4/12/12

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται.

Εγώ δε θα πω τίποτα. Τα είχε πει ο Χρόνης Μίσσιος πολύ καλύτερα.


"Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε. Σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και μείς τι την κάνουμε, ρε αντί να την ζήσουμε;
Τί την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την...

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος...
Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα...;

Έτσι, μ'αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόισπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος. Γιατί δε ζούμε. Κατάλαβες;
'Ολο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...



Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα... όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς… Όμως το αφήσαμε για αύριο.


Για να πάμε που;

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ'τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
Ξέρεις γιατι;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατοςΟ άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει. 

Ήρθανε να την πάρουν και η Μαρία είπε το "όχι" με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της και τι άκουσα τον παπά να λέει: "Χους ει και εις χουν απελεύσει". Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια ..."

29/11/12

Ευχαριστήριο Δεύτερο

Ένα χρόνο και τρεις μήνες πριν, σ' αυτό το blog, σου έγραψα και σου αφιέρωσα το "Ευχαριστήριο".

Δε φανταζόμουν ποτέ πως θα είχαμε μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουμε ό,τι πήγε στραβά την πρώτη. Κι όμως αυτό έγινε... Και κάπως έτσι κατέληξα να γράφω το Ευχαριστήριο Δεύτερο. 

Σ' ευχαριστώ, γιατί μου έμαθες πως οι δεύτερες ευκαιρίες υπάρχουν για να μας υπενθυμίζουν γιατί είναι δεύτερες.

Σ' ευχαριστώ γιατί ήσουν, είσαι και θα είσαι αληθινός. Ένας άνθρωπος με προτερήματα, ελαττώματα, πράξεις και λόγια. Μόνο αδιάφορος δεν πέρασες απ' τη ζωή μου. Θα σε θυμάμαι πάντα κατά κύριο λόγο ως αυτοκαταστροφικό. Θα θυμάμαι πως ενώ κυλιόσουν στο δικό σου βούρκο, άπλωσες το χέρι σου και μου έκανες νόημα να σε ακολουθήσω. Κι εγώ ήρθα. Και θα θυμάμαι αυτούς που με τράβηξαν τελευταία στιγμή πριν πνιγώ. Βλέπεις εσύ έχεις μάθει να επιβιώνεις στην καταστροφή σου. Εγώ όχι.

Εύχομαι να μάθεις ν' αφήνεις τους άλλους να σου δείχνουν την αγάπη τους και να μην τους πληγώνεις όταν απλώνουν τα χέρια τους να σε αγκαλιάσουν.

Στεναχωριέμαι πάρα πολύ που δε θα είμαι εκεί για σένα για να σε στηρίξω όποτε το έχεις ανάγκη. Νοητά, θα μ' έχεις πάντα μαζί σου...

Ίσως έχεις την αίσθηση ότι έβαλα το τέλος με ευχαρίστηση. Ότι ήθελα να φύγω. Δεν ήθελα. Όμως έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να στηρίζω εσένα ή να ξαναβρώ εμένα. 
Και επέλεξα το δεύτερο.



1/9/12

Στην ανάγκη...

Και τι πάει να πει "εγώ σ' έχω ανάγκη τώρα"... Ανάγκη... ΑΝΑΓΚΗ! Όχι άλλες σχέσεις βασισμένες στην ανάγκη!

Ναι, ο άλλος μπορεί να μη θέλει να 'ναι εκεί για σένα όταν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Εσύ όμως το κάνεις. Είσαι εκεί. Ακόμα κι αν περνάς καλά, ακόμα κι αν η ζωή σου εκείνη τη στιγμή σου φανερώνει την ευτυχία, το κάνεις και τα βάζεις με τον εαυτό σου που το κάνεις.
Και μετανιώνεις που σήκωσες το τηλέφωνο. 
Κι αν σταματήσεις να το κάνεις, θα θυμώσει ο άλλος... Γιατί έτσι τον έμαθες.
Εσύ του δημιούργησες τις προσδοκίες κι άντε να πάρεις πίσω ό,τι έδινες τόσο καιρό...

Ποτέ δε θα είμαστε ευχαριστημένοι και οι δυο. 
Εκτός αν δε μιλάμε πια. 
Και θα μοιάζει σαν να μην άλλαξε κάτι. Και θα έχουν αλλάξει τα πάντα... 

