7/9/13

Καθρέφτης

Πόσο πιο απλά θα ήταν όλα άμα δεν ένιωθα τίποτα για σένα; 
Θα ήταν απλά μια ακόμη φιλία. 
Θα μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να σε σκέφτομαι. 
Είμαι αχάριστη. Άλλοι δεν έχουν τίποτα. Ούτε φίλους, ούτε λεφτά, ούτε δυνατότητα να σπουδάσουν. Κι όμως εγώ αισθάνομαι ότι δεν έχω τίποτα. 
Είναι άπληστη η φύση του ανθρώπου, πόσες φορές το έχω πει; Είναι. Αλλά αυτό το αίσθημα δεν το έχω ξανανιώσει. Όλα είναι μάταια τώρα. Θέλω να πέσω να κοιμηθώ για πάντα. Να πάνε να γαμηθούν όλες οι λογικές εξηγήσεις, δε θέλω να εξηγήσω τι νιώθω, δε θέλω να του δώσω όνομα. Να μου απαντήσει κάποιος λογικά στο εξής: εγώ γιατί θα πρέπει να ‘μαι ερωτευμένη με αυτόν;

Θα μισήσω τον εαυτό μου αύριο. Θα τον μισήσω γι’ αυτά που νιώθω. Ξανά. Θα τον μισήσω που παρασύρει στο βούρκο όποιον πλησιάζει για να βοηθήσει. Θα τον μισήσω για το ξέσπασμα που θέλει να βγει στην επιφάνεια και δεν το αφήνω. Για το ποτό το γαμημένο που ήπια. Για την άμυνα που έριξα. Για το μήνυμα που έστειλα. Θα τον μισήσω για τις λάθος επιλογές.
Σταμάτα να μου λες ότι δεν επιλέγουμε ποιον ερωτευόμαστε. Άσε με να πιστεύω ότι το επέλεξα. Είναι πιο εύκολο να φταίει κάποιος γι αυτό που νιώθω τώρα. ας φταίω εγώ. Άμα δεν είναι στο χέρι μου, δεν είναι στο χέρι σου, ποιον θα κατηγορήσω; Τι ρόλο βαράμε, ποιος μας ορίζει; Το χάος γιατί είναι τόσο τρομακτικό;

Εσύ τι φταις, εσύ να βοηθήσεις ήθελες. Κι εγώ σου πέταξα τη βοήθεια στα μούτρα. «Εγώ ξέρω καλύτερα». Βέβαια. Αυτή η σιγουριά θα με φάει. Αυτή η ανάγκη να νομίζω ότι ελέγχονται τα πάντα. Αυτή η άρνηση να πιστέψω στην τύχη, τις συγκυρίες, τη μοίρα. Μοίρα και μαλακίες. Μα το λένε όλοι οι ψυχολόγοι σου λέω, μοίρα δεν υπάρχει, η τύχη λίγο ρόλο παίζει, όλα εξηγούνται. Όλα, όλα. Επιλέγουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας, λένε. Εγώ γιατί επέλεξα αυτόν;

Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω χωρίς το κεφάλι μου βαρύ από τις σκέψεις. 
Δε θέλω να νιώθω άσχημα άλλο. Δε θέλω να νιώθω άλλες τύψεις. Δε θέλω να ζητήσω βοήθεια. Είμαι σε άρνηση και με μισώ γι’ αυτό. 
Ποια εγώ; Εγώ η «άσε τις άμυνές σου να πέσουν και θα τις ξεπεράσεις». ΣΚΑΤΑ, με ακούς; Σκατά. Εγώ που τόσα βιβλία και τόσες ταινίες έχω δει και λέω σε όλους τι ωραίο νόημα έχουν και πόσα σου μαθαίνουν. 
Τι έμαθα, μου λες; Τι έζησα για να μπορώ να το παίζω ξερόλα; 
Ποια είμαι εγώ να το παίξω έξυπνη, να κρυφτώ από τα συναισθήματα, να ξεγελάσω τις τύψεις, τον έρωτα, την τύχη; 
Ποια νομίζεις ότι είσαι κοπέλα μου; Άνθρωπος είσαι κι εσύ. 
Τίποτα ξεχωριστό δεν είσαι. 
Τίποτα δεν ξέρεις. 
Τίποτα απολύτως. 
Νομίζεις ότι τα ξέρεις τα συναισθήματα; Δεν τα ξέρεις. Τα σπουδάζεις, δεν τα ξέρεις. 
Δεν τα ζεις. 
Δε θα τα μάθεις όσα βιβλία και να διαβάσεις. Κατάλαβες; 

