18/8/10

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια...

Ήταν περίπου πριν δύο χρόνια, ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου.

Είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, αγκαλιά με όλα αυτά που μισούσα ν' αγαπώ.

Άγριες οι σκέψεις στο μυαλό μου...
Πολύς ο πόνος στην ψυχή μου.

Ήθελα να σε διαγράψω μια για πάντα.
Ό,τι υπήρχε μέσα μου, να το βγάλω, να το ξεριζώσω και να μην το αφήσω να τρυπώσει μέσα ποτέ ξανά.

Έβαλα την καρδιά μου να βασανιστεί βλέποντας φωτογραφίες με το πρόσωπό σου που τόσο μου είχε λείψει.

Άκουσα και τα τραγούδια που αγαπούσες και δεν άντεχα γιατί μου θύμιζαν εσένα.

Τα άκουσα όλα.
Δυο και τρεις φορές.

Τόσες φορές μέχρι να πονέσω τόσο πολύ που να μη νιώθω.

Μέχρι να πέσω τόσο βαθιά στο βυθό που η θάλασσα να με βαρεθεί και να με ξεβράσει στην επιφάνεια από μόνη της.

Και τα κατάφερα.

Έκανα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι ξέσπασε, ότι στράγγισε όλη την αγάπη που είχα μέσα μου για σένα και στέγνωσε.


Ξύπνησα το επόμενο πρωί και ένιωθα καλά. 
Ένιωθα ανάλαφρη, χωρίς αυτό το συναίσθημα που κουβαλούσα τόσα χρόνια να με βαραίνει. 


Και μετά παραδόθηκα σε άλλες αγκαλιές, άλλα φιλιά, άλλες ιστορίες. 
Πιο σκοτεινές.

Κι έτσι έζησα μέχρι πρόσφατα.

Πιστεύοντας πως ο πρώτος έρωτας μπορεί να ξεπεραστεί μέσα σε μια βραδιά, να ξεχαστεί μέσα σε μια αγκαλιά και να χαθεί έπειτα από κάποιους μήνες.

Νομίζοντας πως το πιο σημαντικό είναι να παίρνεις αγάπη, όχι να δίνεις.

Θεωρώντας πως μπορούσα να κάψω τα συναισθήματά μου μέσα στη φωτιά του θυμού και της αγανάκτησής μου και να εξαφανίσω και τις στάχτες.


Έχοντας την εντύπωση πως θα ξανάβλεπα αυτό το βλέμμα και δε θα ένιωθα τίποτα...


Δίνοντας την καρδιά μου σε ανθρώπους που ακόμα και σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν το άξιζαν.

Και πριν κάποιους μήνες, ένα deja vu ήρθε για να μου φέρει ξανά στο μυαλό όλα αυτά που νόμιζα πως είχα ξεχάσει.


Εσύ. Κοντά μου.


Σ' ένα μέρος που είχες καιρό να έρθεις.

Σε ένιωσα μέσα μου παντού, σαν να μην πέρασε μια μέρα...


Ένα βλέμμα και μία φωνή που είχα καιρό να δω και να ακούσω.

Και όλα ήρθαν πάλι από την αρχή για να μου θυμίσουν πως ο λόγος που ονομάζομαι "Αγάπη" είναι για να κάνω αυτό που λέει το όνομά μου...

Δε θέλω να μιλήσω πάλι γι' αυτά που δε σταμάτησα ποτέ να νιώθω.

Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο εύκολα κορόιδεψα τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ και αφέθηκα σε άλλες αγκαλιές.

Δε θέλω να μιλήσω γι' αυτόν τον άνθρωπο που έχω μέσα στην καρδιά μου.


Ποτέ δε σε ξεπέρασα.


Κι ούτε πιστεύω ότι θα σε ξεπεράσω.


Τουλάχιστον όχι εύκολα.


Δε με πονάει πλέον.


Αρκεί να ξέρω ότι υπάρχεις στη ζωή μου... για να της δίνεις νόημα.

Οι αναμνήσεις μερικές φορές κρύβουν μέσα τους όλα αυτά που φοβόμαστε και αγαπάμε ταυτόχρονα...

Θα τις κρατήσω, όπως κράτησα εσένα μέσα μου...


Τίποτα δεν άλλαξε τελικά...





Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια...

... κι όλα ακόμη μένουν ίδια...


3 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

bubble είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο...
Όντως η αγάπη δε χάνεται τόσο εύκολα.
Ίσως για λίγο καιρό σταματάει να κάνει αισθητή την παρουσία της μήπως και νιώσουμε καλύτερα.
Άλλα όταν ξαναεμφανιστεί καταλαβαίνουμε ότι ποτέ δε χάθηκε...

cry_angel είπε...

Όλα κάποια στιγμή τα ξεπερνάμε. Αυτά που άξιζαν θα μας δυσκολέψουν λίγο αλλά κάποια στιγμή με κάποιο τρόπο θα τα ξεπεράσουμε!
Τα καλύτερα ερχονται εξάλλου από εκεί που δεν τα πέριμένεις!

Αγάπη είπε...

@bubble: με νιώθεις...

@cry angel: και τι γίνεται άμα δε θες να τα ξεπεράσεις;

Previous Post Next Post Back to Top