28/8/11

Ευχαριστήριο. Αληθινό.

Το πιο πιθανό είναι να μην το διαβάσεις ποτέ, μιας που, απ' ό,τι μου είπες, το blog μου σου φάνηκε πολύ... μελοδραματικό για σένα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν γράφω για να το δεις.  Ελπίζω, ωστόσο να μπεις στον κόπο να το διαβάσεις αν έχεις κάποια υποψία ότι μπορεί να λέω για σένα.

Όχι ένα τυπικό ευχαριστήριο...
Κάτι αληθινό, από μέσα μου.

Σ' ευχαριστώ λοιπόν, γιατί μου απέδειξες ότι είχα δίκιο. Το δέσιμο με τους ανθρώπους είναι άκρως επικίνδυνο και καλώς το απέφευγα. Λυπάμαι που αφέθηκα και σε έκανα εξαίρεση στον κανόνα μου... Ωστόσο, δε μετάνιωσα.

Σ' ευχαριστώ, γιατί με βοήθησες να καταλάβω τα λάθη μου, ακόμη κι αν στο τέλος σε πρόδωσα.

Σ' ευχαριστώ, γιατί μου έδειξες όλες σου τις πλευρές, μία προς μία. Γιατί μου άνοιξες την πόρτα των πιο κρυφών σου σκέψεων και με άφησες να μπω και να γιατρέψω όποια πληγή μπορούσα.

Σ' ευχαριστώ που άφησες την πιο σκοτεινή σου πλευρά για το τέλος. Μου έδειξες ότι οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι, με προσγείωσες στην πραγματικότητα και μου υπενθύμισες να προσέχω.

Σ' ευχαριστώ, γιατί, παρ' όλο που δε θα είμαστε ποτέ ξανά φίλοι (μήπως ήμασταν και ποτέ τελικά;), όχι απλώς θα σε θυμάμαι, αλλά θα κρατήσω τα πιο όμορφα πράγματα που μου έδωσες...

Σ' ευχαριστώ, γιατί ήσουν αληθινός - όσο αληθινός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος.


Αν η ζωή μου ήταν βαγόνι, θα ήσουν από τους πιο ενδιαφέροντες συνεπιβάτες.
Καλή τύχη...



Είσαι και των θετικών επιστημών... Ταίριαζε.

The Scientist - Colplay
Come up to meet you, tell you I'm sorry 
You don’t know how lovely you are
I had to find you, tell you I need you,
tell you I set you apart
Tell me your secrets and ask me your questions 
 Oh, let’s go back to the start
Runnin' in circles 
Comin' in tails,
 Heads on a science apart

Nobody said it was easy
It's such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be this hard
Oh take me back to the start...

I was just guessin' a
t numbers and figures, 
Pullin' the puzzles apart
Questions of science, 
science and progress, do not speak as loud as my heart
Tell me you love me
come back to haunt me
Oh when I rush to the start
Runnin’ in circles, chasin' in tails, 
comin' back as we are

Nobody said it was easy
Oh, it’s such a shame for us to part
Nobody said it was easy
No one ever said it would be so hard
I’m goin’ back to the start...

31/7/11

Δυο λέξεις που δεν πρόλαβα να σου πω

Τα χείλη μου έχουν ματώσει από το δάγκωμα.
Τα μάτια μου καίνε - χρειάζομαι ύπνο κι όμως δε μπορώ να ξαπλώσω.
Το κεφάλι μου πονάει... Δε μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται.

Ήθελα να του το πω. 
Το είχα πάρει απόφαση, το ορκίζομαι.
Μια μέρα πριν φύγω, θα τον έπιανα και θα του τα έλεγα όλα.

Πόσο καιρό το νιώθω αυτό το συναίσθημα...

Και πού να το φανταζόμουν δηλαδή...
Τόσο πολυάσχολος έμοιαζες... Χρόνος για σχέση πουθενά. 
Έτσι νόμιζα...