Σε ήθελα στ' αλήθεια κοντά μου... όχι μόνο στα δύσκολα. 
Εσύ όμως μόνο τότε ήθελες να μιλάμε. 
Κι αν δε μπορώ να σου μιλήσω όταν σ' έχω ανάγκη, όπως κι εσύ, τότε τι νόημα έχει; 
Κι αν δε μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, τότε γιατί να προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής μαζί σου; 
Και ποιος είναι πιο πολύ εγωιστής απ' τους δυο μας τελικά;  


Δε φταις εσύ! Αν μπορούσα ας έφευγα. Δε με κρατάς.

Αλλά είναι αυτή η ανάγκη.
Η ανάγκη να γυροφέρνουμε στη ζωή μας ανθρώπους που δε μας είναι αρκετοί, που δεν τους συμπαθούμε πάντα, που δεν ξέρουμε τι ακριβώς ρόλο τους έχουμε δώσει.

Δε θα πω τίποτα. Δε θα μιλήσω.
Σέβομαι την ανάγκη σου. Και φοβάμαι τη δική μου.
Φοβάμαι μην αρχίσει πάλι εκείνη η φωνή στο μυαλό μου να φωνάζει "πού θα πας; δεν έχεις να πας πουθενά. μείνε."




7/8/12

Τι είναι αυτό που μας ενώνει

Κανένας δεν είπε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι απλό.
Είναι σίγουρα κάτι όμορφο, κάτι που δημιουργείται με μεγάλη ευκολία και διατηρείται με απίστευτη δυσκολία. 

Είναι η ανάγκη μερικές φορές που μας κάνει να συνάπτουμε σχέσεις. Είναι το "έχεις σημειώσεις από το τάδε μάθημα;" ή το "θα πάω στη βιβλιοθήκη, αν θες έλα" οι φράσεις που πυροδοτούν το ενδιαφέρον να γνωρίσεις τον άλλον, την ιστορία του, το παρελθόν του, τη ζωή του.

Είναι η γκρίνια για όλα αυτά που μας ενοχλούν, είναι ο φόβος που είχαμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι, για πρώτη φορά, μακριά από τους δικούς μας, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, το σχέδιο "Ανεξαρτησία, Αυτονομία".

Είναι ο φόβος για το αύριο, αυτό αύριο το αβέβαιο που γεμίζει άγχος το σήμερα...
Γκρινιάζεις επειδή το σούπερ μάρκετ είναι ακριβό, αλλά γυρνώντας σπίτι, ξεθυμαίνεις και σκέφτεσαι πως πρέπει να 'σαι ευγνώμων που έχεις τη δυνατότητα να σπουδάζεις. Αλλά το άγχος θα σε τρώει...

Και συναναστρεφόμαστε, ο καθένας κουβαλώντας τη δική του ιστορία. Κι όχι δε μιλάμε μόνο για το πώς περάσαμε στη σχολή, με πόσα μόρια, γιατί περάσαμε, κτλ, κτλ, κτλ. Είναι οι στόχοι του καθενός, τα όνειρα που κάνει, όνειρα που όσο πιο μακριά βρίσκονται, τόσο περισσότερο τα επιθυμούμε. 

Και είναι τόσο απλές οι στιγμές που μας ενώνουν και μας δένουν...

Τα γέλια χωρίς λόγο, τα τηλέφωνα για πρωινό ξύπνημα, το "θες να σου φέρω καφέ απ' το κυλικείο", το "μείνε σε μένα, είναι αργά για να πας σπίτι", το "πάμε έξω για τσιγάρο" στο διάλειμμα, το "ελάτε να σας μαγειρέψω την Κυριακή"...
Κι ακόμη τόσες νύχτες που κοιμηθήκαμε με το χαμόγελο στα χείλη γιατί δεν ήμασταν μόνοι, είχαμε συντροφιά και η επόμενη μέρα θα περνούσε άνετα... ασχέτως αν είχαμε 9 ώρες μάθημα.



Συμφοιτητούδια μου, μου λείπετε.

23/4/12

Ζωή σε τάξη, καρδιά σ' αταξία

Τα έχουμε οργανώσει όλα τόσο τακτικά στο μυαλό μας. 
Αλλά και πάλι η καρδιά θα επαναστατήσει, θα βγάλει στόμα και θα πει: "Δεν πειράζει που πλέον είσαι μακριά. Το μυαλό σου θα είναι εκεί. Δε θα δεθείς ξανά τόσο δυνατά, δε θα πονέσεις, δε θα νιώσεις, δε θα ζήσεις. Θα ζεις μόνο μέσα από τις αναμνήσεις που δε θα σε αφήνουν σε ησυχία, κάτι βραδιές σαν αυτήν."


