολυ καιρο αλλα αυτο πο0 πρεπει να κανεισ ειναι να του το δειξεισ να γινεισ φιλη το0 να μιλατε καθε μερα κι ελπιζω να μην ειναι χαζοσ κι να το καταλαβει εγω αυτο εκανα με το αγορι μ κι τρ ειμαστε μαζι εδω κι 1ευδομαδα αλλα ξερεισ πο0ιο ειναι το καλητερο οτι το0 αρεσα απο την πρωτη μερα πο0 με ειδε απλα δεν ηξερε το πωσ να μ το πει κι απο την στιγμη πο0 γιναμε φιλοι ολα ηταν ποι0 ευκολα♥

Ανώνυμος είπε...

διαβαζοντας ολα οσα γραφεις ηταν σαν να διαβαζα τις πιο κρυφες μου σκεψεις, τους προβληματισμους μου τον ιδιο μου τον εαυτο..

papcyrill είπε...

Τρια χρονια μαζι στη δουλεια , αρεσαμε ο ενας στον αλλον απο την αρχη , αυτη σε σχεση και λιγοδοσμενη, δεν εκανα ποτε κινηση γιατι το σεβομουνα, τα αισθηματα ομως μεγαλωνανε, τη σκεφτομουν συνεχεια, βρισκομασταν σε κανενα συμποσιο και αλλος της κρατουσε το χερι, ελεγα οκ ξεχνα την , υπηρχαν περιοδοι που ελεγα το καταφερα και ημουν αλλου , καθε μερα ομως βλεπομασταν στη δουλεια , ο λογος που πηγαινα με διαθεση ηταν αυτη , μεχρι που της βγαινει μεταθεση , μη σας κουραζω, αλλα αρχιζουμε και εκδηλωνουμε τα αισθηματα μας, για του λογου το αληθες με προτροπη δικη της, τρελαθηκα οταν επαληθευτικε οτι ενιωθε γι μενα , αν και το ηξερα βαθια μεσα μου, βγηκαμε , φιληθηκαμε, τιποτα παραπανω ομως , εφυγε, καναμε πως δε τρεχει τιποτα , ξαναηρθε με αδεια , την ειδα , ειμαι κολημενος, ειναι ερωτευμενος, τη θελω παρα πολυ , με αυτην ξυπναω στη σκεψη και κοιμαμαι!! Ειμαι σιγουρος οτι θελω αυτην και καμια αλλη , Σ ΑΓΑΠΑΩ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, και κερω μ αγαπας!

Ανώνυμος είπε...

Αυριο προκειται να εκφρασω τα συναισθηματα μου σ αυτον που θελω τοσο καιρο.βοηθηστε με,τι να πω..δεν μου βγαινει τιποτα ειμαι τοσο ντροπαλη

Ανώνυμος είπε...

Αγάπη εγώ τη να κάνω είμαστε 2 χρόνια και 9 μήνες και δεν πιστεύει ότι τον αγαπώ πραγματικά :-( δεν ξέρω πως να του το αποδείξο

Previous Post Next Post Back to Top