Πήγαινε για ύπνο τώρα. Άλλη μια φορά που δεν άφησες τον εαυτό σου να ξεσπάσει, που σήκωσες την άμυνά σου -όπως θα έλεγες- και την έριξες εκεί που δεν έπρεπε. 
Άλλη μια φορά που έδιωξες και μείωσες αυτόν που πήγε να σε βοηθήσει. 
Μήπως τελικά σου αξίζει αυτό που νιώθεις τώρα; 
Κοιμήσου. 
Η κατάρα σου θα ναι ότι αύριο θα τα θυμάσαι όλα

14/7/13

Αλήθεια

Η αλήθεια είναι μια γυμνή γριά με ρυτίδες σε κάθε εκατοστό του κορμιού της. 
Είναι σκληρή, ωμή και σε κοιτάζει με διαπεραστικό βλέμμα όταν αποκαλυφθεί.
Κάνεις καιρό να ξεχάσεις το βλέμμα της. 
Δε σε κρίνει, δεν την ενδιαφέρουν τέτοια πράγματα. Η "ηθική" είναι δικό σου δημιούργημα. 
Μπορεί να τη θεωρήσεις λυτρωτική. Μπορεί να τρέχεις να κρυφτείς μια ζωή απ' αυτήν. Πάντα θα σε βρει. Ακόμη και στο τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωής σου, θα σου δείξει το πρόσωπό της. 

Είναι πάντα λυτρωτική η αλήθεια; 
Ήμουν μεγάλη υπερασπίστρια της αλήθειας. 
Να λέμε την αλήθεια. Να δείχνουμε τα συναισθήματά μας. 
Μέχρι που εκμυστηρεύτηκα σε κάποιον αυτή την αλήθεια που έκρυβα μέσα μου καιρό και με κοίταξε σα να μαι ξένη, σα να γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω του. Δεν τα θέλω αυτά τα συναισθήματά σου, έλεγε το βλέμμα του. Ένιωσε άσχημα βλέποντας την αλήθεια μου. 
Και αναρωτιέμαι, πώς και δεν το είχε δει ποτέ; Η αλήθεια κρύβεται περίτεχνα βέβαια, αλλά πάντα αποκαλύπτει κάποιες πτυχές της. Δε γίνεται να μην το είχε έστω υποψιαστεί. Τον δυσαρέστησα και τον αγαπάω. Σαν άνθρωπο πάνω απ' όλα. Και τον θέλω στη ζωή μου. Κι εκείνος το ίδιο. 
Μετανιώνω χίλιες φορές που ξεστόμισα εκείνα τα λόγια. Συναισθήματα είναι, δε θα περνούσαν κάποτε; Παλεύει μέσα μου η λογική και το συναίσθημα και εκατοντάδες θεωρίες πλέκονται σαν ιστός και με πνίγουν και με ρίχνουν ακόμη πιο βαθιά στις σκέψεις μου. Κι αν δεν είχα μιλήσει; Ίσως να μην κινδύνευα τώρα να χάσω αυτόν τον άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μου έδωσε κι έχει ακόμη να μου δώσει τόσα πολλά. Έναν άνθρωπο που δε θέλω να χάσω επειδή τον ανάγκασα να δει μια αλήθεια που δεν ήθελε να δει. Δε χτίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις στις αλήθειες άλλωστε. Ίσως γι' αυτό βλέπεις φιλίες να κρατάνε χρόνια, ζευγάρια αχώριστα... 
Και τι αξίζει άραγε περισσότερο, το να ξέρεις την αλήθεια ή να ζεις ευτυχισμένος στην άγνοιά σου;




13/1/13

Θεωρίες: Το κέντρο του κόσμου.

Δε μου αρέσει να γράφω "δασκαλίστικα" κείμενα σε αυτό το blog, αλλά απόψε θα ήθελα πραγματικά να σας μιλήσω για τη συναισθηματική εξουσία που δίνουμε σε συγκεκριμένους ανθρώπους και πώς μπορούμε να αποφύγουμε ακραίες συναισθηματικές εκρήξεις (από πλευράς μας). Δεν έχω την απαίτηση να ενστερνισθείτε όλα αυτά που θα γράψω, σας ζητώ μονάχα να τα διαβάσετε σαν εξομολόγηση από έναν άνθρωπο που έκανε το λάθος να χάσει για λίγο (ευτυχώς) τον εαυτό του από ένα τέτοιο είδος εξουσίας.

Η αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πάρα πολλά, αλλά δε μπορεί να αλλάξει τα πάντα γύρω του. Ειδικά τους ανθρώπους. Δε μπορείς να κάνεις κάποιον να σ' αγαπήσει όπως τον αγαπάς εσύ. Δε μπορείς να κάνεις κάποιον να σε σεβαστεί και ταυτόχρονα να του δίνεις τα πάντα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Δε ζούμε σε ουτοπία. Είμαστε όλοι τραγικά αληθινοί, με ελαττώματα, προτερήματα, τάσεις καταστροφικές, αυτο-άμυνες, ενοχές και κρυφές σκέψεις.

