28/12/10

Φέτος κάτι λείπει...

Έτοιμα τα δώρα.

Δώρα για φίλους, για συγγενείς, που στέκονται και περιμένουν να ανοιχτούν, να δώσουν χαρά σ' αυτούς που ανήκουν. Όλα τυλιγμένα προσεγμένα με γκρι περιτύλιγμα και κόκκινη κορδέλα.

Λίγο πιο πέρα, επάνω στο γραφείο μου, ένα ξεχωριστό δώρο.

Είναι το κρεμαστό που έχει μέσα την φωτογραφία που είμαστε όλοι μαζί στην παραλία.

Είναι το δώρο για την αδερφή του.

Δεν το τύλιξα ακόμη. Το ανοίγω και βλέπω μία ακόμη φορά τη φωτογραφία. 

Είμαστε οι τρεις μας ανεβασμένοι επάνω σ' ένα βραχάκι. 

Η αδερφή του κι εγώ του δίνουμε ένα φιλί στο μάγουλο. Κι εκείνος χαμογελάει πλατιά. Το πρόσωπό του λάμπει από χαρά. 

Ήμασταν σ' ένα νησί του Αιγαίου, σ' ένα νησί που ήθελε πάντα να πάει. 

Και πώς να του χαλάσεις χατίρι όταν σε κοιτούσε μ' εκείνα τα μεγάλα του μάτια και σου έλιωνε την καρδιά...

Κοιτάζω γύρω μου τα πράγματα. Πράγματα που είναι πολλά περισσότερο από ψυχρά αντικείμενα. 

Είναι εδώ, μαζί μου.

Τον νιώθω...

Το χαμόγελό του στη φωτογραφία. 

Η φωνή του και το γέλιο του στο dvd από τις διακοπές μας.

Η μυρωδιά του σε ένα μαξιλάρι που έπαιρνε πάντα αγκαλιά όταν ερχόταν σπίτι μου.
Μια μυρωδιά από την αγαπημένη του κολόνια και τα τσιγάρα του...

Οι ευχές κι η αγάπη του σε μία κάρτα από τις περσινές γιορτές. 

"Α! Και ευτυχισμένο το 2010". Έτσι τελείωνε η ευχή του. Είχε γράψει τα πάντα, όσα ήθελε να μου πει και να κρατήσω. Τις τυπικές ευχές δεν τις πήγαινε καθόλου. 

Και ήταν ευτυχισμένο το 2010, πώς να μην ήταν...

Όμως είχε πει ότι θα ήμασταν μαζί φέτος τα Χριστούγεννα.

Είχε πει ότι θα ήταν εδώ...

Θα βλέπαμε για πολλοστή φορά το "Μόνος Στο Σπίτι" και θα τυλίγαμε μαζί τα δώρα γράφοντας πρωτότυπες ευχές στο καθένα. Θα γέμιζε το σπίτι από τις φωνές και τα γέλια μας.
Σαν να ήμασταν πάλι παιδιά...

Τη μισώ αυτή τη σιωπή σήμερα...

Πόσο θα ήθελα να γυρίσω πίσω το χρόνο και να του πω συγνώμη για όλες τις φορές που του κράτησα μούτρα, του φώναξα, τον αποπήρα, του έσπασα τα νεύρα...

Πόσο θα ήθελα να τον ακούσω να μου λέει ξανά ότι είμαι άτσαλη και δεν ξέρω να τυλίγω καλά τα δώρα και να μου πάρει το χαρτί περιτυλίγματος από τα χέρια ξεφυσώντας δήθεν αγανακτισμένος.

Πόσο θα ήθελα να τον σφίξω στην αγκαλιά μου και να του πω πόσο τον αγαπάω, κάτι που δεν έκανα συχνά γιατί νόμιζα πως δεν του άρεσαν οι συναισθηματισμοί και οι εκδηλώσεις αγάπης.

Πόσο λάθος έκανα...

Αυτός ο άνθρωπος είχε ανάγκη από αγάπη περισσότερο απ' οτιδήποτε στον κόσμο, κι ας μην το έδειχνε.

Η απουσία δεν είναι κάτι παροδικό.

Τη νιώθεις κάθε μέρα περισσότερο, στα μικρά καθημερινά πράγματα.

Πόσο μάλλον τώρα στις γιορτές.

Την συναντάς παντού.

Στη σιωπή που σου φωνάζει "κάποιος λείπει"...

Στην άδεια θέση δίπλα σου στο γιορτινό τραπέζι.

Στην κάρτα που δεν έχει παραλήπτη.

Στο μπλουζάκι που δε θα φορεθεί ποτέ ξανά.

Στο τηλέφωνο που δε θα χτυπήσει για "χρόνια πολλά".


Δεν ξέρεις πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ τα φετινά Χριστούγεννα...


Άγγελέ μου...




Εύχομαι οι άνθρωποι να αρχίσουν να εκτιμούν αυτά που έχουν και να πάψουν να θεωρούν τα πάντα δεδομένα, γιατί δεν είναι...
Κάνε μια αγκαλιά, ίσως ο άνθρωπος δίπλα σου να την χρειάζεται περισσότερο απ' ό,τι νομίζεις...
Καλές γιορτές,
Αγάπη

Previous Post Next Post Back to Top