Και δεν είναι ότι ζηλεύω.
Το περίμενα εδώ και καιρό...
Το ευχόμουν κατά βάθος.
Ευχόμουν να ερωτευτείς, να δοθείς σ' έναν άνθρωπο κι ας μην ήμουν εγώ. 

Όμως, πώς να ήμουν προετοιμασμένη, πες μου, πώς;
Πότε μπορείς να πεις ότι είσαι προετοιμασμένος να δεις στην αγκαλιά που αγαπάς ένα ξένο σώμα; 
Να ακούσεις την φωνή που σε μαγεύει να μιλάει για ξένα χάδια;
Να νιώσεις την αλλαγή στο βλέμμα του όταν την κοιτάει;
Πότε μπορείς να είσαι προετοιμασμένος; Ποτέ...


Εύχομαι να είσαι καλά μαζί της, αλήθεια το εύχομαι... 
Κανείς δεν διαλέγει ποιον αγαπάει, αυτό είναι το πρόβλημα.

Δεν είναι το παράπονό μου που είσαι μαζί της.
Το μόνο μου παράπονο - κι αυτό είναι από τον εαυτό μου - είναι που δεν στο είπα όταν έπρεπε. 
Τώρα δε μπορώ να έρθω και να σου μιλήσω. 
Δεν έχω το δικαίωμα.
Δε μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου που δεν είπε ό,τι ένιωθε όταν έπρεπε... 
Δεν πιστεύω ότι θα είχαν αλλάξει και πολλά πράγματα βέβαια. Ξέρω πως δε θα με δεις ποτέ όπως σε βλέπω εγώ. 

Δεν ξέρω τι να νιώσω...
Λύπη που δεν πρόλαβα να σου πω τι νιώθω...
...ή χαρά που σου δίνεται μια ευκαιρία να ζήσεις το αληθινό;

Και η σιωπή ξεκινάει...
Μέχρι να μου ξαναδοθεί το δικαίωμα να σου μιλήσω...
Και τότε θα το κάνω. Δε θα διστάσω.
Δε θα περιμένω. 
Δυο λέξεις είναι μόνο...


MusicPlaylistView Profile
Create a playlist at MixPod.com

6/7/11

The Last Complaint.

Ανούσιο δεν είναι να μιλάμε γι' αυτά που μας πονάνε ξανά και ξανά;
Νιώθω ότι κάνω κύκλους και επιστρέφω ξανά στο ίδιο σημείο.
Στο σημείο που κάθομαι μόνη μου και σκέφτομαι "τι στο διάολο έχουν στο κεφάλι τους και δε σκέφτονται;"

Στη ζωή πρέπει να είσαι σκληρός με τους ανθρώπους, αυτό μου λέει η λογική μου.
Να μη δένεσαι.

Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δε θέλω να δεθώ μαζί του και μου έλεγες ότι είμαι ένας μίζερος άνθρωπος που δε ζει τη ζωή;
Δες τώρα πώς θα ένιωθα αν είχα δεθεί.

Όσο κρατά ένα τσιγάρο, τόσο χρόνο θα αφιερώσω για να εκφράσω την απογοήτευσή μου.

Θα φύγω σε λίγους μήνες.
Το ξέρεις;
Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δεν είχα τίποτα να χάσω;
Ε, αυτό ισχύει. Πράγματι δεν έχω τίποτα να χάσω. Γιατί ΔΕΝ έχω πραγματικά τίποτα.

Κι εκεί που θα πάω πάλι κύκλους θα κάνω, δεν περιμένω κάτι.
Πρώτα είναι όλα καλά.
Όμορφες συζητήσεις, μια αγκαλιά όταν την χρειαστείς, χαζομάρες για να σε κάνουν να γελάς.
Μετά οι παρεξηγήσεις, που συνήθως ξεκινούν από κάτι ανούσιο και καταλήγουν σε κάτι μεγαλύτερο.
Αλήθεια, γιατί πρέπει πάντα να βρίσκουμε αφορμή για να βγάλουμε έναν άνθρωπο από τη ζωή μας;
Πες μου απλά ότι δε θέλεις.
Πες ότι σε πονάει.
Πες ότι είσαι αδύναμος.
Πες ότι είσαι πολύ εγωιστής για να δεχτείς ότι κάποιος άλλος κάνει κάτι καλύτερα από σένα.
Πες ότι δεν ανέχεσαι να είναι κάποιος πιο ευτυχισμένος απ' ό,τι εσύ.
Πες ό,τι θέλεις, αλλά πες το. Και κοίτα να είναι η αλήθεια

