28/9/10

Moments...

Όποιος διαβάζει τακτικά αυτό το blog (ή με ξέρει στην πραγματικότητα) θα ξέρει πόση σημασία δίνω στις στιγμές αλλά και πόση αγάπη έχω για τις ταινίες μικρού μήκους.

Σερφάροντας στο Ίντερνετ λοιπόν βρήκα ένα βίντεο που συνδυάζει και τα δύο. 

Δείτε και θα συνεχίσω να σας εξηγώ:




Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες αφιερωμένες στις μικρές στιγμές της ζωής μας. 

Είναι σαν μικρά σοκολατάκια. Χωράνε εύκολα στην... τσέπη σου.

Όταν τις "ξετυλίγεις" και τις ζεις κρατάνε λίγο, σου αφήνουν για λίγες ώρες ακόμη τη γεύση τους και μετά μένει μόνο το χαρτάκι για να θυμάσαι ότι τις έζησες. Ίσως το κρατήσεις, ίσως το πετάξεις. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα θυμάσαι για πάντα αυτή τη γεύση. 

Κι αν πάλι τύχει να φας κατά λάθος ένα σοκολατάκι με πικρή γεύση, δεν το πετάς, δεν το φτύνεις, δεν προσπαθείς να ξεχάσεις ότι το έφαγες. Απλά ελπίζεις το επόμενο να είναι πιο γλυκό.

Είχε πει πριν μερικά χρόνια κάποια σπουδαία γυναίκα τα εξής λόγια:

"Από τότε που άρχισα να δίνω σημασία στις μικρές, καθημερινές μου στιγμές δεν έγινα ούτε πιο πλούσια, ούτε πιο όμορφη. Η ζωή μου δεν άλλαξε καθόλου, αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζω τις καταστάσεις μέσα σ' αυτήν άλλαξε κατά πολύ. Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν την ευτυχία σε λάθος πράγματα. Σε υποσχέσεις, σε συμβόλαια, σε πτυχία, σε πρόσκαιρες ηδονές... Μα σ' αυτές τις στιγμές δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να κοιτάξουμε γύρω μας και να απολαύσουμε την απλότητα των πραγμάτων."

Όταν είχα διαβάσει για πρώτη φορά τα λόγια της σε ένα βιβλίο που δεν είχε γράψει βέβαια η ίδια, δυσκολεύτηκα να συμμεριστώ την άποψή της κι αυτό γιατί πάντα πίστευα πως με λίγα λεφτά παραπάνω, με λίγο μεγαλύτερο σπίτι, με λίγους περισσότερους φίλους, με λίγη περισσότερη ομορφιά θα ήμουν ευτυχισμένη και δε θα χρειαζόμουν τίποτα άλλο. Κι όμως η πραγματική απόλαυση ήρθε όταν αφέθηκα ελεύθερη, όταν σταμάτησα να προγραμματίζω, όταν λειτούργησα αυθόρμητα.



Κι η μικρή μου νεράιδα με κοιτάζει με απορία όταν με πιάνει να χαμογελάω πού και πού.

Πόσο θέλω να της πω... 

Μην το σκέφτεσαι άλλο. Ζήσε.


Share






14/9/10

Τι μου έμαθαν οι 14 πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη.

Συνειδητοποίησα ότι φέτος ήταν η "τελευταία πρώτη" μέρα του σχολείου.


Κατάλαβα πως η δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει να μου δώσει τίποτα παραπάνω απ' ό,τι "πρέπει" (τώρα το κατάλαβες; τόσα χρόνια τι έκανες;) και πως αν δεν προσπαθήσω εγώ η ίδια δε θα καταφέρω τίποτα.

Κατάλαβα πως στη ζωή οι στόχοι και τα όνειρα χρειάζονται και την κατάλληλη "αναδιάταξη" στον πίνακα των προτεραιοτήτων μας και πολλές φορές αυτό μπορεί να ενοχλήσει τους γύρω μας που δεν καταλαβαίνουν γιατί αποφασίζουμε να τους μετακινήσουμε από τη θέση 4 στη θέση 6.