Ένας άνθρωπος που δε δέχεται πως τον αγαπάς επειδή ούτε εκείνος αγαπάει τον εαυτό του, θα μεταφράσει την αγάπη σου σε ανάγκη, σε σκοτεινά κίνητρα και θα σε κατηγορήσει ακόμη και για υποκρισία, αν τον αφήσεις. "Δεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι αξίζουμε", ήταν η ατάκα από μια ταινία ("The Perks of Being a Walflower") που πραγματικά σας προτείνω να δείτε. Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να αγαπάει τον εαυτό του, δε μπορεί να αγαπήσει κανέναν άλλον, ούτε να αφήσει κάποιον να τον αγαπήσει. Δεν είναι θέμα αχαριστίας. Το λέω γιατί πολλές φορές βιαζόμαστε να κρίνουμε κάποιον ως "αχάριστο". Ένας τέτοιος άνθρωπος δε δέχεται αγάπη, γιατί δεν ξέρει τι είναι αγάπη. Και με το να του τη δίνουμε με το ζόρι, δε θα του το μάθουμε, δυστυχώς.


Το βασικό λάθος που κάνουμε όλοι είναι να βάζουμε τα άτομα που μας απορρίπτουν συναισθηματικά στο κέντρο του κόσμου. Δεν είναι. Το κέντρο του κόσμου είναι ο εαυτός μας. Αν βάλουμε κάποιον άλλον στη θέση του, οι πράξεις και οι σκέψεις μας μεταβάλλονται και η ισορροπία στο σύμπαν χάνεται. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο άλλος συνεχίζει να έχει ως κέντρο του κόσμου τον εαυτό του. Γίνεται ο κόσμος να έχει το ίδιο κέντρο για δύο ανθρώπους; Με τίποτα.

Ας το αποδεχτούμε. Δε μας ξέρουν όλοι. Κάποιοι από αυτούς δε θα μας μάθουν κιόλας ποτέ. Κάποιοι θα μας παρεξηγήσουν και θα μας κάνουν να αμφισβητήσουμε τους ίδιους μας τους χαρακτήρες. Το σημαντικό είναι να ξέρουμε μέχρι πότε είναι καλό να δεχόμαστε την κριτική τους. Να κάνουμε κριτική στην κριτική τους. "Είσαι πεισματάρης", "είσαι εγωιστής". Πόσο εύκολα κρίνουμε και αφήνουμε να μας κρίνουν; Χωρίς να σκεφτόμαστε τα κίνητρα, τον άνθρωπο που μας τα λέει, γιατί μας τα λέει, τι θέλει να πετύχει. Κι εμείς, με τη σειρά μας, δεν προσέχουμε τι λέμε στους άλλους. Δε σκεφτόμαστε πώς θα εκλάβει ο άλλος αυτό που θέλουμε να του πούμε. Σε τι συναισθηματική φάση βρίσκεται. Αν οι άμυνές του είναι αρκετά πεσμένες ώστε να δεχθεί αυτό που θα του πούμε. Πολεμάμε με χαρακτηρισμούς, με λέξεις, ακόμη και μέσα από τα τραγούδια. Σημασία έχει ποιος θα επικρατήσει σ' αυτό το παιχνίδι συναισθηματικής εξουσίας. Δίνουμε τεράστια βαρύτητα στις λέξεις, χωρίς να κοιτάξουμε όμως πίσω από αυτές. Τα λόγια θυμού και οργής πολλές φορές είναι τα λόγια ενός πληγωμένου ανθρώπου, που δεν του δώσαμε ό,τι περίμενε.

Η προσοχή, η φροντίδα και η αγάπη μας είναι πολύτιμα δώρα. Δυστυχώς, πολλοί από εμάς τα σπαταλάμε δίνοντάς τα σε ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς να τα χειριστούν και μας τα επιστρέφουν σπασμένα, χαλασμένα και μάλιστα ισχυρίζονται πως εξ αρχής τους τα είχαμε δώσει σ' αυτήν την κατάσταση.
Η ανιδιοτελής αγάπη υπάρχει, αλλά δεν εκτιμάται σχεδόν ποτέ.

Μπορούμε να αγαπάμε λοιπόν κάποιον χωρίς να αυτοκαταστρεφόμαστε;
Μπορούμε να δεχθούμε να βρισκόμαστε στο περιθώριο και όχι στο κέντρο του κόσμου για αυτόν τον άνθρωπο;
Μπορούμε να επαναφέρουμε τον εαυτό μας στο κέντρο του κόσμου και να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς συναισθηματικά παιχνίδια εξουσίας;

Και γιατί να μη μπορούμε, δηλαδή;
Previous Post Next Post Back to Top