6/7/11

The Last Complaint.

Ανούσιο δεν είναι να μιλάμε γι' αυτά που μας πονάνε ξανά και ξανά;
Νιώθω ότι κάνω κύκλους και επιστρέφω ξανά στο ίδιο σημείο.
Στο σημείο που κάθομαι μόνη μου και σκέφτομαι "τι στο διάολο έχουν στο κεφάλι τους και δε σκέφτονται;"

Στη ζωή πρέπει να είσαι σκληρός με τους ανθρώπους, αυτό μου λέει η λογική μου.
Να μη δένεσαι.

Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δε θέλω να δεθώ μαζί του και μου έλεγες ότι είμαι ένας μίζερος άνθρωπος που δε ζει τη ζωή;
Δες τώρα πώς θα ένιωθα αν είχα δεθεί.

Όσο κρατά ένα τσιγάρο, τόσο χρόνο θα αφιερώσω για να εκφράσω την απογοήτευσή μου.

Θα φύγω σε λίγους μήνες.
Το ξέρεις;
Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δεν είχα τίποτα να χάσω;
Ε, αυτό ισχύει. Πράγματι δεν έχω τίποτα να χάσω. Γιατί ΔΕΝ έχω πραγματικά τίποτα.

Κι εκεί που θα πάω πάλι κύκλους θα κάνω, δεν περιμένω κάτι.
Πρώτα είναι όλα καλά.
Όμορφες συζητήσεις, μια αγκαλιά όταν την χρειαστείς, χαζομάρες για να σε κάνουν να γελάς.
Μετά οι παρεξηγήσεις, που συνήθως ξεκινούν από κάτι ανούσιο και καταλήγουν σε κάτι μεγαλύτερο.
Αλήθεια, γιατί πρέπει πάντα να βρίσκουμε αφορμή για να βγάλουμε έναν άνθρωπο από τη ζωή μας;
Πες μου απλά ότι δε θέλεις.
Πες ότι σε πονάει.
Πες ότι είσαι αδύναμος.
Πες ότι είσαι πολύ εγωιστής για να δεχτείς ότι κάποιος άλλος κάνει κάτι καλύτερα από σένα.
Πες ότι δεν ανέχεσαι να είναι κάποιος πιο ευτυχισμένος απ' ό,τι εσύ.
Πες ό,τι θέλεις, αλλά πες το. Και κοίτα να είναι η αλήθεια

Δεν προσπαθώ να αναδείξω τον εαυτό μου.
Ούτε καλή είμαι, ούτε φωτοστέφανο φοράω.
Όμως μ' αρέσει να έχω καθαρές και ξεκάθαρες σχέσεις.
Και σε ποιον δεν αρέσει, δηλαδή;
Το πόσο προσπαθεί ο καθένας είναι άλλο θέμα. 

Και στην τελική, ήξερες ότι δεν ήθελα ούτε φίλους, ούτε τίποτα.
Παρέα ήθελα.
Μια συντροφιά για να αντέξω τη μοναξιά που έχει καταδικάσει το μίζερο, εγωιστικό είδος μας.
Γιατί να απογοητεύσεις έναν άνθρωπο που δεν έχει απαιτήσεις από σένα;
Τι θα κερδίσεις;

Ελπίζω να είστε καλά ό,τι και να κάνετε από δω και πέρα.
Και κάποτε να δείτε την αλήθεια... 

Δεν είναι απολογία, είναι παράπονο.
Το τελευταίο παράπονο.

Και το τσιγάρο τελείωσε.


2 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Elli P. είπε...

Σε διαβαζω εδω και καμποσο καιρο. Ακομη κι αν δε σχολιαζω σε διαβαζω. Καπου σε οσα γραφεις βρισκω πραγματα που νιωθω κι εγω. Κομματια και λιγο δικα μου...Δεν ξερω κατα ποσο αυτο που νιωθουμε, εναν μεγαλο δισταγμο στο να δεθουμε, ειναι αυτο που λεμε "σωστο" (αν τελικα υπαρχει αυτο) η αποτελεσμα των απογοητευσεων μας αλλα οπως και να χει υπαρχει μια γερη ψυχολογικη βαση κατω απο αυτο το συναισθημα που κανεις δεν κανει κατι να την ανατρεψει...Εγω προσωπικα μεσα μου θα ηθελα να βρεθει καποιος να την ανατρεψει και να μου αποδειξει οτι υπαρχουν αυτες οι εξαιρεσεις. Ελα ομως που ακομη δεν εχει γινει αυτο. (Αντθετως το εντιθετο εχει συμβει πολλες φορες! Το να με επιβεβαιωσουν δηλαδη.) Ως τοτε συμβαινει να φερομαι αθελα μου σαν αντικοινωνικη. Εχω καταληξει να λεω οτι ειναι απο επιλογη αλλα τελικα ειναι δυσκολο να ξεχωρισεις τον φοβο απο την επιλογη καμια φορα...Συνεχισε να γραφεις ομορφα τις κρυφες σου σκεψεις! Θα συνεχισω να σε διαβαζω! Να εισαι καλα!

Αγάπη είπε...

Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για το σχόλιό σου, Έλλη.
Δε μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, δυστυχώς... Όποιος ζει μόνος ή θεός είναι, ή αγρίμι, είπε ο Αριστοτέλης.
Ικανοποιούμε αυτό το αίσθημα της συντροφικότητας, ξεγελάμε για λίγο τον εαυτό μας να πιστέψει ότι μπορεί να ζήσει αρμονικά με κάποιον άλλο "για πάντα"... Και δεν είναι λίγες οι φορές που απογοητευόμαστε.
Κι εγώ έχω χαρακτηριστεί αντικοινωνική και μίζερη πολλές φορές.
Κι από την άλλη, δεν έχει έρθει αυτός ο άνθρωπος που λες, που θα με κάνει να ΝΙΩΣΩ πάλι... Ναι, πάλι. Γιατί κάποτε άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο, ονειρευόμουν, επένδυα σε σχέσεις και φιλίες, ΔΕ φοβόμουν να πονέσω -κι ας πονούσα τελικά. Μόνο που φαίνεται πως δεν άντεξα τις πολλές "πτώσεις"... Τώρα ξέρεις πως είμαι; Μία μηχανή, που βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους, αλλά δεν τους προσέχει. Τους ακούει, αλλά δεν συμπάσχει, τους αγκαλιάζει, αλλά δεν τους ζεσταίνει...
Δεν είναι επιλογή... Είναι φυσική αντίδραση. Είναι η γνωστή παροιμία του λαού: αν καείς στο χυλό, φυσάς και το γιαούρτι...
Σ' ευχαριστώ και πάλι για τα λόγια σου. Ειλικρινά.

Previous Post Next Post Back to Top