Δεν προσπαθώ να αναδείξω τον εαυτό μου.
Ούτε καλή είμαι, ούτε φωτοστέφανο φοράω.
Όμως μ' αρέσει να έχω καθαρές και ξεκάθαρες σχέσεις.
Και σε ποιον δεν αρέσει, δηλαδή;
Το πόσο προσπαθεί ο καθένας είναι άλλο θέμα. 

Και στην τελική, ήξερες ότι δεν ήθελα ούτε φίλους, ούτε τίποτα.
Παρέα ήθελα.
Μια συντροφιά για να αντέξω τη μοναξιά που έχει καταδικάσει το μίζερο, εγωιστικό είδος μας.
Γιατί να απογοητεύσεις έναν άνθρωπο που δεν έχει απαιτήσεις από σένα;
Τι θα κερδίσεις;

Ελπίζω να είστε καλά ό,τι και να κάνετε από δω και πέρα.
Και κάποτε να δείτε την αλήθεια... 

Δεν είναι απολογία, είναι παράπονο.
Το τελευταίο παράπονο.

Και το τσιγάρο τελείωσε.


7/6/11

Δε φοβάμαι.

Δε φοβάμαι. 
Μ' ακούς;
Εγώ δεν έχω τίποτα να χάσω.
Εγώ την αγαπάω τη μοναξιά μου.
Έχω ζήσει μ' αυτήν σ' ένα σκοτεινό, κρύο και υγρό δωμάτιο.


Δε φοβάμαι.
Σου λέω δε φοβάμαι.
Μπορείς να πεις ό,τι θέλεις.
Αδίκησε με κι άλλο.
Προσπάθησε να μ' εκδικηθείς όσο πιο σκληρά μπορείς.
Δε φοβάμαι σου λέω.


Δε φοβάμαι.
Την αλήθεια δε τη φοβάμαι. 
Με πνίγει, μου σφίγγει την ψυχή ώρες - ώρες, μα δε τη φοβάμαι. 
Είναι η δική μου αλήθεια, η δική σου αλήθεια, η αλήθεια όλων μας.
Όποιος χρησιμοποιεί την αλήθεια για να απειλήσει είναι αγρίμι.
Ούτε τα αγρίμια τα φοβάμαι.


Δε φοβάμαι.
Καθόλου πια δε φοβάμαι.
Γιατί με τα λάθη μου έχω μάθει να ζω.
Και τους ανθρώπους ξέρω να διαβάζω.

29/5/11

Τάσεις φυγής

Θέλω να φύγω. 
Και φοβάμαι.

Θα μαζέψω ό,τι βρίσκεται μέσα σ' αυτό το δωμάτιο, θα πακετάρω και θα φύγω.
Μόνο τα χρήσιμα θέλω μαζί μου.
Τίποτα που να έχει συναισθηματική αξία.
Τίποτα που να μου θυμίζει τις μέρες που είχε μόνο ήλιο...

Θα φύγω και θα ξεχάσω μια για πάντα κάθε καλή στιγμή με "φίλους".
Από τους ανθρώπους θέλω να κρατάω μόνο τις καλές στιγμές, ό,τι κι αν μου έχουν κάνει.
Όμως τελικά αυτό είναι χειρότερο. Γιατί όσο περισσότερο μένεις να τους κοιτάς, τόσο περισσότερο θες να επιστρέψεις πίσω σ' εκείνες τις καλές στιγμές.

Θα φύγω και θα ξεχάσω πως κάποτε είχα συναισθήματα.
Αθώα, παιδικά, αληθινά.
Θα ξεχάσω πως προσπάθησα να (σε) ξεχάσω και απέτυχα.

