7/8/12

Τι είναι αυτό που μας ενώνει

Κανένας δεν είπε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι κάτι απλό.
Είναι σίγουρα κάτι όμορφο, κάτι που δημιουργείται με μεγάλη ευκολία και διατηρείται με απίστευτη δυσκολία. 

Είναι η ανάγκη μερικές φορές που μας κάνει να συνάπτουμε σχέσεις. Είναι το "έχεις σημειώσεις από το τάδε μάθημα;" ή το "θα πάω στη βιβλιοθήκη, αν θες έλα" οι φράσεις που πυροδοτούν το ενδιαφέρον να γνωρίσεις τον άλλον, την ιστορία του, το παρελθόν του, τη ζωή του.

Είναι η γκρίνια για όλα αυτά που μας ενοχλούν, είναι ο φόβος που είχαμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι, για πρώτη φορά, μακριά από τους δικούς μας, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, το σχέδιο "Ανεξαρτησία, Αυτονομία".

Είναι ο φόβος για το αύριο, αυτό αύριο το αβέβαιο που γεμίζει άγχος το σήμερα...
Γκρινιάζεις επειδή το σούπερ μάρκετ είναι ακριβό, αλλά γυρνώντας σπίτι, ξεθυμαίνεις και σκέφτεσαι πως πρέπει να 'σαι ευγνώμων που έχεις τη δυνατότητα να σπουδάζεις. Αλλά το άγχος θα σε τρώει...

Και συναναστρεφόμαστε, ο καθένας κουβαλώντας τη δική του ιστορία. Κι όχι δε μιλάμε μόνο για το πώς περάσαμε στη σχολή, με πόσα μόρια, γιατί περάσαμε, κτλ, κτλ, κτλ. Είναι οι στόχοι του καθενός, τα όνειρα που κάνει, όνειρα που όσο πιο μακριά βρίσκονται, τόσο περισσότερο τα επιθυμούμε. 

Και είναι τόσο απλές οι στιγμές που μας ενώνουν και μας δένουν...

Τα γέλια χωρίς λόγο, τα τηλέφωνα για πρωινό ξύπνημα, το "θες να σου φέρω καφέ απ' το κυλικείο", το "μείνε σε μένα, είναι αργά για να πας σπίτι", το "πάμε έξω για τσιγάρο" στο διάλειμμα, το "ελάτε να σας μαγειρέψω την Κυριακή"...
Κι ακόμη τόσες νύχτες που κοιμηθήκαμε με το χαμόγελο στα χείλη γιατί δεν ήμασταν μόνοι, είχαμε συντροφιά και η επόμενη μέρα θα περνούσε άνετα... ασχέτως αν είχαμε 9 ώρες μάθημα.



Συμφοιτητούδια μου, μου λείπετε.

0 ακόμη διάβασαν τις κρυφές της σκέψεις...:

Previous Post Next Post Back to Top