20/2/11

Αγκάθια

Είναι η απουσία ή η αλλαγή που δεν αντέχω; Δεν ξέρω τελικά...

Δεν είναι λογικό να μου λείπεις τόσο...

Στο στόμα μου ακόμα εκείνη η γεύση...
Τα μάτια μου θολώνουν, δε βλέπω μπροστά μου.
Κι είναι κι ο πόνος που νιώθω στο σώμα μου που δε με αφήνει να συγκεντρωθώ...
Το χέρι σου να πιέζει το λαιμό μου...
Να ψάχνει να βρει ένα σημάδι ζωής...
Ή να με αφήσει χωρίς αναπνοή;
Δεν ξέρω τι ζητάς πλέον από μένα...

Δεν χάρηκα ποτέ την αγκαλιά σου...
Είχε αγκάθια...
Μου είπες τόσα λόγια...
Αλλά είχε θόρυβο...

Και μετά έφυγες...

Μετά...
Σ' ένα τόσο περίεργο μέρος, εσύ τι γύρευες εκεί;
Με πόνεσαν τα λόγια σου.
Σ' αγκάλιαζα και μου έλειπες την ίδια στιγμή.
Με έσπρωξες μακριά.
Όχι δε σου αρέσουν εσένα οι τρυφερότητες.
Μ' αγαπάς, αλλά από απόσταση.
Λόγια, όχι πράξεις... Αυτό κάνεις.

Είναι εκείνο το συναίσθημα, το πολύ περίεργο...
Είναι η απουσία σου μαχαίρι που με καρφώνει παντού, έχοντας ακινητοποιήσει το σώμα μου στον τοίχο.
Είναι η επιθυμία, αυτή που καίει μέσα μου, αυτή που μου λέει "ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ"!


Είναι η πρώτη μας φορά που γυρίζει πάλι στο μυαλό μου.
Γιατί το έκανες, δεν έπρεπε...
Γιατί με άφησες να χαθώ στον κόσμο σου...
Γιατί με άφησες να δοκιμάσω τι γεύση έχουν τα χείλη σου...

Ένιωσα να θυσιάζομαι κι όταν ήρθε η σειρά σου, εσύ πέταξες μακριά μ' ένα χαμόγελο γεμάτο τύψεις και συγνώμες... 
Δεν την θέλω τη συγνώμη σου...
Δε θέλω τις δικαιολογίες σου...
Θέλω εσένα, τον παλιό σου εαυτό...

Κι ας με ξέχασες...
Κι ας δε θέλεις να ρωτάς πού είμαι, τι κάνω.
Κι ας μη σε νοιάζει...
Κι ας βρήκες το χαμόγελο και τη ζεστασιά που έψαχνες σε άλλους ανθρώπους...

Αν γυρίσεις ποτέ, εγώ πάλι εδώ θα είμαι...


Γιατί τα λάθη στοιχειώνουν.
Οι αναμνήσεις πονάνε...
...κι οι αδυναμίες πληρώνονται. 


Κι εσύ δε θα μάθεις ποτέ πόσο πονάω...

Υ.Γ.: Κόκκινο κρασί, εσύ φταις πάλι.



0 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Previous Post Next Post Back to Top