Θέλω να φύγω.
Καταραμένη τεχνολογία.
Ακόμα και μέσα από έναν υπολογιστή μπορώ να δω τη ζωή σου, τους φίλους σου...
Αν με ξέχασες, αν με θυμάσαι ακόμη...
Αν είσαι ακόμη θυμωμένος, αν συνεχίζεις να με αδικείς και να με σχολιάζεις σε τρίτους...
Κι από εκεί θέλω να φύγω.

Θέλω να φύγω.
Να μην ακούσω ποτέ το ειρωνικό γέλιο τους πίσω από την πλάτη μου.
Να μην αντικρίσω ξανά το όλο μίσος βλέμμα τους.
Να μη νιώσω τον οίκτο και την περιφρόνηση από κάποιους που δεν είναι καλύτεροί μου.

Θέλω να φύγω
Θέλω να ξεκολλήσω τα φτερά μου και να πετάξω.
Πιο ψηλά απ' όσο τολμούσα ως τώρα.
Να ζήσω τη ζωή μου όσο μπορώ καλύτερα. 
Να νιώσω επιτέλους περήφανη για τον εαυτό μου. 
Να ζήσω με μια επιλογή που να είναι δική μου.
Ναι, το ξέρω, δεν είναι εύκολο. 
Όμως δεν έχει μείνει κάτι να με κρατάει πια εδώ...
Ούτε καν εσύ.

Δειλή θα με χαρακτηρίσεις εσύ που δε με καταλαβαίνεις...
Δε με νοιάζει...
Δεν κλαίγομαι.

Όμως πες μου αν έχω δίκιο...
Ο κοινωνικός μας περίγυρος δεν είναι σαν τον αέρα;
Αν δεν ανανεώνεται, δε σε πνίγει;



Αλλά οι άνθρωποι είναι άνθρωποι.
Πάντα θα σε πνίγουν. Θα βάζουν τα χέρια τους στη μύτη και το στόμα σου, φράζοντας κάθε είσοδο αέρα και θα σε αφήνουν μόνο όταν θα υπόσχεσαι ότι θα τους κάνεις αυτό που χρειάζονται. 
Κι όσο θα περνάει ο καιρός, τόσο πιο αχάριστοι θα γίνονται... 
Και τόσο πιο συχνά θα προσπαθούν να σε πνίξουν.
Εκτός αν καταφέρνεις να τους "αλλάζεις" πριν πάθεις ασφυξία... ή αν φοράς μάσκα οξυγόνου.

Δεν είναι δίκαιη η σύγκριση... Το ξέρω.






Όμως εγώ ακόμη θέλω να φύγω...
Μακριά.


MusicPlaylist


πηγή φωτογραφίας: http://photo.net/photodb/photo?photo_id=8593554


15/3/11

Και πάλι παιδί...

Ένα πρωί κάθισα κοντά στη μικρή μου νεράιδα.

Έβλεπε το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου.

Δε μου αρέσει να ψάχνουν τα πράγματά μου, αλλά η νεραϊδούλα μου έχει την περιέργεια που έχουν όλα τα παιδιά· δε θα της κρατούσα ποτέ κακία. 

"Αυτή ποια είναι;", με ρώτησε δείχνοντάς μου μια φωτογραφία που είμαι μαζί με ένα κορίτσι στο δημοτικό. 

Είμαστε ντυμένες νεράιδες (τι σύμπτωση!) και δείχνουμε με τα ραβδιά μας τον φωτογραφικό φακό.  

Δεν ήξερα τι να της πω, ούτε πώς.

Ποια ήταν αυτή η κοπέλα;
Κάποια που ήταν φίλη μου και δεν ήταν πλέον; 
Μια κοπέλα που νόμιζα ότι ήταν φίλη μου;
Ο λόγος που δεν κοιμόμουν καλά τα βράδια μέχρι να μάθω ότι για ό,τι έγινε έφταιγε εκείνη

"Ένα κορίτσι που κάναμε παρέα παλιά", της είπα τελικά.

"Και τώρα γιατί δεν είστε φίλες; Δεν την ξέρω." 

