23/4/12

Ζωή σε τάξη, καρδιά σ' αταξία

Τα έχουμε οργανώσει όλα τόσο τακτικά στο μυαλό μας. 
Αλλά και πάλι η καρδιά θα επαναστατήσει, θα βγάλει στόμα και θα πει: "Δεν πειράζει που πλέον είσαι μακριά. Το μυαλό σου θα είναι εκεί. Δε θα δεθείς ξανά τόσο δυνατά, δε θα πονέσεις, δε θα νιώσεις, δε θα ζήσεις. Θα ζεις μόνο μέσα από τις αναμνήσεις που δε θα σε αφήνουν σε ησυχία, κάτι βραδιές σαν αυτήν."


Κι εκείνος, εκείνος που σε ξέρει και σε καταλαβαίνει έχει περισσότερο ανάγκη για βοήθεια απ' ό,τι εσύ. 
Και δεν είσαι εσύ αυτή που θέλει να τον βοηθήσει. 
Μην επαναλαμβάνεις τις λέξεις στο κεφάλι σου. 
Μόνο κακό κάνουν τα απερίσκεπτα λόγια. 
Λόγια που για κάποιους έχουν σημασία και για κάποιους όχι.
Αλλά εσύ πού να καταλάβεις τι εννοώ...

Βρες το θάρρος και σήκω από το κρεβάτι.
Θα ετοιμαστείς, θα βγεις έξω, θα κάνεις ό,τι πρέπει να κάνεις, αγνοώντας τη φωνή μέσα σου που διψάει για πόνο. Θα ξεχάσεις κάθε λέξη που σ' έκανε να πονέσεις. 
Θα ξεχάσεις κάθε χάδι που άφησε πληγές επάνω στο σώμα σου. Θα χαμογελάσεις, θα πεις πόσο ωραία μέρα έχει. Δε θα κοιτάξεις από το παράθυρο στο λεωφορείο. Δε θα ευχηθείς να ήταν κοντά σου. Δε θα αγγίξεις το κινητό. Θα φας, χωρίς να αφαιρεθείς ούτε δευτερόλεπτο. 
Θα αγνοήσεις εκείνο το τραγούδι που πάντα σε εκφράζει. 
Και θα πέσεις για ύπνο, λέγοντας στον εαυτό σου τι ωραία μέρα που ήταν. 
Κι έτσι θα συνεχίσεις.

Τελικά δεν ξέρω αν όντως μ' αγαπάω ή αν είμαι πολύ εγωίστρια για να παραδεχτώ ότι με μισώ... 
Κι εσύ δεν έχεις ιδέα ότι ξενυχτάω εξ αιτίας σου... πάλι.
Previous Post Next Post Back to Top