15/3/11

Και πάλι παιδί...

Ένα πρωί κάθισα κοντά στη μικρή μου νεράιδα.

Έβλεπε το άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου.

Δε μου αρέσει να ψάχνουν τα πράγματά μου, αλλά η νεραϊδούλα μου έχει την περιέργεια που έχουν όλα τα παιδιά· δε θα της κρατούσα ποτέ κακία. 

"Αυτή ποια είναι;", με ρώτησε δείχνοντάς μου μια φωτογραφία που είμαι μαζί με ένα κορίτσι στο δημοτικό. 

Είμαστε ντυμένες νεράιδες (τι σύμπτωση!) και δείχνουμε με τα ραβδιά μας τον φωτογραφικό φακό.  

Δεν ήξερα τι να της πω, ούτε πώς.

Ποια ήταν αυτή η κοπέλα;
Κάποια που ήταν φίλη μου και δεν ήταν πλέον; 
Μια κοπέλα που νόμιζα ότι ήταν φίλη μου;
Ο λόγος που δεν κοιμόμουν καλά τα βράδια μέχρι να μάθω ότι για ό,τι έγινε έφταιγε εκείνη

"Ένα κορίτσι που κάναμε παρέα παλιά", της είπα τελικά.

"Και τώρα γιατί δεν είστε φίλες; Δεν την ξέρω." 

Ούτε εγώ την ξέρω νεραϊδούλα μου. Νόμιζα ό,τι την ήξερα...

"Χαθήκαμε..."

"Μα αν ήσασταν φίλες και θέλατε να μείνετε μαζί θα μένατε."

Η μικρή με στρίμωχνε στη γωνία, αλλά δεν ήθελα να της τα πω όλα.
Και τι να της πω δηλαδή; 

Ότι οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν; Ότι μπορεί να σηκωθούν μια μέρα και μη σου μιλάνε πλέον; Ότι αν είσαι συνέχεια εκεί γι' αυτούς, στο τέλος θα σε θεωρούν δεδομένο και δε θα σου δίνουν σημασία ούτε αν πεις πως θέλεις να αυτοκτονήσεις; Ότι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να σε χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν το στόχο τους και να υποκρίνονται για χρόνια -αν χρειαστεί- τους "φίλους";

Δεν τα ξέρεις αυτά μικρή μου νεράιδα. 

Θα τα μάθεις.

Αλλά όχι από μένα. 

Εγώ δεν είμαι εδώ για να σε προσγειώσω στην πραγματικότητα, αλλά θα είμαι εδώ να σου κρατήσω το χέρι όταν αυτό θα γίνει.

"Όταν μεγαλώσεις, θα με καταλάβεις."

Με στραβοκοίταξε. 

Κι είχε όλα τα δίκια του κόσμου.

Κι εγώ μισούσα αυτή τη φράση.

Και πάντα με έτρωγε η απορία: τι ήταν αυτό το τόσο δύσκολο που δε μπορούσα να καταλάβω τότε;

Τελικά είμαι ευγνώμων που οι "μεγάλοι" με άφησαν στην άγνοιά μου. 

Γιατί ήμουν ευτυχισμένη.

Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα ήταν μια φίλη μου που δανειζόταν τις κούκλες μου και δε μου τις επέστρεφε ή τα αγόρια που μου τραβούσαν τα μαλλιά. 
Προβλήματα που δημιουργούνταν σε δευτερόλεπτα και ξεχνιούνταν μετά από λίγο. 
Προβλήματα που τώρα, μετά από χρόνια, τα σκέφτομαι κι όχι απλά δε στεναχωριέμαι που υπήρξαν, αλλά γελάω κιόλας. 
Προβλήματα που άφησαν μια γλυκιά γεύση παιδικής ξεγνοιασιάς, κι όχι έναν μόνιμο αναστεναγμό και μια σκέψη ότι μπροστά μου βρίσκεται ένα αδιέξοδο ...

 "Έλα, μη στραβομουτσουνιάζεις, Πήγαινε παίξε με την Π., σε περιμένει."

Ξέχασε κιόλας τι ήταν αυτό που "θα μάθει όταν μεγαλώσει", μου έσκασε ένα τεράστιο χαμόγελο και έφυγε τρέχοντας για το σπίτι της Π. 

Πόσο θα 'θελα να 'μουν στη θέση της...


Μεγάλωσα πολύ γρήγορα;

0 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Previous Post Next Post Back to Top