Ούτε εγώ την ξέρω νεραϊδούλα μου. Νόμιζα ό,τι την ήξερα...

"Χαθήκαμε..."

"Μα αν ήσασταν φίλες και θέλατε να μείνετε μαζί θα μένατε."

Η μικρή με στρίμωχνε στη γωνία, αλλά δεν ήθελα να της τα πω όλα.
Και τι να της πω δηλαδή; 

Ότι οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν; Ότι μπορεί να σηκωθούν μια μέρα και μη σου μιλάνε πλέον; Ότι αν είσαι συνέχεια εκεί γι' αυτούς, στο τέλος θα σε θεωρούν δεδομένο και δε θα σου δίνουν σημασία ούτε αν πεις πως θέλεις να αυτοκτονήσεις; Ότι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να σε χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν το στόχο τους και να υποκρίνονται για χρόνια -αν χρειαστεί- τους "φίλους";

Δεν τα ξέρεις αυτά μικρή μου νεράιδα. 

Θα τα μάθεις.

Αλλά όχι από μένα. 

Εγώ δεν είμαι εδώ για να σε προσγειώσω στην πραγματικότητα, αλλά θα είμαι εδώ να σου κρατήσω το χέρι όταν αυτό θα γίνει.

"Όταν μεγαλώσεις, θα με καταλάβεις."

Με στραβοκοίταξε. 

Κι είχε όλα τα δίκια του κόσμου.

Κι εγώ μισούσα αυτή τη φράση.

Και πάντα με έτρωγε η απορία: τι ήταν αυτό το τόσο δύσκολο που δε μπορούσα να καταλάβω τότε;

Τελικά είμαι ευγνώμων που οι "μεγάλοι" με άφησαν στην άγνοιά μου. 

Γιατί ήμουν ευτυχισμένη.

Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα ήταν μια φίλη μου που δανειζόταν τις κούκλες μου και δε μου τις επέστρεφε ή τα αγόρια που μου τραβούσαν τα μαλλιά. 
Προβλήματα που δημιουργούνταν σε δευτερόλεπτα και ξεχνιούνταν μετά από λίγο. 
Προβλήματα που τώρα, μετά από χρόνια, τα σκέφτομαι κι όχι απλά δε στεναχωριέμαι που υπήρξαν, αλλά γελάω κιόλας. 
Προβλήματα που άφησαν μια γλυκιά γεύση παιδικής ξεγνοιασιάς, κι όχι έναν μόνιμο αναστεναγμό και μια σκέψη ότι μπροστά μου βρίσκεται ένα αδιέξοδο ...

 "Έλα, μη στραβομουτσουνιάζεις, Πήγαινε παίξε με την Π., σε περιμένει."

Ξέχασε κιόλας τι ήταν αυτό που "θα μάθει όταν μεγαλώσει", μου έσκασε ένα τεράστιο χαμόγελο και έφυγε τρέχοντας για το σπίτι της Π. 

Πόσο θα 'θελα να 'μουν στη θέση της...


Μεγάλωσα πολύ γρήγορα;

20/2/11

Αγκάθια

Είναι η απουσία ή η αλλαγή που δεν αντέχω; Δεν ξέρω τελικά...

Δεν είναι λογικό να μου λείπεις τόσο...

Στο στόμα μου ακόμα εκείνη η γεύση...
Τα μάτια μου θολώνουν, δε βλέπω μπροστά μου.
Κι είναι κι ο πόνος που νιώθω στο σώμα μου που δε με αφήνει να συγκεντρωθώ...
Το χέρι σου να πιέζει το λαιμό μου...
Να ψάχνει να βρει ένα σημάδι ζωής...
Ή να με αφήσει χωρίς αναπνοή;
Δεν ξέρω τι ζητάς πλέον από μένα...

Δεν χάρηκα ποτέ την αγκαλιά σου...
Είχε αγκάθια...
Μου είπες τόσα λόγια...
Αλλά είχε θόρυβο...

Και μετά έφυγες...