Αποφάσισα πως φέτος θα βάλω στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω. Μπορεί και να αποτύχω. Όμως η ζωή έχει τόσες πολλές ευκαιρίες κι έτσι μου είναι αδιανόητο να πιστέψω πως επειδή δεν θα περάσω στη σχολή που θέλω δε θα ασχοληθώ με τη μελέτη της επιστήμης που πραγματεύεται. Όταν ενδιαφέρεσαι για κάτι, δεν το αφήνεις έτσι.



Κατάλαβα πως για κάποιους ανθρώπους νοιάζομαι πολύ και για άλλους λίγο. 

Κατάλαβα πως δεν αξίζει να χαραμίσω τα όνειρα και το μέλλον μου επειδή θα στερήσω την παρουσία μου από κάποιον που σκέφτεται εγωιστικά και (μάλλον) δεν είμαι τίποτα γι' αυτόν.

Συνειδητοποίησα πόση σημασία έχει μια αγκαλιά.

Ένιωσα τον απόηχο των καλών μου στιγμών που άρχισαν να γίνονται σιγά σιγά γλυκιές αναμνήσεις.

Είδα τα 18 να με πλησιάζουν φιλικά και συνάμα απειλητικά...

Γέλασα όταν την είδα. Και της γύρισα την πλάτη. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Άκουσα εκείνο το τραγούδι και μελαγχόλησα στην ανάμνηση των συναισθημάτων που ένιωθα όταν το άκουγα παλιότερα.

Είδα το πρόσωπό σου μέσα στον δροσερό αέρα του Σεπτεμβρίου να μου θυμίζει εκείνο το συναίσθημα που παράτησα στη μέση και μία υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου για να σου πω αυτό που δεν τολμάω. 

Πανελλήνιες, διάβασμα, προτεραιότητες, φίλοι, παρέες, αγάπες, έρωτες, τραγούδια, μουσική.

Κι ενώ θα έπρεπε να είμαι μπερδεμένη και να μην ξέρω πού πατάω, ξαφνικά όλα μπήκαν στην θέση τους.

Κάποιος πάτησε το ON στο μυαλό μου και άρχισε να σιγοκαίει η φωτιά που έχω μέσα μου.

Καλό μου ταξίδι λοιπόν. :-)

9/9/10

Άρωμα Καλοκαιριού

Παίρνω τον φορητό υπολογιστή στα χέρια μου, τον ακουμπάω μπροστά μου και κοιτάζω με συνοφρυωμένο βλέμμα τον κέρσορα που αναβοσβήνει περιμένοντάς με να γράψω κάτι.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω.

Θα μπορούσα να περιγράψω αυτό το καλοκαίρι με κάθε λεπτομέρεια, αλλά δε νιώθω ότι πρέπει να δώσω "αναφορά" σε κάποιον.

Από την άλλη τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά...

Δεν ξέρω πώς να εκφράσω αυτά που νιώθω.

Οι τελευταίοι τρεις μήνες ήταν οι καλύτεροι της ζωής μου - ως τώρα τουλάχιστον.

Ξέρεις τι είναι να τρως καλό φαγητό με καλή παρέα και να μη νιώθεις τύψεις;

Ξέρεις τι είναι να πίνεις λίγο κρασί και αμέσως να ανοίγει η καρδιά σου;

Ξέρεις τι είναι να σε πιάνει σπαστικό γέλιο στο μπαλκόνι μαζί με έναν φίλο σου στις 2 η ώρα το βράδυ και να μην μπορείς να συγκρατηθείς για να μην σηκώσεις τη γειτονιά στο πόδι;

Ξέρεις πως είναι να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να βλέπεις όμορφα όνειρα;

