9/9/10

Άρωμα Καλοκαιριού

Παίρνω τον φορητό υπολογιστή στα χέρια μου, τον ακουμπάω μπροστά μου και κοιτάζω με συνοφρυωμένο βλέμμα τον κέρσορα που αναβοσβήνει περιμένοντάς με να γράψω κάτι.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω.

Θα μπορούσα να περιγράψω αυτό το καλοκαίρι με κάθε λεπτομέρεια, αλλά δε νιώθω ότι πρέπει να δώσω "αναφορά" σε κάποιον.

Από την άλλη τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά...

Δεν ξέρω πώς να εκφράσω αυτά που νιώθω.

Οι τελευταίοι τρεις μήνες ήταν οι καλύτεροι της ζωής μου - ως τώρα τουλάχιστον.

Ξέρεις τι είναι να τρως καλό φαγητό με καλή παρέα και να μη νιώθεις τύψεις;

Ξέρεις τι είναι να πίνεις λίγο κρασί και αμέσως να ανοίγει η καρδιά σου;

Ξέρεις τι είναι να σε πιάνει σπαστικό γέλιο στο μπαλκόνι μαζί με έναν φίλο σου στις 2 η ώρα το βράδυ και να μην μπορείς να συγκρατηθείς για να μην σηκώσεις τη γειτονιά στο πόδι;

Ξέρεις πως είναι να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να βλέπεις όμορφα όνειρα;

Ξέρεις πως είναι να συναντάς κάποιον μετά από καιρό και να σου λείπει την ίδια στιγμή που τον αγκαλιάζεις;

Από την άλλη, ξέρεις πώς είναι να αποχωρίζεσαι κάποιον που ξέρεις ότι θα ξαναδείς σε λιγότερο από έξι μήνες αλλά πάλι να στεναχωριέσαι επειδή ξέρεις ότι θα σου λείψει;

Ξέρεις τι γεύση έχουν οι σπιτικές κρέπες γεμισμένες με λιωμένη μερέντα, μαρμελάδες, τυριά, κασέρια, σαλάμια, σουβλάκια (!), μπανάνες, φράουλες, μπισκότα και ό,τι άλλο χωράει μέσα σε μια κρέπα;
(Ένα σας λέω, δοκιμάστε κρέπα με φράουλα, μπανάνα και σαντιγύ... ΚΟΛΑΣΗ!)

Ξέρεις πώς είναι να προσφέρεις κάτι στους ανθρώπους που αγαπάς και να βλέπεις το "ευχαριστώ" στα μάτια τους, πριν καν στο πουν;

Ξέρεις εκείνες τις μυρωδιές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη σου, σφραγίζοντας τις αναμνήσεις σου και κάνοντάς σε να τις νοσταλγείς;

Ξέρεις τι γεύση έχει η αλήθεια; Όχι αυτή που πονάει, αυτή που σε λυτρώνει, σε δικαιώνει και για το μόνο που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις είναι για τον χρόνο που σπατάλησες ανησυχώντας.

Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι ξένοιαστος, χωρίς τις απαισιόδοξες σκέψεις ότι "κάτι δεν θα πάει καλά", "κάποιος μου λείπει", "θα μαλώσουμε"; 

Ξέρεις τι όμορφο συναίσθημα είναι να βγαίνεις από τη φυλακή που σε κρατούσαν κάποιοι άνθρωποι με σκοπό να νιώσουν ικανοποίηση και να νιώθεις επιτέλους ελεύθερος να κάνεις και να πεις ό,τι θέλεις, να μιλήσεις χωρίς να φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς, να ζήσεις χωρίς να σε κάνουν να το μετανιώσεις; Ε; Ξέρεις πώς είναι;

Ξέρεις πως είναι να νιώθεις ευχαριστημένος από τη ζωή σου, ευγνώμων για τους ανθρώπους που σε αγαπάνε και στο δείχνουν και περήφανος που ωριμάζεις και μεγαλώνεις;

Ξέρεις πως νιώθω τώρα; Τώρα νιώθω μελαγχολία. Μια γλυκιά μελαγχολία που μου υπενθυμίζει ότι αυτοί οι μήνες πέρασαν, ότι θα πρέπει να μπω ξανά στην καθημερινότητα.

Σας ευχαριστώ πολύ για τις στιγμές που μου χαρίσατε.
Τις φύλαξα μέσα σε ένα μπουκάλι και κάθε φορά που το κουράγιο και η υπομονή μου θα εξαντλείται, κάθε φορά που θα λέω πόσο με απογοητεύει ο κόσμος. κάθε φορά που θα σκέφτομαι πως δεν αξίζει να προσπαθώ, θα το ανοίγω και θα τις θυμάμαι. 
Και θα ξέρω πως αξίζει να ζεις, να υπάρχεις, να αγαπάς, ακόμα και να απογοητεύεσαι και να θυμώνεις.  Όμως ποτέ δεν πρέπει να απελπίζεσαι. 
Γιατί υπάρχουν οι στιγμές. Αυτές οι στιγμές απέραντης ψυχικής γαλήνης και ευγνωμοσύνης που ο κόσμος συνηθίζει να κυνηγάει, ονόμαζοντές τες "ευτυχία"...

Και αυτό είναι τελικά το νόημα.

Να ζεις τις στιγμές σου. ΔΥΝΑΤΑ.




2 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Αντελ είπε...

Θα μπορούσα να είχα δακρύσει με αυτό το άρθρο γιατί μου θυμίζει στιγμές καλοκαιριού που έφυγαν και ξέρω πως θα αργήσουν να ξαναέρθουν! Παρ' όλα αυτά σε ευχαριστώ για το χαμόγελο που μου χάρισες θυμίζοντας μου πως σε μερικούς μήνες θα ξαναζήσω αυτές τις μαγικές στιγμές:)

Αγάπη είπε...

Χεχε... Ευχαριστώ Αντελ!
Εύχομαι να ξαναζήσεις τέτοιες στιγμές και ακόμα καλύτερες... :)
Καλώς ήρθες!

Previous Post Next Post Back to Top