Μετά...
Σ' ένα τόσο περίεργο μέρος, εσύ τι γύρευες εκεί;
Με πόνεσαν τα λόγια σου.
Σ' αγκάλιαζα και μου έλειπες την ίδια στιγμή.
Με έσπρωξες μακριά.
Όχι δε σου αρέσουν εσένα οι τρυφερότητες.
Μ' αγαπάς, αλλά από απόσταση.
Λόγια, όχι πράξεις... Αυτό κάνεις.

Είναι εκείνο το συναίσθημα, το πολύ περίεργο...
Είναι η απουσία σου μαχαίρι που με καρφώνει παντού, έχοντας ακινητοποιήσει το σώμα μου στον τοίχο.
Είναι η επιθυμία, αυτή που καίει μέσα μου, αυτή που μου λέει "ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ"!


Είναι η πρώτη μας φορά που γυρίζει πάλι στο μυαλό μου.
Γιατί το έκανες, δεν έπρεπε...
Γιατί με άφησες να χαθώ στον κόσμο σου...
Γιατί με άφησες να δοκιμάσω τι γεύση έχουν τα χείλη σου...

Ένιωσα να θυσιάζομαι κι όταν ήρθε η σειρά σου, εσύ πέταξες μακριά μ' ένα χαμόγελο γεμάτο τύψεις και συγνώμες... 
Δεν την θέλω τη συγνώμη σου...
Δε θέλω τις δικαιολογίες σου...
Θέλω εσένα, τον παλιό σου εαυτό...

Κι ας με ξέχασες...
Κι ας δε θέλεις να ρωτάς πού είμαι, τι κάνω.
Κι ας μη σε νοιάζει...
Κι ας βρήκες το χαμόγελο και τη ζεστασιά που έψαχνες σε άλλους ανθρώπους...

Αν γυρίσεις ποτέ, εγώ πάλι εδώ θα είμαι...


Γιατί τα λάθη στοιχειώνουν.
Οι αναμνήσεις πονάνε...
...κι οι αδυναμίες πληρώνονται. 


Κι εσύ δε θα μάθεις ποτέ πόσο πονάω...

Υ.Γ.: Κόκκινο κρασί, εσύ φταις πάλι.



7/1/11

Και η ζωή συνεχίζεται...

Και η ζωή συνεχίζεται...

Χωρίς αυτούς που θέλουν να σε βλέπουν να κλαις.

Χωρίς αυτούς που δίνουν υποσχέσεις που δεν μπορούν να κρατήσουν.

Χωρίς αυτούς που σε έχουν μόνο ως "επιλογή" τη στιγμή που τους έχεις ως "προτεραιότητα".

Χωρίς αυτούς που σε εκτίμησαν μόνο όταν σε έχασαν.

Χωρίς αυτούς που εκδικούνται και δεν ξέρουν να συγχωρούν.

Χωρίς αυτούς που φοβούνται να σου πουν την αλήθεια.

Χωρίς αυτούς που αξίζουν Όσκαρ Α' Ερμηνείας λόγω υποκρισίας.


Η ζωή συνεχίζεται...

Με αυτούς που σου χαρίζουν ένα χαμόγελο ακόμα και όταν δεν είναι καλά οι ίδιοι.

Με αυτούς που έρχονται κοντά σου όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.

Με αυτούς που σου λένε την αλήθεια επειδή την αξίζεις και όχι για να σε πονέσουν.

Με αυτούς που μιλάνε με πράξεις, όχι με λόγια.

Με αυτούς που χαίρονται με τη χαρά σου και λυπούνται με τη λύπη σου. ΠΟΤΕ ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ.

Με αυτούς που αξίζει να αγαπάς και να κάνεις όνειρα για το μέλλον.

Υπάρχουν άνθρωποι που θα έρθουν και θα φύγουν από τη ζωή μας, είτε επειδή το θέλησαν αυτοί είτε επειδή έτσι το έφεραν οι καταστάσεις. Ποιο το νόημα λοιπόν να κοιτάμε πίσω ενώ μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά; Η ζωή συνεχίζεται! :) 



Previous Post Next Post Back to Top