7/9/13

Καθρέφτης

Πόσο πιο απλά θα ήταν όλα άμα δεν ένιωθα τίποτα για σένα; 
Θα ήταν απλά μια ακόμη φιλία. 
Θα μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να σε σκέφτομαι. 
Είμαι αχάριστη. Άλλοι δεν έχουν τίποτα. Ούτε φίλους, ούτε λεφτά, ούτε δυνατότητα να σπουδάσουν. Κι όμως εγώ αισθάνομαι ότι δεν έχω τίποτα. 
Είναι άπληστη η φύση του ανθρώπου, πόσες φορές το έχω πει; Είναι. Αλλά αυτό το αίσθημα δεν το έχω ξανανιώσει. Όλα είναι μάταια τώρα. Θέλω να πέσω να κοιμηθώ για πάντα. Να πάνε να γαμηθούν όλες οι λογικές εξηγήσεις, δε θέλω να εξηγήσω τι νιώθω, δε θέλω να του δώσω όνομα. Να μου απαντήσει κάποιος λογικά στο εξής: εγώ γιατί θα πρέπει να ‘μαι ερωτευμένη με αυτόν;

Θα μισήσω τον εαυτό μου αύριο. Θα τον μισήσω γι’ αυτά που νιώθω. Ξανά. Θα τον μισήσω που παρασύρει στο βούρκο όποιον πλησιάζει για να βοηθήσει. Θα τον μισήσω για το ξέσπασμα που θέλει να βγει στην επιφάνεια και δεν το αφήνω. Για το ποτό το γαμημένο που ήπια. Για την άμυνα που έριξα. Για το μήνυμα που έστειλα. Θα τον μισήσω για τις λάθος επιλογές.
Σταμάτα να μου λες ότι δεν επιλέγουμε ποιον ερωτευόμαστε. Άσε με να πιστεύω ότι το επέλεξα. Είναι πιο εύκολο να φταίει κάποιος γι αυτό που νιώθω τώρα. ας φταίω εγώ. Άμα δεν είναι στο χέρι μου, δεν είναι στο χέρι σου, ποιον θα κατηγορήσω; Τι ρόλο βαράμε, ποιος μας ορίζει; Το χάος γιατί είναι τόσο τρομακτικό;

Εσύ τι φταις, εσύ να βοηθήσεις ήθελες. Κι εγώ σου πέταξα τη βοήθεια στα μούτρα. «Εγώ ξέρω καλύτερα». Βέβαια. Αυτή η σιγουριά θα με φάει. Αυτή η ανάγκη να νομίζω ότι ελέγχονται τα πάντα. Αυτή η άρνηση να πιστέψω στην τύχη, τις συγκυρίες, τη μοίρα. Μοίρα και μαλακίες. Μα το λένε όλοι οι ψυχολόγοι σου λέω, μοίρα δεν υπάρχει, η τύχη λίγο ρόλο παίζει, όλα εξηγούνται. Όλα, όλα. Επιλέγουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας, λένε. Εγώ γιατί επέλεξα αυτόν;

Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω χωρίς το κεφάλι μου βαρύ από τις σκέψεις. 
Δε θέλω να νιώθω άσχημα άλλο. Δε θέλω να νιώθω άλλες τύψεις. Δε θέλω να ζητήσω βοήθεια. Είμαι σε άρνηση και με μισώ γι’ αυτό. 
Ποια εγώ; Εγώ η «άσε τις άμυνές σου να πέσουν και θα τις ξεπεράσεις». ΣΚΑΤΑ, με ακούς; Σκατά. Εγώ που τόσα βιβλία και τόσες ταινίες έχω δει και λέω σε όλους τι ωραίο νόημα έχουν και πόσα σου μαθαίνουν. 
Τι έμαθα, μου λες; Τι έζησα για να μπορώ να το παίζω ξερόλα; 
Ποια είμαι εγώ να το παίξω έξυπνη, να κρυφτώ από τα συναισθήματα, να ξεγελάσω τις τύψεις, τον έρωτα, την τύχη; 
Ποια νομίζεις ότι είσαι κοπέλα μου; Άνθρωπος είσαι κι εσύ. 
Τίποτα ξεχωριστό δεν είσαι. 
Τίποτα δεν ξέρεις. 
Τίποτα απολύτως. 
Νομίζεις ότι τα ξέρεις τα συναισθήματα; Δεν τα ξέρεις. Τα σπουδάζεις, δεν τα ξέρεις. 
Δεν τα ζεις. 
Δε θα τα μάθεις όσα βιβλία και να διαβάσεις. Κατάλαβες; 

Πήγαινε για ύπνο τώρα. Άλλη μια φορά που δεν άφησες τον εαυτό σου να ξεσπάσει, που σήκωσες την άμυνά σου -όπως θα έλεγες- και την έριξες εκεί που δεν έπρεπε. 
Άλλη μια φορά που έδιωξες και μείωσες αυτόν που πήγε να σε βοηθήσει. 
Μήπως τελικά σου αξίζει αυτό που νιώθεις τώρα; 
Κοιμήσου. 
Η κατάρα σου θα ναι ότι αύριο θα τα θυμάσαι όλα
Previous Post Next Post Back to Top