29/11/12

Ευχαριστήριο Δεύτερο

Ένα χρόνο και τρεις μήνες πριν, σ' αυτό το blog, σου έγραψα και σου αφιέρωσα το "Ευχαριστήριο".

Δε φανταζόμουν ποτέ πως θα είχαμε μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουμε ό,τι πήγε στραβά την πρώτη. Κι όμως αυτό έγινε... Και κάπως έτσι κατέληξα να γράφω το Ευχαριστήριο Δεύτερο. 

Σ' ευχαριστώ, γιατί μου έμαθες πως οι δεύτερες ευκαιρίες υπάρχουν για να μας υπενθυμίζουν γιατί είναι δεύτερες.

Σ' ευχαριστώ γιατί ήσουν, είσαι και θα είσαι αληθινός. Ένας άνθρωπος με προτερήματα, ελαττώματα, πράξεις και λόγια. Μόνο αδιάφορος δεν πέρασες απ' τη ζωή μου. Θα σε θυμάμαι πάντα κατά κύριο λόγο ως αυτοκαταστροφικό. Θα θυμάμαι πως ενώ κυλιόσουν στο δικό σου βούρκο, άπλωσες το χέρι σου και μου έκανες νόημα να σε ακολουθήσω. Κι εγώ ήρθα. Και θα θυμάμαι αυτούς που με τράβηξαν τελευταία στιγμή πριν πνιγώ. Βλέπεις εσύ έχεις μάθει να επιβιώνεις στην καταστροφή σου. Εγώ όχι.

Εύχομαι να μάθεις ν' αφήνεις τους άλλους να σου δείχνουν την αγάπη τους και να μην τους πληγώνεις όταν απλώνουν τα χέρια τους να σε αγκαλιάσουν.

Στεναχωριέμαι πάρα πολύ που δε θα είμαι εκεί για σένα για να σε στηρίξω όποτε το έχεις ανάγκη. Νοητά, θα μ' έχεις πάντα μαζί σου...

Ίσως έχεις την αίσθηση ότι έβαλα το τέλος με ευχαρίστηση. Ότι ήθελα να φύγω. Δεν ήθελα. Όμως έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να στηρίζω εσένα ή να ξαναβρώ εμένα. 
Και επέλεξα το δεύτερο.



Previous Post Next Post Back to Top