Κι εκείνος, εκείνος που σε ξέρει και σε καταλαβαίνει έχει περισσότερο ανάγκη για βοήθεια απ' ό,τι εσύ. 
Και δεν είσαι εσύ αυτή που θέλει να τον βοηθήσει. 
Μην επαναλαμβάνεις τις λέξεις στο κεφάλι σου. 
Μόνο κακό κάνουν τα απερίσκεπτα λόγια. 
Λόγια που για κάποιους έχουν σημασία και για κάποιους όχι.
Αλλά εσύ πού να καταλάβεις τι εννοώ...

Βρες το θάρρος και σήκω από το κρεβάτι.
Θα ετοιμαστείς, θα βγεις έξω, θα κάνεις ό,τι πρέπει να κάνεις, αγνοώντας τη φωνή μέσα σου που διψάει για πόνο. Θα ξεχάσεις κάθε λέξη που σ' έκανε να πονέσεις. 
Θα ξεχάσεις κάθε χάδι που άφησε πληγές επάνω στο σώμα σου. Θα χαμογελάσεις, θα πεις πόσο ωραία μέρα έχει. Δε θα κοιτάξεις από το παράθυρο στο λεωφορείο. Δε θα ευχηθείς να ήταν κοντά σου. Δε θα αγγίξεις το κινητό. Θα φας, χωρίς να αφαιρεθείς ούτε δευτερόλεπτο. 
Θα αγνοήσεις εκείνο το τραγούδι που πάντα σε εκφράζει. 
Και θα πέσεις για ύπνο, λέγοντας στον εαυτό σου τι ωραία μέρα που ήταν. 
Κι έτσι θα συνεχίσεις.

Τελικά δεν ξέρω αν όντως μ' αγαπάω ή αν είμαι πολύ εγωίστρια για να παραδεχτώ ότι με μισώ... 
Κι εσύ δεν έχεις ιδέα ότι ξενυχτάω εξ αιτίας σου... πάλι.

18/3/12

Χαράματα Κυριακής

Αυτή η νύχτα είναι ατελείωτη. Πώς να την περάσω μόνη;


Είναι μέρες που τριγυρνάς στο μυαλό μου.
Εισέβαλες έτσι ξαφνικά στις σκέψεις μου. 
Με ρώτησες; Όχι.
Γιατί ήρθες χωρίς να με ρωτήσεις; 
Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μπεις στο μυαλό μου μετά από τόσους μήνες; 

Πήρα τόσο πάθος και τόσο μίσος από σένα... Ευχαριστήθηκα και τα δύο. 
Δε μετάνιωσα στιγμή. Ίσως να ήταν "γραφτό να γίνει".

Κάθε φορά που σκέφτομαι γιατί με μισείς, οι λόγοι δεν είναι αρκετοί.
Γιατί δεν το πιστεύω.
Θα 'θελα αυτή τη στιγμή να ήμουν εκεί και να πεφτα στην αγκαλιά σου. Ξέρεις τι θα έκανες; Θα με κρατούσες τόσο σφιχτά όσο ποτέ άλλοτε.


Είναι δύσκολη αυτή η ώρα.
Δε μπαίνουν σε σειρά οι σκέψεις. 
Είναι σκιές που χορεύουν στο παράθυρο, δεν κάθονται ήσυχες. 
Πώς να τις ημερέψεις...
Οι εικόνες πετούν μέσα από τις φλόγες των κεριών και ξαναζωντανεύουν μπροστά μου.
Αγγίγματα αναντικατάστατα. Χείλη που έκαιγαν. Και εγώ να λιώνω σαν κερί... 
Θυμάσαι; Εγώ ναι.


Παραλογίζομαι. 
Αυτές οι νηφάλιες σκέψεις είναι οι πιο επικίνδυνες... γιατί αύριο θα τις θυμάμαι. Κι ίσως τις μετανιώσω. Ίσως σβήσω αυτό το κείμενο. Ίσως πάλι κοιμηθώ με την ψευδαίσθηση ότι κοιμάσαι δίπλα μου...

Δεν ξέρω τι ήθελα τελικά από σένα και τι κατέληξα να έχω. Ξέρω στα σίγουρα όμως τι έχασα. 

Χάνομαι στο παραμύθι που πλέξαμε... κατά λάθος.

Καλό ξημέρωμα και καλή τύχη... χωρίς να ξέρω αν το εννοώ ή αν το αξίζεις.


Previous Post Next Post Back to Top