Ξέρεις πως είναι να συναντάς κάποιον μετά από καιρό και να σου λείπει την ίδια στιγμή που τον αγκαλιάζεις;

Από την άλλη, ξέρεις πώς είναι να αποχωρίζεσαι κάποιον που ξέρεις ότι θα ξαναδείς σε λιγότερο από έξι μήνες αλλά πάλι να στεναχωριέσαι επειδή ξέρεις ότι θα σου λείψει;

Ξέρεις τι γεύση έχουν οι σπιτικές κρέπες γεμισμένες με λιωμένη μερέντα, μαρμελάδες, τυριά, κασέρια, σαλάμια, σουβλάκια (!), μπανάνες, φράουλες, μπισκότα και ό,τι άλλο χωράει μέσα σε μια κρέπα;
(Ένα σας λέω, δοκιμάστε κρέπα με φράουλα, μπανάνα και σαντιγύ... ΚΟΛΑΣΗ!)

Ξέρεις πώς είναι να προσφέρεις κάτι στους ανθρώπους που αγαπάς και να βλέπεις το "ευχαριστώ" στα μάτια τους, πριν καν στο πουν;

Ξέρεις εκείνες τις μυρωδιές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου, σφραγίζοντας τις αναμνήσεις σου και κάνοντάς σε να τις νοσταλγείς;

Ξέρεις τι γεύση έχει η αλήθεια; Όχι αυτή που πονάει, αυτή που σε λυτρώνει, σε δικαιώνει και για το μόνο που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις είναι για τον χρόνο που σπατάλησες ανησυχώντας.

Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι ξένοιαστος, χωρίς τις απαισιόδοξες σκέψεις ότι "κάτι δεν θα πάει καλά", "κάποιος μου λείπει", "θα μαλώσουμε"; 

Ξέρεις τι όμορφο συναίσθημα είναι να βγαίνεις από τη φυλακή που σε κρατούσαν κάποιοι άνθρωποι με σκοπό να νιώσουν ικανοποίηση και να νιώθεις επιτέλους ελεύθερος να κάνεις και να πεις ό,τι θέλεις, να μιλήσεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς, να ζήσεις χωρίς να σε κάνουν να το μετανιώσεις; Ε; Ξέρεις πώς είναι;

Ξέρεις πως είναι να νιώθεις ευχαριστημένος από τη ζωή σου, ευγνώμων για τους ανθρώπους που σε αγαπάνε και στο δείχνουν και περήφανος που ωριμάζεις και μεγαλώνεις;

Ξέρεις πως νιώθω τώρα; Τώρα νιώθω μελαγχολία. Μια γλυκιά μελαγχολία που μου υπενθυμίζει ότι αυτοί οι μήνες πέρασαν, ότι θα πρέπει να μπω ξανά στην καθημερινότητα.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις στιγμές που μου χαρίσατε.
Τις φύλαξα μέσα σε ένα μπουκάλι και κάθε φορά που το κουράγιο και η υπομονή μου θα εξαντλείται, κάθε φορά που θα λέω πόσο με απογοητεύει ο κόσμος. κάθε φορά που θα σκέφτομαι πως δεν αξίζει να προσπαθώ, θα το ανοίγω και θα τις θυμάμαι. 
Και θα ξέρω πως αξίζει να ζεις, να υπάρχεις, να αγαπάς, ακόμα και να απογοητεύεσαι και να θυμώνεις.  Όμως ποτέ δεν πρέπει να απελπίζεσαι. 
Γιατί υπάρχουν οι στιγμές. Αυτές οι στιγμές απέραντης ψυχικής γαλήνης και ευγνωμοσύνης που ο κόσμος συνηθίζει να κυνηγάει, ονόμαζοντές τες "ευτυχία"...

Και αυτό είναι τελικά το νόημα.

Να ζεις τις στιγμές σου. ΔΥΝΑΤΑ.




Previous Post Next Post Back to Top